เสียหมา

     ผมเป็นคนรัก"หมา"มากครับเท่าที่จำได้เคยเลี้ยงมาหลายตัวและ เป็นเรื่องแปลกมากครับตัวไหนที่ตั้งชื่อ เป็นอักษร จ.จาน ต้องมีอันล้มหายตายจากก่อนวัยอันควรทุกตัวเลยครับ ตายหนึ่งตัวทั้งครอบครัวก็ร้องไห้หนึ่งครั้ง เพราะฉะนั้นมีชื่ออักษร จ.อยู่ สี่ตัวพวกเราก็เสียน้ำตาเมื่อ"หมา"ตายเกือบสิบครั้ง........

         " ด้วยความรัก  พันผูก  เหมือนลูกเต้า

          ทุกวันเฝ้า   คอยประคอง  ห่วงหวงหมา

          แต่อย่าลืม   ว่ามีคน   หลายชีวา

          ที่ต้องพา  ดูแล  ไม่แพ้มัน "

         ที่ว่า"หมา"ตายสี่ตัวร้องไห้เกือบสิบครั้งนั้นคือ ตัวพิเศษของน้องมีน (หลานสาววัยแปดขวบ) ชื่อว่า"จุ้นจ้าน " "จุ้นจ้าน"เป็นเพศหญิงเกิดก่อนน้องมีนหกเดือน ก็เลยโตมาพร้อมๆกัน และทุกคนสอนให้น้องมีนเรียก"พี่จุ้นจ้าน"จุ้นจ้านตายด้วยโรคพยาธิหนอนหัวใจ(ด้วยความที่ไม่ศึกษาวิธีการเลี้ยงให้ดีก่อนจะเลี้ยงสุนัขพันธุ์นี้ เลยเป็นการทำร้ายสุนัขทางอ้อม  ผู้เลี้ยงที่รักสุนัขจริงๆ จำเป็นต้องศึกษารายละเอียดของสายพันธุ์สุนัขที่เลี้ยงไว้ ให้ถ้วนถี่ิ) น้องมีนเสียใจมากแอบร้องไห้อีกนานเป็นอาทิตย์

                 คิดว่าเลี้ยง  แล้วรัก  เหมือนดั่งลูก

                 คิดว่าถูก  ที่เลี้ยงไว้   ไม่เหมือนหมา

                 แท้จริงแล้ว  คิดผิด   หน้าสงกา

                 วิถีหมา  เป็นอย่างไร  ต้องรู้จริง

   รักเหมือนลูก  ปลูกฝังได้  มารยาท

   เพิ่มบทบาท   คน-หมาอยู่  คู่กะหนิง

   ครึ่งหนึ่งต้อง   สอนวิถี  ชีวิตจริง

   อย่าปล่อยทิ้ง  จะเสียหมา  น่าเศร้าใจ

 

       ด้วยความที่เป็นเด็กเลยทำให้น้องมีนสงสัย ถามผมว่าทำไมให้เรียก "พี่จุ้นจ้าน" ป๊ะป๋าขา(หลานเรียกผมว่าป๊ะป๋า แหะๆ และเรียกพี่ paleeyon ว่า"ลุงตาเปลี่ยน")  ป๊ะป๋าขา "หนูรู้ละว่าทำไมให้หนูเรียก"พี่จุ้นจ้าน" เพราะ"พี่จุ้นจ้าน"ก็เป็นลูกของป๊ะป๋าใช่มั้ยคะ" ผมก็รีบอือๆ แล้วลุกไปเปลี่ยนเสื้อที่สำลักกาแฟหกใส่... ไม่มีคำถามจากน้องมีนอีก 

      เดือนกว่าๆผ่านไปก่อนที่"พี่จุ้นจ้าน"จะเสีย  ผมกลับบ้านที่เชียงใหม่ เข้าบ้านประมาณ ห้าโมงเย็น ผมนั่งถอดถุงเท้าอยู่ในบ้าน  เห็นน้องมีนลงจากรถโรงเรียนมาถึงหน้าประตูบ้านก็ยกมือไหว้ ผมมองออกไปก็งง ไม่เห็นมีใครอยู่ซักคน  พอน้องมีนสวัสดีผมเสร็จ ผมก็ถามด้วยความสงสัยว่า ตะกี้ที่หน้าบ้านน้องมีนสวัสดีใคร  น้องมีนตอบว่า หนูสวัสดี"พี่จุ้นจ้าน"ค่ะ  ผมถึงบางอ้อทันทีที่คุณแม่พูดแทรกขึ้นมาว่า " น้องมีนสวัสดี"พี่จุ้นจ้าน"ทุกวันทั้งตอนไปและกลับจากโรงเรียน

     " จิตอ่อนโยน   พันผูก  ด้วยปลูกฝัง

      เกิดพลัง   ความสุข   ความอ่อนหวาน

      เด็กน้อยเอ๋ย   สอนสั่งได้   ดั่งต้องการ

       อย่ารำคาญ    เด็กอยากรู้   จงสู้ทน "

    ความเชื่อที่ทำลายศรัทธา  ........อีกไม่กี่วันต่อมา"พี่จุ้นจ้าน" ก็สิ้นชีวิต  และก็มีผู้หวังดีข้างบ้านมาบอกกับน้องมีนว่า "ที่หมาตายเพราะน้องมีนไหว้มัน" น้องมีนเสียใจมาก ที่คิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุทำให้ื "พี่จุ้นจ้าน"ตาย   ผมไปถามคนข้างบ้านว่าไปเอาความเชื่อนี้มาจากไหน เค้าบอกว่า"เป็นคำบอกเล่าสืบต่อกันมานานแล้ว."   (อนิจจา....เรื่องเล่าอีกแล้ว ใครรู้ช่วยบอกที)

    สุดท้ายนี้อยากถามว่า  คนทำผิดคิดชั่วถูกเปิดโปง   แต่ทำไมต้อง.......

       " คนทำผิด   คิดชั่ว   สร้างมัวหมอง

       ถูกจับจ้อง   เห็นได้   หลายสาขา

       เมื่อความแตก   เป็นเรื่องราว   ถูกอาญา

       บอกเสียหมา  ไม่เสียมัน  ฉันอยากตาย "

  สรุปว่าหมาที่ใช้ อักษร จ.จาน ตั้งเป็นชื่อนั้นไม่ใช่อาถรรพณ์ ตัว จ.จาน แต่อย่างใด สำคัญที่คนเลี้ยงนั่นแหละ ที่จะเป็นผู้สร้างอาถรรพณ์ ขึ้นมาด้วยตัวเอง...อยากให้"ลูกรักสี่ขา"อยู่กับเรานานๆ ก็เรียนรู้วิธีการเลี้ยงที่ถูกต้องด้วยนะครับ      จะได้ไม่ เสียหมาเหมือนที่ ผมเสียไป

                                   รพี กวีรักหมา