วันก่อนเคยสงสัยเอาไว้ในบันทึก แล้วในที่สุดสาวน้อยคนขยันแห่ง GotoKnow ก็มาเฉลยวิธีการอันแสนง่ายดายในการติดตามดูว่า เราไปพบปะทักทายกับใครมาบ้างเรียงตามลำดับเวลาตั้งแต่เข้ามาเป็นสมาชิกของคลังความรู้คู่มิตรภาพ GotoKnow แห่งนี้จนถึงปัจจุบัน

สำหรับตัวเองไม่ใช่สมาชิกรุ่นแรกๆของ GotoKnow แต่เป็นรุ่นกลางๆ แต่ก็ย้อนรอยกลับไปติดตามอ่านบันทึกในยุคแรกๆของ GotoKnow มาแทบทุกบันทึก โดยเฉพาะของบล็อกเกอร์รุ่นแรกๆ จำได้เลาๆว่าได้เห็นการทักทายสมาชิกใหม่ๆอย่างอบอุ่น รวมทั้งความรู้สึกที่ตัวเองได้รับจากการเขียนบันทึกครั้งแรกแล้วมีคนมาเขียนทักทาย จำได้ว่าการเขียนต้อนรับด้วยคำพูดที่คนเขียนได้สื่อสารให้เรารู้ว่า เขาอ่านสิ่งที่เราเขียนและให้กำลังใจให้ทำต่อนั้น เป็นพลังเสริมอันมีค่ายิ่งจริงๆ ก็เลยทำเช่นนั้นบ้างกับบันทึกใหม่ๆที่เห็นเพิ่มขึ้นใน GotoKnow ในช่วงนั้น 

จำได้ว่าได้พบกับข้อเขียน ความคิดดีๆจากหลายๆบันทึก มีคนมากมายที่เมื่อเราอ่านสิ่งที่เขาเขียนแม้เพียงครั้งแรก เราก็จะสื่อได้ถึงความลุ่มลึกที่มีในตัวตนของคนเขียน และการที่เราเขียนสิ่งที่เราคิดในขณะที่เราอ่านบันทึกนั้นๆ เป็นการแสดงความชื่นชมอย่างจริงใจที่ในชีวิตประจำวัน เราจะไม่มีโอกาสได้ทำบ่อยนักยามที่เราฟังคนพูด

เมื่อนึกอยากย้อนกลับไปดูว่า บันทึกแรกๆที่เราไปทักทายใครต่อใครไว้นั้นเป็นอย่างไร ก็ทำได้อย่างง่ายดาย เหมือนที่น้องมะปรางคนขยันได้บอกไว้ที่นี่ ซึ่งจากจุดนี้เราจะติดตามได้อย่างง่ายดายว่า ในเวลาตั้งแต่วันที่ 29 ธ.ค.48 จนถึงปัจจุบันนั้น เราเขียนมาแล้วทั้งหมดกี่บันทึกและเรียงตามลำดับเวลาที่เขียนมายังไงบ้าง และ มีบันทึกไหนบ้างที่เราเข้าไปแวะทักทายเอาไว้เรียงตามลำดับเวลา

ทำให้นึกถึงคำพูดของอ.ธวัชชัยที่บอกเล่าเอาไว้ในงานนัดพบบล็อกเกอร์ Share.psu.ac.th เมื่อปลายเดือนที่แล้ว ถึงความเป็น Digital Archive ของการเขียนบันทึกใน GotoKnow ที่ทำให้การติดตามสืบสาวราวเรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะยาวนานแค่ไหน ก็ทำได้ง่ายในพริบตา