วันดี วันหยุด สุดสัปดาห์ เป็นวันที่ฉันได้พบ “มิตร”

โยมพี่สมพร (น้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ  )   กัลยาณมิตรที่ได้พบปะกันอยู่เนืองนิตย์ ณ สถานที่สงัดและเงียบสนิท ณ สถานที่กล่อมเกลาและฝึกจิตแห่งนี้

กัลยาณมิตรที่จุดเริ่มต้นจาก G2K
กัลยาณมิตรที่เดินทางระหว่างท่ามกลาง ณ วัดแห่งนี้
กัลยาณมิตรที่มีจุดเบื้องปลายที่มีจุดบรรจบกันอยู่ที่ความสงบ

ยามแรกที่ฉันได้ย่างเท้าก้าวเข้ามาที่เชียงใหม่ ก็ได้โยมพี่สมพรมาเยี่ยมเยียนให้แรงใจ ประหนึ่งมีมิตรแท้ในบ้านเรา (วันนี้เจอ blogger ไม่ได้กอดแต่ได้กราบ)
เชียงใหม่นี้จึงเป็นเมืองที่ “สัปปายะ” ขึ้นมากมิใช่น้อย เพราะมีกัลยาณมิตรมาเยี่ยมเยือนอยู่เนืองนิตย์
ทั้งโยม จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร  (สนทนากับพระปภังกร ขฺนติวโร พระ blogger :สถานภาพเปลี่ยน-มิตรภาพคงเดิม)โยมเพื่อน ๆ จากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์ มีโอกาส มีกิจก็แวะเวียนเปลี่ยนเข้ามา

วัดนี้เป็นที่ “วัดใจ” เป็นวัดที่มีไว้ให้วัด “ศรัทธา”
อยู่ไกลก็เหมือนใกล้เพราะกัลยาณมิตรเต็มเปี่ยมด้วยศรัทธา

ที่นี่ จุดนี่ ณ ลมหายใจนี้ฉันจึงไม่ขาดร้างจาก “มิตร”
มิตรแท้ ที่เคยร่วมกันเมื่อยามสุข
มิตรแท้ ที่เคยกอดคอกันเมื่อยามทุกข์
มิตรแท้ ที่ร่วมกันเดินหาจุดความสงบแห่งจิตใจ

ดีนะที่ฉันยังมีวันดี วันนี้ที่มิตร
มิตรแท้ที่ให้แรงใจ เดินต่อสู้ ทวนกระแสกิเลสนี้ได้อย่างคงทน...