ผมไม่ได้เดินทางกลับบ้าน หลายเดือน ตั้งแต่สงกรานตร์ปีที่แล้ว มีเหตุไม่ค่อยจะดีเลยไม่เดินทางกลับบ้าน ตอนปีใหม่ไม่ได้กลับอีก เลยตัดสินใจว่า รถเยอะอันตราย แต่ไม่ได้กลับมานาน คงต้องกลับบ้างแล้วละ

               ผมเลือกตัดสินใจเดินทางในวันที่ 13 เมษายน ซึ่งเป็นวันสงกรานตร์พอดี แต่กว่าจะออกจากพิษณุโลกได้ก็เข้าไปบ่ายสองโมง เพราะตอนเช้าต้องทำบุญให้กับ ตา ยาย ซึ่งเป็นบรรพบุรุษที่ล่วงลับไปแล้ว ของทางญาติ อ.อ้อย

              การเดินทาง เรียบร้อยดี รถไม่เยอะ เพราะเค้าเดินทางกันไปเรียบร้อยแล้ว ผมถึงบ้าน ราว หนึ่งทุ่ม

              วันรุ่งขึ้น เจ้าตัวเล็กๆ จาว่า จาเป่า รบเร้าให้พาไปเล่นน้ำทะเล สมทบด้วย เจ้าถิ่น น้องเจ้านาย หลานสาว

               น้องสาวผมเสนอว่า น่าจะไปเล่นน้ำที่ อ.สัตหีบ เพราะน้ำทะเลที่บางแสน ดำ คล้ำมาก ไม่น่าเล่น

               หลังจากที่เราแวะที่สวนสัตว์เปิด เขาเขียว ซึ่งวันนี้คนเยอะมาก แต่ดีหน่อยที่อากาศไม่ร้อน เหมือนเมื่อวาน แต่ถึงอย่างไร ที่ชลบุรี อากาศก็เย็นดีกว่าที่ พิษณุโลกมาก หลังจากบ่ายสามโมง

              เราออกจากเขาเขียวมุ่งตรงไปสัตหีบ ผ่านถนนสาย 331 ซึ่งเป็นถนนแบบสองเลน ผมให้รถที่บ้านน้องสาวนำทาง แต่ให้ หลานชาย ซึ่งเป็นพลขับ ขับรถให้นายทหารเป็นคนขับ

             เราขับตามกันไปเรื่อยๆ ใช้ความเร็ว ราว แปด เก้าสิบกิโลเมตร ต่อชั่วโมง ไม่อยากวิ่งเร็วเพราะน้ำมัน ลิตละ 34 บาทเข้าไปแล้ว

             แต่แล้วก็เจอเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขณะที่กำลังจะข้ามทางแยก มีรถวิ่งสวนมาในเลนตรงข้ามและตามหลังมาจำนวนมาก รถกระบะ โตโยต้าวีโก้ ยกสูง สีดำ ก็ตัดสินใจเลี้ยวตัดหน้ารถ คันหน้า ผมซึ่งขับตามมามองเห็นโดยตลอด รถวิ่งไม่เร็วนัก แต่ระยะเวลานั้นเร็วมาก รถของน้องสาว เบรกไม่ทัน เสยเข้าที่มุมด้านหน้า ของรถโตโยต้า จนตัวรถโตโยต้า พลิกตะแคง

             ส่วนรถของน้องสาว นั้นหน้ายู่ไปครึ่งคัน ผมรีบเลี้ยว จอดข้างทาง วิ่งไปช่วยนำคน เจ็บออกจากรถ ปรากฏว่า คนขับรถปิคอัพ ปีนออก มา เป็นวิศวกร ชาวจีนไต้หวันที่มาทำงานที่ระยอง คนขับรถคงลากลับบ้านสงกรานตร์ ต้องขับรถเอง แล้วตัดสินใจเร็วไปหน่อย เลี้ยวตัดหน้า ทำให้วันนั้นเป็นวันเซ็งไปเลย ตั้งใจว่าจะไปเที่ยว กลับต้องไปนั่งโรงพยาบาล กับโรงพัก แทน เสียเวลา เสียเงิน เจ็บตัว

            นี่ถ้า ระวัง ยอมให้เค้าผ่านไปซะหน่อย ก็คงไม่เป็นอย่างนี้ เลยต้องเป็นหนึ่งในสถิติ อุบัติเหตุ วันสงกรานตร์ไปกับเค้าด้วย

             และที่น่าเจ็บใจ คือวันรุ่งขึ้นไปบางแสน น้ำทะเล ใสมากๆ แต่ที่มองว่าขุ่นนั้น ความจริง เป็นสีของดินต่างห่าง เฮ้อ ! เจ็บใจ