ฉันนั่งมองทะเลอยู่ริมชายหาดอ่าววงเดือน บนเกาะเสม็ดยามเช้า เมื่อวานนี้ฉันได้ลองดำน้ำแบบใช้ snokelling ดูปลา เล่นน้ำ และนอนที่ รีสอร์ทมาแล้ว 1คืน สนุก และผ่อนคลายเต็มที่กับธรรมชาติที่สวยงาม ...แล้วก็นึกถึงเกาะบ้านใล้เรือนเคียงที่ชื่อ ...เกาะช้าง ขึ้นมา
เอ..เกาะช้างอยู่หนใด ? เกาะช้างอยู่ทางทิศตะวันออกนะ แล้วตอนนี้ฉันก็นั่งหันหน้าออกไปทะเล ซึ่งมีพระอาทิตย์ยามเช้าอยู่ตรงหน้าพอดี...ถ้าเช่นนั้น เกาะช้างก็อยู่ตรงหน้าของฉันนั่นเอง!!!
เพียงแต่ว่ามันอยู่ไกลมากจนเลยขอบฟ้า เกินขอบเขตที่ตาเราจะมองเห็นได้ เกาะช้างมีจริงอยู่ตรงหน้าเรา แต่เรามองไม่เห็น
มีบ่อยไป... สิ่งที่เรามองไม่เห็น แต่ว่ามีอยู่จริง...
เราต้องรู้ และเข้าใจความจริงข้อนี้ ว่าดวงตา มีขีดจำกัดในการมอง ดังนั้นเราอย่าจำกัดความรู้ตามสิ่งที่ตามองเห็นเพียงอย่างเดียว
เช่นเดียวกับสิ่งที่เรามองเห็นอยู่ตำตา อย่างเช่นเส้นขอบฟ้า แต่มันไม่มีอยู่จริง...
ฉันมีประโยคหนึ่งที่จำ และประทับอยู่ในใจเสมอ...นั่นคือ
เรามอง...แต่อาจไม่เห็น
เราฟัง...แต่อาจไม่ได้ยิน
เหมือนกับหลายๆสิ่งที่เรา สัมผัส ได้... แต่ไม่อาจรับรู้
แล้วทำอย่างไร เราถึงจะสามารถเห็นในสิ่งที่เรามอง ได้ยินในสิ่งที่ฟัง และรับรู้นสิ่งที่สัมผัสได้
ยิ่งกว่านั้น สำหรับสิ่งที่มองไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่ได้สัมผัส จะมั่นใจได้อย่างไรว่าไม่มี... ใช่ไหม???
ฉันพบสัจธรรมอย่างหนึ่ง...ทุกสิ่งเป็นจริงได้ หากเราไม่ปิดกั้นอยู่แค่สิ่งที่ตา หู และประสาทสัมผัสได้เท่านั้น
แต่ที่แน่ๆ เกาะช้างที่ฉันเข้าใจว่ามีอยู่จริงนั้นน่ะ... มันมีอยู่จริงหรือ???
