เปิดปุ๊บติดปั๊บ

 

                                                                                  http://blog.slb1.sanook.com/PortalPics/_Sacura/images/default/5.JPG

 

 

 

...........สมัยก่อนมีบริษัทจำหน่ายเครื่องรับโทรทัศน์ยี่ห้อหนึ่ง โฆษณาคุณสมบัติของเขาว่า " เปิดปุ๊บ...ติดปั๊บ " และของเขาก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

มีหลายครั้งเช่นกัน....ที่พอเรานึกถึงใคร...คนนั้นก็มา ( ขอยกเว้นเจ้าหนี้...ไม่อยากให้มา...ฮาฮา )

                                 อยากให้มีที่จอดรถ...ก็มีทันที ( หลังจากที่ขับวนอยู่หลายรอบ...อิอิ )

                                วันนี้อยากกินอะไร...แม่บ้านก็ทำตั้งไว้ให้(ทำไม... รู้ใจกันจริงนิ )

                                 ฯลฯ ( มีตัวอย่างเยอะ...ท่านลองนึกดู )

คุณแปลกใจมั้ยครับ....????

                                 การเป็นเช่นนี้...หลายท่านบอกว่า " เราสามารถสื่อสารกันทางความคิดได้ "

เขาให้เราทดลองดู.....

                                 เมื่อเราเดินตามหลังใครสักคน...ก็ให้มองที่ท้ายทอยเขา...แล้วส่งกระแสจิตโดยคิดว่าเราอยากให้คุณหันมา...ไม่นานเขาก็หันมาแสดงสายตางุนงง

                                เคยทดลองดูครับ...กับคนที่รู้จักกัน...โดยที่เห็นเขาโดยบังเอิญ...เดินตามหลังเขา....แล้วส่งกระแสจิตคิดว่าเราอยากให้เขาหันมา...เขาเดินไปไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา...เจอเราเขาก็ยิ้มทักทายเราว่า " อ้าวคุณ...มาซื้อของหรือครับ " ก็ตอบเขาไปว่า " ครับ...มาซื้ออะไรนิดหน่อย "

                                แล้วก็ชวนเขาคุยเรื่อยเปื่อยถามสารทุกข์สุกดิบ...ตอนหนึ่งเขาก็พูดว่า " เมื่อครู่...เดิน ๆ อยู่...รู้สึกว่ามีคนมองอยู่ข้างหลัง...จึงหันกลับไปดู...ก็เจอคุณ " ผมได้ยินก็ยิ้ม คิดในใจว่า " อืม...ท่าจะจริงของเขานะ..ความคิดติดต่อถึงกันได้ "

                                แสดงว่าคนเราต้องสามารถผลิตและส่งคลื่นความถี่ได้...เพราะสามารถติดต่อสื่อสารกันได้...ดังนั้นในการคิดของคนเราจะต้องระวังกันมากขึ้น...

                                ต้องคิดแต่สิ่งดี ๆ ......สิ่งดี ๆ ก็จะมาหา

                                ถ้าเราคิดถึงสิ่งไม่ดี.....สิ่งไม่ดีเหล่านั้นก็จะมาหา

.....สิ่งเหล่านี้น่าจะเป็นปรากฏการณ์ที่มีอยู่จริง...และเขาคงจะอยู่กันเป็นคู่ ๆ สามารถสื่อสารกันได้...แม้นว่าจะอยู่กันไกลแสนไกล...มีสิ่งที่ขวางกั้น...ระยะทางกับสิ่งขวางกั้นมิใช่ปัญหาของเขาเลย...เขาคงทะลุทะลวงมาได้โดยมิยาก...เพื่อมาหาคู่ของเขา...แต่น่าแปลกจะมีอะไรเป็นตัวเชื่อมโยงนะ...ดาวเทียมก็คงไม่ใช่...แล้วอะไรล่ะที่ทำให้เขาเปิดปุ๊บ...ติดปั๊บ...กันได้

                                                        

                         เราน่าจะคิดถึงความสำเร็จในหน้าที่การงาน

                         เราน่าจะคิดถึงความสุข

                         เราน่าจะคิดถึงหมู่เพื่อน ๆ

                        เราน่าจะคิดถึงขนมอร่อย ๆ

                        ฯลฯ...สิ่งดี ๆ มีให้คิดมากมาย...แต่อย่าไปคิดถึง......

                                                         

                         อย่าไปคิดถึงโรคภัยไข้เจ็บ

                         อย่าไปคิดถึงความอดอยาก                                                   

                        อย่าไปคิดถึงความยากจน

......เพราะเขาได้ผ่านเราไปหมดแล้วทั้งคู่....อย่าเรียกเขากลับมาอีกเลย...สงสารเขาเถอะ

                        จากที่เราผ่านความคิดมากมาย...ทั้งดีและไม่ดี...มีสิ่งที่เราได้พบเห็นแล้ว...ประสบแล้ว...และแลเห็นผลซึ่งการประสพแล้ว......

                        เปรียบเสมือนว่า..." ความคิดหนึ่งสามารถดึงคู่ของตัวเอง...เข้าหาตัวเองได้ "

                                                                                                           สวัสดีครับ