เมื่อวานออกเดินทางจากปัตตานีมายังภูเก็ต เพื่อร่วมงานประชุมนานาชาติ ออกจากปัตตานีประมาณ 10.00 น. ครับ ยังไม่ทันพ้นเขตเมืองปัตตานีเลยครับ เสียงโทรศัพท์สองสาย เกือบทำให้ผมต้องหันหัวรถกลับปัตตานี สายแรกมาจาก ดร.อิบราเฮ็ม ณรงค์รักษาเขต อีกสายหนึ่งมาจาก อาจารย์อมรวิทย์
ที่เพิ่งรู้ตอนนั้นเลยคือ กำลังมีการประชุมกันอยู่ที่โรงแรมซีเอ็ส เกี่ยวกับการวิจัยเรื่องสื่อการเรียนรู้ของสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ซึ่งผมไม่รู้และทางอาจารย์ทั้งสองท่านคิดว่าผมรู้เรื่องแล้ว แล้วก็เกิดข้อสงสัยว่า ทำไมผมไม่ไป
เสียดายมากครับ แต่หันหัวรถกลับไม่ได้เนื่องจากมีเพื่อนร่วมชั้นเรียนนั่งไปรถไปด้วย เลยต้องขออภัยท่านอาจารย์ไปก่อน
ประเด็นเรื่องสื่อการสอนในพื้นที่นี้น่าสนใจจริงๆ องค์ความรู้เรื่องนี้ขาดหาย ขาดตอนและขาดการพัฒนา
วันนี้ร่วมการประชุมนานาชาติเรื่องความแตกต่างทางวัฒนธรรมและโลกาภิวัฒน์ทางการศึกษา (แฮะแฮะไม่รู้แปลกถูกหรือเปล่า) ส่วนใหญ่ผมจะฟังไม่รู้เรื่อง ฮาฮาฮา ภาษาอังกฤษอ่อนหัดจริงๆ
คุยกันแค่นี้ก่อนนะครับ
หลายคนพยายามเก็บเกี่ยวประสบการณ์เพื่อนำกลับมาพัฒนามหาวิทยาลัย (เพื่อประชาชาติของเรา)โดยไม่รีรองบประมาณที่จะได้รับ แต่ทว่าทำไมบางคนถึงยังนั่งอยู่กับที่ เพียงเพื่อรอการตอบสนองของวัตถุก่อน ผมไม่เข้าใจจริงๆ ขอชื่นชมอาจารย์ที่พยายามเก็บเกี่ยวประสบการณ์ ฟังภาษาอังกฤษไม่ค่อยเข้าใจก็ดีกว่าไม่ได้ฟังอะไรเลย ผมว่าถ้าเราพยายามผลักดันตัวเองสู่การพัฒนา ผมเชื่อว่ามหาวิทยาลัยของเราไปไกลกว่านี้อีกครับ เพราะอย่าลืมว่า "สรรพวิทยา" มันคือทุกสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ด้วยความประสงคืของอัลลอฮฺ (ซ.บ.)ขออัลลอฮฺคุ้มครองอาจารย์ครับ
ขอบคุณครับ อาจารย์เสียงเล็กๆ พยายามอย่าตั้งคำถามเกี่ยวกับคนอื่นๆ ครับอาจารย์ มองตัวเราเป็นหลัก แล้วก็เดินไปข้างหน้าให้ไกลครับ แล้วจะสบายใจ
เดินไปข้างหน้าครับ แล้วก็พยายามเกี่ยวก้อยคนข้างๆ เดินไป แต่อย่าไปตำหนิหากเขาจะเดินช้าไปสักนิดหนึ่ง