แม้แต่ถนนคนเดินธรรมดาๆ เราก็จะเห็นการเรียนรู้ของทุกคนแฝงอยู่ในนั้น แม้แต่เด็กๆ ก็ไม่พ้นที่จะต้องเรียนรู้และปรับตัวเช่นเดียวกัน

         ช่วงหยุด 3 วันที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปตรวจสุขภาพที่ศูนย์มะเร็งจังหวัดลำปาง  หลังจากตรวจสุขภาพประจำปีเรียบร้อยแล้ว  ได้แวะไปเยี่ยมเยียนคุณหมอวัลลภ  พรเรืองวงค์  Bloggerในดวงใจที่ผมได้ติดตามอ่านบันทึกของท่านมานาน  คราวนี้ไปถึงที่เลยไม่ยอมพลาดโอกาสเข้าไปทักทายท่าน  ดูท่านจะแปลกในเล็กน้อย  เมื่อได้แนะนำตัวกันแล้วก็ได้พูดคุยกับท่านอยู่พักใหญ่ๆ

        จากนั้นก็ขึ้นไปเยี่ยมญาติที่จังหวัดเชียงใหม่และลำพูน   ไปพักที่เชียงใหม่ก่อน และในวันเสาร์ที่ 5 เมษายน ได้ไปเที่ยวที่ถนนคนเดินที่ถนนวัวลาย  ซึ่งทุกครั้งที่ไปเชียงใหม่ก็จะไปแวะเที่ยวทุกครั้ง เพราะยายของน้องไผ่เขาพักอยู่ที่นั่น

         เที่ยวชมถนนคนเดิน  ซึ่งส่วนหนึ่งเป็นกิจกรรมส่งเสริมการท่องเที่ยวและกิจกรรมย้อนอดีตของคนที่นั่น  ได้เห็นกิจกรรมของคนทุกวัย  ตั้งแต่รุ่นคุณตาคุณยายไล่เรียงลงมาจนถึงเด็กน้อยๆ  บันทึกนี้ผมเลยขอนำภาพของเด็กๆ และกิจกรรมบนถนนคนเดินที่ถนนวัวลาย จังหวัดเชียงใหม่มาฝากครับ

  • ถนนคนเดินในช่วงเริ่มเปิดถนนคนเดิน(แต่ปิดถนนรถยนต์) ตั้งแต่ 16.00 น.


ช่วงเปิดตลาดถนนคนเดิน

  • เด็กๆ บนถนนคนเดิน


หนุ่มน้อยคนนี้แสดงความสามารถในการดีดซึงเพื่อแลกกับน้ำใจของผู้เดินถนน


"ผมขอเป็นเด็กดี" เด็กน้อยคนนี้แสดงความสามารถในการแสดงกล เพื่อหารายได้


สาวน้อยคนนี้เปิดเทปและฟ้อนรำในทุกท่วงท่าอย่างสวยงามและน่าเอ็นดู


เด็กโตเหล่านี้มาตีขิมและร้องเพลงกันเป็นกลุ่ม


นี้ไม่ใช่ใครที่ไหน "น้องไผ่   แซ่เฮ" นั่นเอง เขามาช่วยน้าๆ ขายไอติมโบราณทุกครั้งที่มาเที่ยวเชียงใหม่

          ถนนคนเดินนั้นแม้ว่าจะดูว่าเป็นกิจกรรมเพื่อการท่องเที่ยว    แต่ก็เป็นถนนในการเรียนรู้ทั้งของผู้ต้อนรับและผู้มาเยือน  สถานการณ์และสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป  วิถีและการเรียนรู้ล้วนต้องปรับเปลี่ยนตามไป   เราคงจะย้อนให้ทุกสิ่งกลับมาเหมือนอดีตไม่ได้  แต่เราก็ยังพอที่จะปรับตัวเราให้เหมาะสมกับการเปลี่ยนแปลงได้  แม้แต่ถนนคนเดินธรรมดาๆ เราก็จะเห็นการเรียนรู้ที่เปลี่ยนแปลงไปของผู้คนแฝงอยู่ในนั้น   และแม้แต่เด็กๆ  ก็ไม่พ้นที่จะต้องเรียนรู้และปรับตัวเช่นเดียวกัน