สวัสดีครับ

ในห้วงเวลาที่ผ่านมา 2 สัปดาห์..

ได้สัมผัสเรื่องราวของความสัมพันธ์  ความรัก  ครอบครัว  อารมณ์ ความสุข  ความสมหวัง 

เป็นเรื่องราวของชีวิตผู้คน  ผ่านวัยที่สำคัญ...ช่วงแห่งการเรียนรู้เรื่องนี้...

....เรื่องราวของชีวิตครอบครัว...ความสมหวัง  ความผิดหวังของคนที่เรารู้จัก  ทั้งไกล้และไกล

 

...ชีวิตคู่...เมื่อเราต้องอยู่ด้วยกันนานไป ลูกๆก็โตมาแล้ว..แต่ก็ต้องเลิกรา

 

...เรื่องราวที่ผมๆด้สัมผัส...มันเป็นเรื่องที่สะเทือนความรู้สึก  เป็นเรื่องที่เศร้าใจเล็กน้อย...

 

แต่ผมก็เชื่อว่าผู้คนย่อมมีเหตุผล  วิถีทางเดินที่เป็นของตน

  ...หลายๆครั้งผมก็มานั่งเฝ้าครุ่นคิดว่า..5 ปี....10 ปีที่ผ่านไปแล้วเกิดอะไรขึ้น...

    เหตุผลที่เขา  หรือเธอ..ต้องจากกันไปคนละทาง...

   แท้จริงนั้นคืออะไรเล่า.....

 

 ย้อนกลับมามองที่จิตใจของเราเอง ณ ตอนนี้...

 เมื่อสำรวจดูอย่างแท้จริง  ไม่ลำเอียงแล้ว...

  ผมว่ามันยังมีความพร่อง...  ไม่สมบูรณ์...ยังต้องฝึกฝนอีกมากพอสมควร...

  ความปลอดภัย..ที่...จะมิให้เกิดอุบัติเหตุทางความคิดนั้น..

  ผมว่ามันเปราะบาง  อ่อนไหว...

  มันแปรผันตรง และขึ้นกับพลังแห่งปัญญา....ที่จะรู้เท่าทันโมหะจริตนี้......

 

  มันเป็นเรื่องราวที่น่าคิด...และหาคำตอบเหมือนกัน...

แต่ผมมักจะลงที่จิตใจ..ตรงๆลงไป..  พอ...ไม่พอ ..ดี..ไม่ดี..ถูก..ผิด

  แต่ผมก็ยังแขวนไว้...เผื่อการเรียนรู้ยิ่งๆขึ้นต่อไปครับ...

 

   ทันทีที่ผมเขียนเรื่องนี้...ผมได้โทรศัพไปแสดงความกังวล  ห่วงใยต่อพี่ชายที่สนิทกันท่านหนึ่งพอดี

    พี่เป็นข้าราชการผู้ใหญ่  ยังหนุ่ม  อยู่คนละที่กับครอบครัว....และภรรยาพี่เป็นพี่สาวที่ผมรักเคารพ...

  

 เริ่มต้นด้วย...

   พี่ครับผมขอโทษนะครับ  ตอนนี้พี่อยู่ไหนครับ  ผมมีเรื่องที่อยากจะเล่า อยากแบ่งปัน...

    คืออย่างนี้ครับ....หลายวันที่ผ่านมาผมสัมผัสกับเรื่องราวหลายอย่าง  เป็นเรื่องของครอบครัว

   เป็นเรื่องของชีวิตคู่...สังคมที่ปายเป็นสังคมเมืองไปแล้ว  มันเปลี่ยนไป  มีที่เที่ยว ร้านอาหาร โอเกะ

   พี่มาอยู่ไกลบ้าน...ผมขอโทษนะครับ  ไม่รู้ว่าผมทำนั้นถูกต้องหรือเปล่า....ตอนนี้

   ผมอยากบอกพี่ว่า...ระวังใจระวังกายด้วยนะครับ  เพราะสังคมพี่มันหมิ่นเหม่ต่อความพลาดพลั้ง..

   พี่ครับที่ผมกล้าบอกคงเพราะว่าผมรู้สึกว่าพี่เป็นพี่ชายผมจริงๆนะ  และผมก็เป็นห่วงและรักพี่สาวมาก

   พี่อย่า...นะครับ  อาจจะเผลอได้บ้างเล็กน้อยถ้าไม่ไหวจริงไ   แต่ต้องไม่หลุด ไม่กระทบกับพี่สาว..

   พี่ครับคงไม่ว่ากัน  โกรธกันนะครับ...มันคิดถึงและเป็นห่วงตั้งแต่พี่ย้ายมาแรกๆเลย

   เพราะว่าปาย..มันเหมือนกรุงเทพย่อยๆนะครับ  ผู้คนมาที่ต่างๆมากมาย  หลากหลาย..

   สิ่งล่อลวง  ล่อตา  ล่อใจมันเยอะมากครับ...

 

  

  เป็นการสนทนาด้วยความห่วงใยต่อพี่สาว  พี่ชาย....

 ไม่ใช่ว่าผมจะดีอะไรมากมาย...ดังที่กล่าวว่ามันเปราะบาง..

  ตราบใดที่เรายังขัดเกลาตนเองไม่ถึงไหน  ตราบใดที่เราไม่รู้จักตนเองเพียงพอ..

  เราอาจจะตกเป็นเหยื่อของโลภะ  โมหะ..นี้...

 

 ใคร่ครวญ..และคำนึงดูครับ...