คิดมุมตรง

แหม...มะนาวหวานว่าจะเก็บไว้ไม่เล่าให้ใครฟังแล้ว(อีกนั่นแหละค่ะ) แต่พอนึกถึงเรื่องนี้ทีไรก็อดอมยิ้มไม่ได้ทุกทีซินะ เรื่องก็มีอยู่ว่า...มะนาวหวานเป็นน้องคนสุดท้องที่เข้าไปอยู่ในกรุงเทพฯ นานกว่าพี่ๆคนอื่น เลยเหมือนว่ากลายเป็นที่พึ่งในเรื่องการเดินทางไปไหนๆ ก็ต้องให้มะนาวหวานนำทางไปว่างั้นเถอะ พอดีวันนึง..พี่สาวคนโตต้องมีธุระที่ต้องเดินทางมาเยี่ยมลูกชายของเขาที่ทำงานอยู่ที่แปดริ้ว แต่ว่าเขาไม่ค่อยชอบการนั่งรถนานๆ เพราะว่าสังขารเริ่มไม่เอื้ออำนวย(ไขข้อเริ่มปวดนู่นปวดนี่บ่อยๆ) พี่สาวเลยตัดสินใจที่จะนั่งเครื่องบิน(ครั้งแรกในชีวิต) แทน และก็กะให้มะนาวหวานช่วยไปรับที่สนามบินหน่อย....อุอุ... มีอะไรเกิดขึ้นจากการนั่งเครื่องของพี่สาวเหรอ?.....เปล่าหรอกค่ะ...  พี่สาวเป็นคนที่เมารถเมาเรือง่ายค่ะ มะนาวหวานก็เลยหวังดีและเเป็นห่วง ก็บอกเขาว่าเวลาเครื่องมันกำลังจะขึ้นน่ะ เราจะรู้สึกเหมือนว่าหูอื้อๆนิดหน่อยนะ แต่ถ้าไม่อยากหูอื้อก็หาลูกอมติดมาด้วยซัก สองสามเม็ดนะ .... ค่ะ..ทันทีที่บอกเสร็จ...พี่สาวคนซื่อสวนมาทันทีด้วยความข้องใจบวกกับอารมณ์งงเล็กน้อย

พี่สาวถาม"ไอ้ที่แกบอกฉันให้เอาลูกอมไปด้วยน่ะ..เอาไปทำไมวะ"

...แกคงนึกขึ้นได้อีก"อ้อ..แกจะให้ฉันเอามาอุดหูใช่มะ..."

อืม...ช่างเป็นเหตุและเป็นผลดีจริงๆ ใช้ลูกอมอุดหูกันหูอื้อเวลาขึ้นเครื่องค่ะ

(ฮา.....มะนาวหวานขำน้ำตาเล็ดเลยค่ะ)

โอ้...พี่สาวเรา...ไหงซื้อซื่อดีแท้....