มาเมื่อไร ประทับใจไม่รู้ลืม

วันนี้มีภาพจากความพยายามของชาวบ้านในการอนุรักษ์และฟื้นฟู ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่เปรียบเสมือนเป็นชีวิตของพวกเขา มาฝากต่อจากคราวที่แล้วค่ะ

ฝักพืชในป่า ที่มักหล่นอยู่ใกล้ต้นพ่อแม่ ชาวบ้านจะช่วยกันเก็บไปโยนไว้ในพื้นที่ว่างที่ไกลออกไปจากต้นเดิม

ต้นเถาคัน เลื้อยอยู่ตามต้นไม้ในป่าชายเลน  ชาวบ้านบอกว่า ผลของต้นเถาค้นที่งอกอยู่ในป่านี้จะออกรสเปรี้ยวมากกว่า

บางช่วงบางตอนของการเดินตามเส้นทางชมธรรมชาติ ต้องลุยโคลนแบบนี้  ใครน้ำหนักมากก็ลำบากหน่อย ก้าวขาไม่ออก

สะพานคอนกรีตเล็ก ๆ ที่หน่วยงานราชการมาสร้างไว้ให้ตรงสุดทางเดิน ถึงปากอ่าว มีที่นั่งพักผ่อนเห็นวิวทิวทัศน์สบายตา

จากเดินเท้า พวกเราพากันนั่งเรือกลับมาอีกทางหนึ่ง ธรรมชาติสวยอย่าบอกใคร

เรือที่ชาวบ้านใช้สำหรับหาปู ปลา และทำประมงใกล้ ๆ ชายฝั่งที่พักอาศัย

หมู่บ้านชาวประมง พวกเราพากันเดินตามทางที่ทำจากไม้ไผ่กับไม้โกงกาง

พื้นที่เขตอนุรักษ์พันธุ์ปูแสมและเพรียง ที่ชาวบ้านได้จัดสรร เป็นแปลงสาธิต

พื้นที่อนุรักษ์ปูแสมและเพรียง

แมลงที่เกาะอยู่บนต้นไม้