กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว  เมื่อสมัยที่บรรดาสัตว์และสิ่งของยังพูดได้  ประตูบ้าน 2 บ้านมันก็คุยกัน  บ้านทั้ง 2 บ้านนั้น  มีคนอาศัยอยู่ที่มีอุปนิสัยใจคอต่างกัน ราว.....ฟ้ากับดิน 

ทุกๆวัน  มันทั้ง 2 ประตูจะวิเคราะห์วิจารณ์เจ้าของบ้านของตัวเอง  สรุป...มันรักเจ้าของของมันล่ะ  ลองฟังมันคุยกันสิ 

บ้านที่  1  :  เจ้านายของฉัน อาบน้ำให้ฉัน  เช็ดตัวให้ฉัน  ขัดฉันจนมันแผลบ สบายตัวจริงๆเลยล่ะ  แล้วแกล่ะ

บ้านที่  2  :  เหรอ  เจ้านายของฉัน  ไม่เคยอาบน้ำ หรือเช็ดตัวให้ฉันเลย  แถมยังทำร้ายร่างกายฉันด้วยการปิดและเปิดฉันแรงๆ จนหัวฉันสั่นคลอน... อิจฉาแกจัง

บ้านที่  1  :  มาอิจฉาอะไรฉัน  เจ้านายของแก  มีลูกหลายคน  เขาจะมีเวลาที่ไหนมาดูแลเอาใจใส่แกล่ะ   แกต้องเข้าใจเจ้านายของแกนะ

บ้านที่  2  :  แล้วแกล่ะ  เจ้านายของแกมีลูกโตๆกันหมดแล้ว  ไม่ค่อยมีคนมาอยู่ที่บ้านด้วย  คนเปิดปิดประตูก็ไม่ค่อยมี  แกเลยสบายล่ะสิ  ฉันอยากเป็นแกจังเลย

บ้านที่  1  :  แต่ฉันคิดว่า  แกน่าจะมีความอบอุ่นมากกว่าฉันนะ  ที่คนอยู่อย่างอุ่นหนาฝาคั่ง  ฉันซะอีก  เหงาจัง.....

บ้านที่  2  :  เออน่า  จะเป็นประตูบ้านให้บ้านไหน  ก็เป็นไปเถอะ  สำหรับประตูบ้านอย่างฉัน  อยากลาออกจริงๆเชียว

บ้านที่  1  :  ทำไมล่ะ

บ้านที่  2  :  ก็ผัวเมียทะเลาะกัน  เตะเมียกระเด็นมาถูกฉัน  เมียหลบ  เลยเตะโดนฉัน  ฉันเลยเจ็บฟรีน่ะสิ

บ้านที่  1  :  เอิ๊กเอิ๊ก  ช่วยไม่ได้  เจ้านายแกใจร้าย....แต่ฉันอยากเป็นแกหว่ะ 

บ้านที่  2  :  ทำไมล่ะ

บ้านที่  1  :  ก็ เมื่อวันก่อน  ไอ้หัวขโมย  มันมางัดฉัน  แล้วเข้าไปในบ้าน  ขนข้าวของมีค่าไปได้ตั้งเยอะ  ฉันเหวอะหวะไปหมดเลย  เจ้านายฉัน  เลยจะหาประตูใหม่มาแทนฉัน  ฉันต้องลาจากแกแล้วนะ  พรุ่งนี้  คงจะไม่เจอกันแล้วววว

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.....ไม่มีความพอดี...สักที  สักที่