ความดีใจ..ไม่เกี่ยงน้ำหนัก..??

ถ้าจะยังจำกันได้..ผมเคยเล่าเรื่อง.เจ้าลูกชาย ตัวดี ของผม..ที่ได้สร้างวีรกรรม อะไรๆ ไว้มากมาย..และได้นำมาเล่า สู่กันฟัง..ผ่านบันทึก.นี้ หลาย ต่อหลาย..ครั้ง...

"""ไม่เบื่อบ้างเหรอ?

"""ทำไมชอบเล่าแต่เรื่องลูก?

"""แหม? ภูมิใจอะไร กันนัก กันหนา?

โอ้ย..สาระพัด คำถาม ..อาจจะเกิดขึ้น กับผู้ที่ได้..หลวมตัว มาอ่าน บันทึกของผม...

คำเดียว..ทีผมตอบได้ก็คือ.."ไม่เบื่อ.ครับ..และมันเป็นความสุข..ของผมไปด้วยซ้ำ" เพราะเรื่องที่ผมได้เล่าผ่านบันทึกไป..มีทั้งเหตุการณ์แห่งความภูมิใจ และเหตุการณ์ที่ทำให้ผม..ทุกข์ใจ..ระคนกันไป และผมก็ได้..คำแนะนำจาก..พี่น้อง G2K นี่แหละครับ แนะนำ ให้กำลังใจ ..จนผม ได้ผ่านสถานการณ์นั้นๆ มาได้..ครับ...

และวันนี้..หลังจากผมได้จัดการ..อะไร ๆ ให้มันลงตัว..จากที่มันยุ่งเหยิง พัลวัล พัลตู..มาระยะหนึ่งแล้ว..ก็หันกลับมา.เข้าชมรม คนบล๊อกอีกครั้ง...เพื่อถ่ายทอดความ รู้สึก..โดยผ่านบันทึก..นี้..

ก็มีความสุขม๊าก มากครับ กับเฮฮาศาสตร์4 ที่ผ่านมา...รักพี่น้องทุกๆ คนเลยครับ..เป็นบรรยากาศที่อบอุ่นมาก...ประทับใจมากเลยครับ..โดยเฉพาะอย่างยิ่ง..ท่านอัยการฯ เป็นที่รักของพี่น้องทุกๆ คนเลยครับ...

วันนี้ ...ผมเริ่มต้น อีกครั้ง กับบรรยากาศ ที่เหน็ดเหนื่อยครับ เมื่อวานเป็นวันหยุด แต่ผมต้องขลุกอยู่กับร้าน ทั้งวัน เพราะต้องปรับปรุงต่อเติมร้าน...ขอบอกเลยครับ..ว่าเหนื่อยสายตัวแทบขาด..ครับ...กว่าจะเสร็จ..ก็ปาเข้าไปตีสองกว่า ครับ....เพราะต้องเร่งเปิดให้ทันในวันนี้...

แต่ที่จะเล่า..ก็คือเรื่องลูกชาย ครับ..

คงจะจำเรื่องของ..น้องลัคกี้..กันได้นะครับ...ผมเคยบันทึกไว้ใน..   http://gotoknow.org/blog/alex/177223 เกี่ยวกับการเรียนต่อ ม.1 ของน้องเค้าครับ...

มา ณ วันนี้..ก็เป็นอีกวันหนึ่ง ครับ หลังจากที่ต้อง มานะอุตส่าห์เรียน.ปรับพื้นฐาน จนเสร็จสิ้นขบวนการไปเมื่อวันที่ 30 เมษาฯ ที่ผ่านมา..ก็เป็นวันที่ต้องสอบวัดผล..เพื่อคัดชื่อเข้าเรียน ห้อง1 อีกครั้ง โดยจะคัดเหลือเฉพาะผู้ที่สอบผ่าน..เท่านั้น..ซึ่งในวันนี้..2 พฤษภาฯ เป็นวันที่ประกาศผล..ผู้ที่มีสิทธิ์เรียนห้อง 1 โครงการณ์พิเศษฯ 

