สวัสดีครับ

    ผมถึงบ้านที่ไชยา ได้กอด ได้พูดคุย และอยู่ข้างๆแม่แล้วครับ  พี่ชายคนถัดจากผมไปรับที่สถานี เรา 3 คนพี่น้องใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ถึงบ้านเพราะระยะทางเพียง 9 กม. และถนนเขาลาดยางใหม่ ราบเรียบกว่าเดิมมากครับ ..

   เรื่องราวมากมายเกิดขึ้น อิ่มใจที่ได้กอดแม่ ให้กำลังใจแม่ ในเช้าของวันที่แม่เคยให้ชีวิตผมมาเมื่อกว่า 50 ปีที่แล้ว .. เป็นวันเกิดที่ผมมีความสุขที่สุดครับ  ได้กอดแม่ ได้พูดให้กำลังใจแม่ ร่วมดูแลอยู่ไกล้ชิดกับพี่ๆ หลานๆ และญาติๆที่แวะเวียนมาเยี่ยมไม่เคยขาด .. แม่อ่อนเพลียมากเพราะไม่ทานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมาหลายวันแล้ว แต่สติดีเยี่ยม ตามองไม่เห็น แต่พอถามว่าคนที่มาหาชื่ออะไร แม่ยังตอบได้ว่าลูกหลานใคร  บางทีลองบอกให้สวดมนต์เช่น อิติปิโส แม่ก็ทำได้ ว่าไปไม่ผิดเพี้ยน แต่ไม่ทันจบกแม่ม่อยหลับไปก็มี .. พี่ๆคอยป้อนอาหารเหลวๆ  แม่ก็กลืนลำบาก แต่อารมณ์แจ่มใส เป็นที่สบายใจของพวกเราที่แวดล้อมอยู่รอบข้าง ... ฯลฯ

    ผมอิ่มใจมากจน เพิ่งนึกได้ว่าควรทานอาหารเช้าเสียที เพราะเวลาขณะนี้ใกล้เที่ยงแล้ว .. กาแฟและขนม 2 ชิ้นในรถไฟเมื่อราว 6 โมงเช้าเริ่มหมดฤทธิ์แล้วครับ .. ขออนุญาตไปทำหน้าที่ให้กับสิ่งสมมติที่เรียกว่าร่างกายนี้ก่อนครับ ... เชิญชมภาพถ่ายที่ไม่มีคำบรรยาย ที่เก็บได้ตั้งแต่เช้ามาครับ