บางทรายพยายามให้เวลากับกระบวนการในวันที่ 17-19 มากที่สุดจึง ถ่ายรูปไม่มาก และไม่ได้เขียนบันทึก

 

 

วันนี้มีเวลาเพียงพอจึงขอไล่ลำดับความอยากที่จะบันทึกไว้ ณ ที่นี้ครับ

 

งานพัฒนาชนบทนั้นสุดยอดคือกระบวนการสร้างคนให้รู้เท่าทันการสร้างตนเอง และรู้เท่าทันการเปลี่ยนแปลงของสังคมในระดับต่างๆ

 

ในจำนวนคนเป้าหมายที่นับไม่ถ้วนนั้นมีเพียงเล็กน้อยที่ขับเคลื่อนไปตามความคาดหวัง หรือเจตนาที่ดีของเรา มิบังอาจไปว่ากล่าวเป้าหมายเหล่านั้น บ่อยครั้งที่เรากลับมานั่งทบทวนวิธีการของเรา หลักคิดของเรา กระบวนการของเราว่ามันมีพลังมากน้อยแค่ไหนที่จะไปกระตุกความคิดคนให้เกิดการเปลี่ยนแปลงดั่งที่เราหวัง

 

ที่ผ่านมาเราพบว่า วิธีการ หรือกระบวนการของเรา หลักคิดของเรานั้นพัฒนามาโดยตลอดจากการนำเข้า เป็นการฟังความคิดเขา จากการอัดฉีด เป็นการสร้างกระบวนการมีส่วนร่วม จากการกระตุ้นเตือนเป็นการสร้างจิตสำนึก ล้วนมีผลในทางที่ดีบ้างมากน้อยแตกต่างกันไป แต่ส่วนใหญ่นั้น ทานกระแสหลักของสังคมไม่ไหว การเปลี่ยนแปลงที่ได้เกิดขึ้น เพียงข้ามวันก็ผันเปลี่ยนไปสู่ที่เดิม เพียงข้ามเดือนข้ามปีก็ไหลลงสู่พื้นที่เดิม 

 

อย่าว่าแต่ชาวบ้านเลย แม้แต่ตัวเราเอง ด้วยซ้ำไป

 

ทบทวน ไตร่ตรอง ค้นหา..... จะมีเครื่องมือใดหนอ? ที่สร้างสำนึกให้เกิดขึ้นแล้วคงทนถาวร ให้นับวันยิ่งเข้มแข็งขึ้นยั่งยืนนาน จะทานทนต่อแสงสีเสียงที่เข้ามากระทบโสตสัมผัสทั้งหมดของร่างกายบุคคลผู้เป็นปุถุชน  น่าจะมีอยู่  แต่มันคืออะไรล่ะ.... เชื่อลึกๆว่ามันต้องมีฐานรากจากศาสนา....เพราะเราได้เข้าไปสัมผัสมาบ้างแล้ว

...................................

 

 

 

เสียงขลุ่ยแผ่วเบาจากการบรรเลงของเด็กน้อย การกลั่นเกลากีตาร์ ออกมาจากห้วงลึกของวิญญาณของอาจารย์ มันผสมผสานกันลงตัวที่สุด ที่ทั้งสองไม่เคยเตรียมตัวมาก่อนล่วงหน้า และนี่เป็นเวทีแรกของทั้งสองที่มาพบกัน

 

ท่วงทำนอง และเสียงแห่งการผสมผสานได้ขับกล่อมให้จิตของผมสั่นไหวไปกระทบถึงส่วนลึกที่เข้าไปภายใน ไม่อาจบรรยายได้ด้วยคำพูด ไม่อาจเปล่งภาษาออกมาทดแทนความรู้สึกนั้นได้  มันเป็นความรู้สึกดีจริงๆ  มันเป็นความอิ่มอะไรบางอย่างที่ได้บริโภคเข้าไป มันสั่นสะเทือนภายใน

 

..........

 

 

 

กระบวนการแล้วกระบวนการเล่า  สร้างแรงกระแทกกระทั้นภายในให้ยิ่งทบทวน ไตร่ตรอง พินิจพิจารณาถึงชีวิต วิถี และการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข มันอาจจะต้องถอดรหัสในทางภาษา  แต่ไม่จำเป็นต้องถอดรหัสทางความรู้สึก สำนึก ที่สัมผัสได้โดยตรง ทันที

 

รุ่งเช้า ทีมงานมาทำ Morning discussion หรือ AAR ประจำวัน ที่ผมมีส่วนบ้าง ก็พบการขยายความ การตกแต่งความรู้สึกและการหีบห่อให้ section นั้นๆจบสิ้นอย่างบริบูรณ์

 

 

 

หาก G2K คือเวทีใหญ่ของ KM ในรูปแบบของ Blog

G2K ก็คือช่องทางที่สำคัญยิ่งที่ได้มีส่วนสำคัญในการสร้างเวทีย่อยแบบเฮฮาศาสตร์ ได้เกิดการสร้างสรรค์ความดีงามให้กับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ที่เปิดกว้างสำหรับทุกท่านที่แสวงหา  คนแซ่เฮเป็นเพียงหัวหอกของกระบวนการรวมกันเพื่อเรียนรู้ แลกเปลี่ยน ที่พัฒนาตัวมันเองไปเรื่อยๆตามจังหวะของห้วงวิถี

 

ผมกล่าวได้จากความรู้สึกว่า G2K คือ ฐานที่สำคัญที่ได้สร้าง Climax หนึ่งของการค้นหาให้ผมได้สัมผัส และจะเป็นฐานที่สำคัญที่จะนำไปออกแบบวิถีชีวิตของผมต่อไป

 

(ขอขอบคุณทีมงานจากสถาบันขวัญเมือง สวนป่า คุณหมอคนชอบวิ่งและทีมงาน G2K และผู้อยู่เบื้องหลังของความสำเร็จนี้ทุกท่าน)