คิดถึงโต๊ะทำงาน

   ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆก็คิดถึงมหาวิทยาลัยขึ้นมา (ที่ทำงาน) ตอนนี้เรียนซัมเมอร์ซะจนเบื่อกับงานที่อาจารย์สั่งมากมายก่ายกองเหลือเกิน รู้สึกเบื่อกับการเรียนยังไงไม่รู้ บางวันไปเรียนก็เหมือนกับไม่ได้อะไรเลย รู้สึกว่าอ่านเองจะได้มากกว่า เพราะทุกครั้งที่สงสัยยิงคำถามไป อาจารย์ก็ตอบให้ไม่ได้ หรือว่าเราสงสัยมากไปก็ไม่รู้..ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้ามหาวิทยาลัยเลย ไม่รู้โต๊ะทำงานเป็นยังไงบ้าง สงสารมันเหมือนกัน เพราะขนาดผมไม่ได้ไป 2-3 วันฝุ่นก็เขรอะแล้ว นี่ไม่ได้ไปตั้งนาน(คงไม่ต้องบรรยาย) เขาจะมีประชุมอะไรกันบ้างก็ไม่รู้ ไม่ได้รับการติดต่อจากใครๆเลย หรือเขาไล่ออกแล้วก็ไม่รู้(อิอิอิ...) ชีวิตกับการเรียนด้วยทำงานด้วย อย่างที่อาจารย์ท่านหนึ่งเคยเตือนผมว่า...เหนื่อยนะ  ตอนนั้นผมคิดว่าอายุ 20 กว่าๆอย่างผมคงไม่เป็นไรแต่พอเอาเข้าจริง สุดๆๆอย่างที่อาจารย์เขาบอกจริงๆ 

         เปิดภาคการศึกษานี้ไม่รู้ว่า คาบสอนจะเหมือนสอนมัธยมอีกหรือเปล่า ผมรู้สึกไม่ไหวแล้วนะครับท่าน เพราะกลัวจะไม่ได้ดีซะอย่าง บ่นไปก็เท่านั้นคงได้แต่ทำใจ เพราะยังไงก็ต้องช่วยๆกันทำไงได้ก็ อาจารย์สอนภาษาไทยทั้งมหาวิทยาลัยมีตั้ง 1 คน ได้แต่ขอดุอาอฺมีเพื่อนร่วมอุดมการณ์เร็วๆ เพราะตอนนี้อยากจะเรียนให้สำเร็จเร็วๆ เพราะคิดว่าเมื่อจบแล้วคงมีอะไรให้ได้แสดงศักยภาพมากขึ้น ตอนนี้ขอฝึกปรือวิทยายุทธไปพลางๆ  แต่รับรองว่าเปิดเทอมนี้มีหมัดเด็ดสำหรับการเตรียมการสอนที่จะสอนให้แก่นักศึกษาของผมแน่ ชนิดที่เรียกว่า ใครมาเรียนมหาวิทยาลัยอิสลามยะลา ไม่มีผิดหวังครับ

        ที่เกริ่นไว้ว่า คิดถึงโต๊ะ ทำงานก็เพราะ อย่างที่บอกว่าไม่ได้เข้าไปมหาวิทยาลัยซะนานก็เลยคิดถึงมัน อาจเป็นเพราะซัมเมอร์นี้ไม่มีสอนซัมเมอร์ก็เลยเหงาๆ คิดถึงบทบาทการทำหน้าที่ของความเป็นครู เพราะซัมเมอร์นี้เรียนแทน เลยได้รับแต่บทบาทของการเป็นนิสิต นักศึกษา ซะมากกว่า

         เคยถามตัวเองเหมือนกันว่า ถ้าหากลาออกจากอาชีพการเป็น อาจารย์มหาวิทยาลัย ผมจะทำอะไรต่อ คำตอบ ณ ตอนนี้ผมก็ยังตอบตัวเองแต่เพียงว่า " ผมทิ้งคำว่าครูไม่ได้ ถ้าฉันไป แล้วใครจะดูแลสวนที่ผมเฝ้าทะนุถนอมมันมา" ถึงแม้อาจจะเป็นช่วงระยะเวลาไม่กี่ปีกับการทำงานที่ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ (มหาวิทยาลัยอิสลามยะลา) แต่ผมก็ภาคภูมิใจที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างประวัติศาสตร์กับการร่วมรังสรรค์สิ่งดีๆๆสู่สังคมกับมหาวิทยาลัย  อาจทำอะไรได้ไม่มากพอ แต่ก็เป็นมหาวิทยาลัยที่ผมรักมันมาก และผมก็เชื่อแล้วว่า ทำไม เคยมีคนๆหนึ่งระบายความรู้สึกว่ารัก ที่นี่มากเพียงใด...เพราะที่นี่คือที่ที่มีคำมากมายให้เราได้รู้จัก ไม่ว่าจะเป็น คำว่าอิสลามอย่างแท้จริง มิตรภาพ ความเป็นพี่เป็นน้อง และอื่นๆอีกมากมาย และที่สำคัญที่นี่ให้โอกาสเด็กอย่างผมได้รู้ว่า "การยอมรับ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุ แต่ความสามารถและความตั้งใจในการทำงานที่เรียกว่า อามานะฮฺ คือสิ่งสำคัญ" แม้อาจไม่มีใครเคยจับต้องมันได้ถึงความรู้สึก แต่ผมก็รู้สึกได้กับการทำงานที่นี่ ขอบคุณท่านคณบดี ที่ผมนับถือมากๆๆ นะครับที่คอยสอนอะไรหลายอย่างแก่ผม  และรองวิชาการที่ให้ผมรู้ว่างานบางอย่างมันง่ายมากๆๆ อาจารย์เป็นคนที่ผมต้องกลับมาถามตัวเองทุกครั้งที่เหนื่อยกับหลายๆเรื่อง  และผมก็ต้องมองย้อนไปยังประวัติศาสตร์ บุคคลแห่งผู้เป็นแบบอย่างอย่างท่านศาสดาอีกว่า "กว่าจะเผยแผ่ศาสนาได้ต้องใช้ความอดทน เจอบททดสอบมาเพียงใด"

           เอ๊ะ...ตกลงบล๊อกของผม ทำเอาโต๊ะทำงานที่ผมคิดถึง ทำให้ผมคิดถึงหลายคนมากมาย