ฉันเห็นพวกเขาอดทนเดินกลางแดดเปรี้ยงๆเพื่อพยายามหาหลุมฝังศพคุณปู่โดยไม่บ่นเลยแล้ว ให้รู้สึกตื้นตันใจถึงความผูกพันของพ่อลูก

การใช้ชีวิตครอบครัวแบบไทย  เลี้ยงดูแบบไทยๆ  ทำให้เกิดสายใยของความรัก  ความผูกพันที่ไม่อาจลบเลือน 

ก่อนกลับจากศรีราชา ป๊าพาเด็กๆวกกลับไปที่บ้านคุณย่าอีกครั้งเพื่อร่ำลา...

บ้านคุณย่าติดภูเขา  เห็นวิวสวยงาม  พวกเราคิดถึงคุณย่ากัน  แม้คุณย่าจะเริ่มหลงด้วยวัย80กว่าปี....จำพวกเราไม่ได้...

 

แล้วป๊าก็พาเด็กๆไปกราบหลุมศพคุณปู่ที่โบสถ์พระหฤทัย  ศรีราชา 

ป๊าพาเด็กๆหาอยู่นาน  เพราะมีปริมาณหลุมศพผู้เสียชีวิตที่ถูกฝังมากขึ้น 

ฉันเห็นพวกเขาอดทนเดินกลางแดดเปรี้ยงๆเพื่อพยายามหาหลุมฝังศพคุณปู่โดยไม่บ่นเลยแล้ว  ให้รู้สึกตื้นตันใจถึงความผูกพันของพ่อลูก  และหลานๆที่คงอยากเห็นหลุมฝังศพของคุณปู่....แม้ไม่มีโอกาสได้เห็นตัวจริง....

คุณปู่ไปสวรรค์นานแล้ว

......หลุมฝังศพที่เห็นก็บ่งบอกฐานะของผู้เสียชีวิตและครอบครัวได้เช่นกัน....

สิ่งที่เหลือมากกว่านั้น  คือคุณความดีของผู้เสียชีวิต  ซึ่งเป็นบทเรียนที่ลูกหลานได้รับหรือบางท่านเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย  ก็มีโอกาสได้เรียนรู้ชีวิตน้อยกว่า  ได้ไปสุขสบายเร็วกว่า

 

เราเดินวกกลับมาด้านหน้าก็พบโบสถ์ที่เราเข้าพิธีแต่งงาน...อดบอกเด็กๆอีกไม่ได้ว่า 

"ห้องนี้แหละที่ป๊ากับแม่ทำพิธีแต่งงานทางคริสต์ศาสนา  สวยมั้ยต้าร์"

 ....ภายในโบสถ์ยังคงความงามเหมือนเดิม...

แล้วเราก็อำลาศรีราชา .....

 

ระหว่างทางกลับขอนแก่นเราแวะบ้านน้องชายที่กรุงเทพฯอีกคืน...เพราะความรักความผูกพันของสายใยเช่นกัน...

ตามเคย..พี่การ์ตูนอยู่หน้าคอม  ป๊าฟังเพลงหน้าทีวี 

คุณตาสอนเด็กๆว่า  "เรามีญาติกันแค่นี้...ให้มีความรักต่อกัน  และช่วยเหลือกันเสมอยามยาก"

เด็กๆได้ไปช้อปปิ้ง  และทานข้าวเย็นด้วยกัน...

คุณตาอยากเห็นภาพที่พวกเราอยู่ด้วยกัน  สนุกด้วยกัน มันทำให้คนแก่มีความสุข

 

...ฉันเลยเก็บภาพถ่ายไปให้คุณตาชื่นชม....