เห็นนกพิราบฝูงหนึ่งเดินโต๋เต๋อยู่แบบไร้ป่าอาศัย

เว้นที่ให้ฉันบ้าง..?พวกฉันไม่มีที่จะอยู่อาศัยแล้วละ...

ช่วงเช้า 9 นาฬิกาถึงใกล้เที่ยงของวันศุกร์ที่ผ่านมา  ผมอยู่ในรถกับเพื่อน ๆ ที่พาไปท่องกรุงบนทางด่วนในกอทอมอ  หลังจากผมไม่ได้เข้ากรุงตั้งนานแล้ว 

 การเปลี่ยนแปลงทางภูมิทัศน์ของเมืองกรุงโดยยกถนนขึ้นเป็นสายยาวเหมือนงูเลื้อยไปมาทั่วกรุงอย่างนี้ผมมองไม่เห็นความงดงามอะไรเลยครับ  หลับตานึกภาพที่เคยอยู่เมืองกรุงเมื่อ พ.ศ. 2519 – 2535   ยังพอเห็นความงามอยู่บ้าง 

 คือทั้งตึกทั้งทางด่วนบดบังวิวของเมืองกรุงหมดเลยครับ  ตึกบังเจดีย์วัด  ตึกบังอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิเห็นแค่ปลายดาบนิดเดียว  ผมผ่ามาทางสนามม้านางเลิ้ง  มองมาทางวัดราชนัดดารามที่ผมเคยอยู่กินข้าวบาตรก็ไม่รู้ทางจะไปวัดแล้วละ  ผู้คนก็เยอะขึ้น 

พอมาถึงสนามหลวงใกล้เที่ยงวัน เห็นคนยืนแถวเข้าโรงทานยาวเหยียด  ชื่นใจในน้ำใจคนไทยว่า  แม้ไม่มีเงินก็มีข้าวกินแล้วไปไหว้พระศพของพระพี่นางเพราะเดินทางมาไกล..

เห็นนกพิราบฝูงหนึ่งเดินโต๋เต๋อยู่แบบไร้ป่าอาศัย  ผมคิดแทนมันว่า...คนเอ๋ยโปรดเว้นที่ให้พวกฉันบ้างนะ...ฉันไม่รู้จะไปแหล่งใด...เล่าว่า..

ตอนนี้มีนักพนันจับนกพิราบที่กอทอมอไปปล่อยที่เชียงรายทำเครื่องหมายไว้ที่ตัวนกประมาณ 2 เดือนพวกนกพิราบตัวใดมาถึงกอทอมอก็ใครแพ้จ่าย...นิสัยการพนันของคนไทยนี้มีได้ทุกที่จริงนะ  ฮา ๆ เอิก ๆ