การคิดเป็นเพียงจุดเริ่มต้น
การพูดเป็นเพียงหนทางดำเนิน
เมื่อได้ทำนั่นคือการถึงจุดหมายปลายทาง คือ “ความสำเร็จ”

การคิดเป็นการสร้างวิมานในอาการ
การพูดเป็นการประกาศเจตนารมณ์ว่าจะสร้างสรรค์
สิ่งสำคัญ ความสำเร็จ คือได้ทำ
ทำแล้วนั่น สำเร็จกิจ ทั้งกายใจ

ทำแล้ว สำเร็จแล้ว สำเร็จด้วยตัวเอง สำเร็จด้วยใจของเรา ที่ใจของเราเอง


ความสำเร็จนั้น มิได้ขึ้นอยู่ที่เสียงตอบรับ ความคิดเห็นตอนกลับว่าจะดีหรือไม่ดี
ความสำเร็จนั้น มิได้ขึ้นอยู่กับรางวัลที่ใครจะมาประกาศเชิดชู
ความสำเร็จเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์แล้วเมื่อได้ “ทำ”

ทำแล้ว สมบูรณ์แล้ว ประเสริฐแล้ว สำเร็จแล้ว
ทำเถอะ ทำดี ทำต่อไป ทำไปจะได้ “ธรรม”

ความสำเร็จคือการปฏิบัติดั่งเช่นธรรมะของพระพุทธองค์ก็ต้องดำรงอยู่ด้วยการปฏิบัติ
ทำนั้นหรือคือ “ดี” ไม่ทำ “ไม่ดี
ทำนั้นหรือคือ “สำเร็จ” ไม่ทำ “ไม่สำเร็จ”
ทำแล้ว ดีแล้ว ทำแล้ว ถูกแล้ว ไม่ทำต่างหากที่ไม่ดีและไม่ถูก


ขอให้มีกำลังใจและกำลังกายในการทำ
ทำดี ทำเถอะนะ “ธรรมดี”