ความตาย

...คิดถึงเรื่องความตาย...


เคยไหมคะที่จู่ ๆ ก็คิดขึ้นมาว่า เอ... เวลาเราจะตายนี่จะรู้สึกอย่างไรกันนะ? จะเหมือนเวลาเราง่วงแล้วนอนหลับไปเฉย ๆ (แต่ไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก)หรือเปล่า? หรือว่าจะหายใจไม่ออก อึดอัด แล้วก็น็อคไปเฉย ๆ หรือจะเจ็บปวดทรมาน ทุรนทุรายจนขาดใจไปเอง หรือจะเป็นแบบอื่น ๆ ที่เราไม่เคยสัมผัสมาก่อน แต่จะสัมผัสได้เฉพาะเวลาใกล้สิ้นลมเท่านั้น...


เคยคิดไหมคะว่าพอเราตายแล้วเราจะไปไหน? หรือว่าจะเหมือนตอนที่เราหลับ ไม่รู้เรื่องรู้ราว จนกว่าจะรู้ประสาอีกทีในชาติหน้า... หรือว่าจะมีคนมายืนรอรับแล้วพาเราไปยังที่ที่คนตายแล้วจะต้องไป...... มันมีนรกจริง ๆ หรือเปล่าหนอ? เราจะต้องไปลงกระทะทองแดงหรือเปล่า? หรือว่าเราต้องไปเกิดเป็นเปรตเพื่อชดใช้กรรม


...แล้วชาติหน้าเราจะเกิดเป็นอะไรกัน? จะได้เป็นคน หรือเป็นสัตว์ หรือเป็นอะไรที่ไม่เคยคิดว่าจะได้เป็น...


เคยคิดไหมคะว่าพอเราตายแล้วเราจะรู้สึกอย่างไร? จะเหมือนอย่างที่เรารู้สึกอยู่ในเวลาปกติไหม? จะรู้สึกร้อน รู้สึกหนาว รู้สึกกลัว รู้สึกโดดเดี่ยวหรือเปล่า? หรือจะไม่มีความรู้สึกใด ๆ เพราะกายเนื้อสลายไปแล้ว ไม่มีเส้นประสาท ไม่มีความเจ็บปวด มีเหลือแต่จิตที่สามารถคิดได้เหมือนปกติ...


มันเป็นคำถามที่สักวันเราจะรู้คำตอบด้วยตัวเอง แต่บางครั้งกลับอยากรู้ขึ้นมาเฉย ๆ และพอยิ่งคิด มันก็จะยิ่งรู้สึกวาบเย็นลึก ๆ อยู่ในช่องอก มันคือความกลัวตายหรือเปล่าหนอ? หรือเป็นแค่ความรู้สึกไม่มั่นคงคล้ายเวลาที่เราจะต้องทำอะไรสักอย่างเป็นครั้งแรกในชีวิต


...


สงสัยว่าฉันคงกินอาหารเย็นหนักไปหน่อย แถมยังดวดเป๊ปซี่เข้าไปอีกขวด ปริมาณคาเฟอีนในเลือดเลยกระฉูดและเป็นสาเหตุให้มานั่งตาค้าง คิดฟุ้งซ่านอยู่แบบนี้ เห็นทีว่าจะต้องนั่งสมาธิก่อนนอนเสียแล้ว...


แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดีล่ะค่ะ... ว่าจะมีใครเคยคิดเรื่องแบบนี้เหมือนฉันไหมหนอ?