ตั้งแต่ เมื่อวานแล้วครับ..ผมสังเกตุเห็นถึง..ความเปลี่ยนแปลง..ของเจ้าลูกชาย..เค้าดูเครียดๆ เอามากเลยครับ พูดน้อย..หงุดหงิด กับน้อง..บ่อยขึ้น..ผมก็ได้พยายามพูดคุยสอบถาม ก็พอได้สาเหตุ..คือว่า เค้ากลัวว่า..จะไม่สามารถผ่านเข้าเรียนห้อง 1 ได้...เมื่อคืนเค้าวิตกมากครับ..เกือบตีสองแล้ว ยังไม่นอนเลย..ผมก็ได้พูดกับน้องลัคกี้..เสมอ..ว่า.."อย่างกังวลเลยลูก ในเมื่อลูกทำดีที่สุดแล้ว..จะเรียนห้องไหน..พ่อก็ภูมิใจ..ในตัวลูกเสมอ" จริงๆ แล้วเค้าก็กลัวว่า..จะทำให้พ่อผิดหวัง.ด้วย..ก็เลยเครียดไปกันใหญ๋...

เช้าขึ้นมา..ทั้งพ่อทั้งลูก ก็เลยสโหลสะเหร...(เขียนไม่ถูก.ครับ) อ่อนเปลี้ยไปตามๆ กัน..พอได้เวลา ก็ได้เดินทางไปถึง..โรงเรียน..เพื่อดูผลสอบ..แหม? เจ้าลูกชาย..ตรวจรายชื่อไล่ตั้งแต่ห้อง 2 มาเลย จากหลังมาหน้า (ทั้งหมดมี 4 ห้อง) เหตุด้วยความไม่มั่นใจ ว่าจะผ่านเข้าเรียนห้อง 1 ได้ ก็เลยไล่มาตั้งแต่รายชื่อท้ายๆ แนะ...

"โน่น..ชื่อลัคกี้..อยู่โน่น" (เสียงเพื่อนข้างๆ ตะโกน..บอก)

สายตา 2 คู่ (พ่อแสนดี? กับลูกชายตัวดี อิ อิ อิ) ก็ไล่สายตาม ตามปลายนี้วชี้ไป....อึ้งๆ ๆ  ๆ

ผมสังเกตุเห็นสายตา ของน้องลัคกี้ มีประกายออกมา...แววตาตื่นเต้น..ปลายนิ้วของน้องเค้าจรดแน่นตรงชื่อของเค้า...โอ รายชื่อเค้าอยู่ในลำดับที่ 12 ของ ห้อง 1 เสียงเย้ว..เย้ว..หลุดออกมาจากปากของน้องลัคกี้..พร้อมกับหมุนตัว..กระโดด (ตัวลอยจากพื้นด้วยครับ..นี่แหละดีใจ..แบบไม่เกี่ยงน้ำหนัก ) ด้วยความดีใจ...เค้าหันกลับมาหา ..พ่อของเค้า..แล้ว..คำพูดก็หลุดออกมา..ด้วยเสียงสั่นเครือ..ว่า.."ปะป้า..ลูกได้เรียนห้อง 1 แล้ว.."

ในจังหวะนั้น..ใครจะรู้ไหมหนอ..ว่า "ในท่ามกลางที่ลูกกำลังดีใจนั้น...พ่อ..ดีใจมากกว่าอีก..ดีใจที่ลูกทำได้..ดีใจที่ลูกได้สมหวัง กับความหวังเล็กๆ ที่หวังไว้..และยิ่งกว่านั้น..ที่พ่อดีใจ..ก็คือ..พ่อดีใจที่เห็นลูกได้ถูกปลดปล่อย...หลุดพ้นจากภาวะ..ตึงเครียด ที่ลูกเผชิญ อยู่..."

เฮ้อ?...โล่งอก..

ผมยังนึกถึง กับคำแนะนำเกี่ยวกับพฤติกรรม เรื่องเรียน เรื่องเล่น ของเด็กๆ จากพี่น้องฯ ไม่ว่าจะเป็น ท่านอัยการฯ หรือครูอ้อย..และอีกหลายๆ ท่านแล้ว...ผมคงต้องเรียนรู้อีกมากเลยครับ ที่จะต้องทำความเข้าใจกับพฤติกรรมของเด็กๆ ในวัยนี้...

ก็ขอบคุณทุกท่าน นะครับ ที่ได้พยายาม  อ่านจนจบ...

ผมดีใจ...และภูมิใจ.ที่ได้เขียนบันทึก..นี้..ครับ..