พยาบาลจิตเวชชุมชนในฝัน

นับจากวันที่รับปริญญาจนถึงวันนี้ประมาณ 8 เดือนที่จบจาก พยาบาล มอ. มีความคิดอยากทำอะไรมากมายเกี่ยวกับงานจิตเวช โดยเฉพาะจิตเวชชุมชน เวลาเห็นผู้ป่วยจิตเวชที่เดินผมยาว รุงรัง หิ้วถุงขยะ เนื้อตัวสกปรก อยากให้ใครก็ได้ จัดการตัดผม อาบน้ำ ใส่เสื้อผ้าสะอาด หาข้าวให้กิน หายาให้กิน ให้มีที่นอน แล้วก็ถามตัวเองต่อว่า ใครล่ะจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ คุณใช่มั๊ย...โอย...ทำไม่ได้หรอก มันเป็นเรื่องในฝันมากเลย คุณต้องอาศัยอะไรอีกมากมายที่จะมาถึงวันอย่างนั้น...นางฟ้าตัวน้อยอย่างเรา คงไม่สามารถดลบันดาล หรือชี้ไม้เท้ากายสิทธิ์ให้บังเกิดสิ่งที่เราต้องการได้อย่างในนวนิยาย แต่นั้นคือความฝันของเรา และรอวันนั้นจะมาถึง แม้จะนานแสนนาน...

วันนี้มีสิ่งที่อยากทำเกี่ยวกับจิตเวชชุมชน (ไฟยังแรงอยู่)  แต่ความรับผิดชอบตามตำแหน่งพยาบาลอาชีวอนามัยเพียงคนเดียวในกรอบอัตรากำลังของโรงพยาบาลศูนย์ (ไม่น่าเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อ) ไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก อึดอัดและอึดอัด เพียงแต่รอเวลาให้ไฟในตัวเรามันมอดลงไปเองอย่างไม่ทุรนทุรายมากนัก เสียดายความรู้และประสบการณ์ อยากเล่า อยากแลกเปลี่ยน อยากเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับจิตเวชผ่านจากตัวเอง ผ่านจากผู้คนที่พบเจอ เพราะเชื่อว่า ประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นจากการเรียนรู้เรื่องสุขภาพจิตและจิตเวชเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก เมื่อคนหลาย ๆ คนในครอบครัวมีสุขภาพจิตดี ครอบครัวหลาย ๆ ครอบครัวมีสุขภาพจิตดี ผู้คนในสังคมก็จะประกอบไปด้วยความเข้เข้มแข็งทางจิตใจ เป็นภูมิต้านทานชั้นยอดในการต่อสู้กับชีวิตต่อไป