เมื่อเปิดพื้นที่ การเรียนรู้ก็ก่อเกิด แรงบันดาลใจก็ก่อเกิด

                 

                   เริ่มเปิดพื้นที่ของบันทึกด้วยรูปต้นไม้ชื่อ อคาเซีย  ต้นสูงใหญ่อยู่บริเวณด้านข้างของลานไผ่         การที่มีโอกาสมาที่นี่ก็เพราะเมื่อได้เข้ามาในเครือข่ายของการจัดการความรู้  (Knowledge  Management)       จึงได้รับคำแนะนำให้เข้ารับการฝึกอบรมวิทยากรกระบวนกร ณ. สวนป่ามหาชีวาลัยอีสาน  อ.สตึก  จ.บุรีรัมย์

                   การฝึกกระบวนกรหรือ Facilitator เป็นการเรียนรู้แบบวิทยาศาสตร์เป็นการจัดการความรู้กระบวนทัศน์ใหม่  ในท่วงทำนองของจิตวิวัฒน์ หรือจิตปัญญาศึกษา  หรือ Contemplative  Education   ผู้ที่เข้ารับการอบรมหลักสูตรนี้สามารถนำไปจัดกระบวนการเรียนรู้ให้กับกลุ่มเป้าหมายของพวกเขาได้   ทั้งนี้เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งแผง ( Collectively  Transformative  Learning) หรือทั้งองค์กร  หรือทั้งเครือข่าย   โดยจะขึ้นอยู่กับกลุ่มเป้าหมายที่พวกเขาจะนำไปประยุกต์ใช้

                   การเปลี่ยนแปลงนี้จะเป็นการปรับกระบวนทัศน์จากการมองโลกแบบแยกส่วน ลดส่วนมาเป็นการเชื่อมโยงและองค์รวม    มีการเรียนรู้ว่าคนเราจะทำงานได้อย่างมีความสุขได้อย่างไร    ประสบความสำเร็จในการทำงาน  มีมิตรภาพอันดีงาม   นำไปสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้ (Learning  Organization) หรือ LO      ส่วนในครอบครัวก็มีความสุข  มีความเกื้อกูลซึ่งกันและกัน    เป็นการดูแลองค์กรแล้วย้อนกลับมาดูแลใจของตนเอง   สร้างสมดุลระหว่างการพัฒนาคน  สิ่งแวดล้อม  และสังคม นั่นเอง

                   บันทึกนี้เป็นเหมือนบันทึกเริ่มต้นย้อนไปสู่การสำรวจจิตใจของตนเองในช่วงสามวัน    ในวันสุดท้ายของการอบรมได้มีการสุนทรียสนทนาเป็นครั้งสุดท้าย   ซึ่งในแต่ละครั้งเวลารวมกลุ่มใหญ่ไม่เคยได้จับไมค์เลย  จวบจนกระทั่งวันสุดท้ายจึงตัดสินใจหยิบไมค์มาพูดเป็นบทสรุปของการเรียนรู้ในสามวัน    ทั้งๆที่รู้ว่าถ้าพูดแล้วจะเกิดอะไรขึ้นตามมา  หลังจากนั้นหลายท่านได้เข้ามากอดและปลอบว่า " อย่าอ่อนแอนะ  ต้องเข้มแข็ง"  

                   ซึ่งตนเองต้องขอขอบพระคุณในความห่วงใยของทุกท่าน    เพียงแต่...ความรู้สึกณ. เวลานั้นมันไม่ใช่ความรู้สึกอ่อนแอ   ท่านอ.มนตรีวิทยากรได้กอดแล้วบอกว่า "ผมดีใจที่ได้เห็นอาจารย์พูดและดีใจที่อาจารย์ค้นพบใจของตัวเองแล้ว  ยังไม่สายสำหรับการเริ่มต้นใหม่"  ใช่เลย....มันเป็นความรู้สึกปลื้มปิติกับการค้นพบใจของตนเองในความมืดมิด  และเปิดใจตนเองให้เป็นอิสระ      

                   ขอขอบพระคุณ.....ผู้ซึ่งเรายึดเป็นครูทุกท่าน  วิทยากร  เพื่อนร่วมอบรม   ธรรมชาติในสวนป่า   เจ้าตาหวาน    วัวของพ่อครูบาฯ    แล้วเราค้นพบอะไรที่สวนป่าบ้างในช่วงเวลาสามวัน...ต้องติดตามอ่านจากบันทึกตอนต่อไปค่ะ