เมื่อวาน (22 เมษายน 2551) ผมและ อ.จันทวรรรณ ได้รับอีเมลดังนี้ครับ

Subject: สำคัญด่วน ขอความอนุเคราะห์การขอคำปรึกษา ประเมิน และcommentงานวิจัยครับ

กระผมนาย... นิสิตปริญญาโท ตามหลักสูตรวิศวกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาบริหารและการก่อสร้าง คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย... กระผมได้เคยเข้าร่วมสัมมนา ... และได้ทราบว่าท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญหรือมีประสบการณ์ในด้านการจัดการความรู้ ถ้าท่านพอมีเวลาที่ช่วยเหลือกระผมจะเป็นพระคุณอย่างยิ่งครับ

กระผมขอความอนุเคราะห์และความกรุณาจากท่านด้วยครับ ช่วย Comment ประเมินผล และช่วยให้คำแนะนำในมุมมองและจากประสบการณ์ของท่านในงานวิจัยกระผมที่เกี่ยวกับแนวทางการสร้างแผนที่ความรู้ในงาน...

ทางอาจารย์ที่ปรึกษาท่านต้องการผู้เชี่ยวชาญหลายๆท่าน ในการComment และประเมินกรอบการสร้างแผนที่ความรู้ของงานวิจัย และจำเป็นต้องส่งเนื้อหาให้ท่านอาจารย์ด่วนครับ ถ้าเป็นไปถ้าท่านสามารถส่งคำแนะนำ comment จากแบบสอบถามเชิงสัมภาษณ์ มายังกระผมภายในวันพุธที่ 23 เมษายน 2551 เวลา 20.00 น จะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง ผมจะได้ทำการสรุปและวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้ส่งแก่อาจารย์ที่ปรึกษาในวันพฤหัสบดี ที่24 เมษายน2551 ได้ทันครับ ด้วยเหตุนี้กระผมจึงขอรบกวนเวลาของท่านพอช่วยให้ความอนุเคราะห์และความกรุณากระผมด้วยนะครับครับ

ขอบพระคุณมากครับ

นาย...

ผมทราบว่างานของนักศึกษาคนนี้ "สำคัญด่วน" สำหรับเขาจริงๆ ครับ แต่ถ้าเขาเห็นว่างานชิ้นนี้สำคัญด่วน เขาควรให้ความสำคัญมากกว่านี้ในการติดต่อผู้เชี่ยวชาญในการให้ความคิดเห็นในงานของเขา ไม่ใช่ว่าส่งวันนี้จะเอาผลพรุ่งนี้

เพราะสำหรับผม (และคนอื่นๆ ที่เขาส่งอีเมลไปหา) งานของเขา "ไม่ได้สำคัญด่วน" เพราะเราทุกคนมีงานทำ ไม่ใช่อยู่ว่างๆ รอให้บริการเขา

สิ่งที่ผมคิดครั้งแรกที่ได้รับอีเมลนี้คือ "ล้อกันเล่นหรือเปล่า?" ยิ่งเปิดไฟล์ที่เขาแนบมาแล้วยิ่งงงงวยกับอีเมลฉบับนี้

ถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ผมคิดว่านักศึกษาในประเทศไทยมีปัญหาในการสื่อสารและการทำงานอย่างยิ่ง นักศึกษาระดับปริญญาตรียังสื่อสารได้ดีกว่านี้ ไม่น่าเชื่อว่าอีเมลฉบับนี้มาจากนักศึกษาระดับปริญญาโทในมหาวิทยาลัยมีชื่อในคณะที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานครับ