คนหนึ่งคน

มีใจหนึ่งดวง

มีกายหนึ่งเดียว

มีความเปล่าเปลี่ยว

เที่ยวไปลำพัง

คนหนึ่งคน

ท่ามกลางผู้คน

ยังมีหนึ่งใจ

ยังมีหนึ่งกาย

เปล่าเปลี่ยวน้อยลง

เที่ยวไปเป็นหมู่

ได้ถมช่องว่าง

ได้สานสายใย

ได้ใจผูกพัน

คนหนึ่งคน

กับความเป็นจริง

ต้องทิ้งผู้คน

อยู่ตามลำพัง

มีใจหนึ่งดวง

มีกายหนึ่งเดียว

เกิดหนึ่งตายหนึ่ง

ที่พึ่งคือกรรม

ทำดีอบอุ่น

เป็นทุนหนุนใจ

ทำชั่วให้ร้าย

วุ่ยวายว้าเหว่

จะว่างจากเหงา

อย่าเฝ้าคอยหา

มายานอกใจ

ไม่มีมาจริง

อยู่กับทุกสิ่ง

ที่จริงตรงหน้า

เหมือนว่าเป็นเพื่อน

คอยเตือนให้ว่าง

ห่างความเหงาใจ

แม้เท้าก็รู้ว่ากระทบ

กระทั่งลมก็รู้ว่าเข้าออก

ใดใดล้วนแวะผ่านมาเยี่ยมเยือน

แล้วหายหนอย่างเรียบง่าย

ผาสุกได้เพียงเพราะฝัน

สติไม่เป็นขาตั้งให้กับความเหงา

 

 

 

ดังตฤณ (นามแฝง).  คิดจากความว่าง.  กรุงเทพฯ: ดีเอ็มจี, ๒๕๔๙.