โครงการมหาวิทยาลัยชีวิต

 

     รับประทานอาหารอร่อย นอนหลับฝันดี ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ ก็มีสุขใจแล้วสำหรับคนสมถะเซ่อซาเหนียมๆ เช่นกระผม การที่จะได้อาหารมาในแต่ละวันนั้นมันชังยากเอาเสียจริงๆ ดูแบบผิวเผินก็ไม่น่าจะยุ่งยางอะไรแค่วันหนึ่งรับประทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ วันละ 3 คาบ คาบละประมาณ 25 คำ ก็อิ่มมากพอแล้วเป็นดังนี้ก็ยังกระเสือกกระสนเพื่อให้พ้นความหิว ไม่รู้จะหิว...อะไรกันนักหนา

     กระผมต้องตื่นนอนแต่เช้ามืดตีสามของทุกวันเพื่อออกไปหาอยู่หากินกับอาชีพขาย “กาแฟโบราณ” ซึ่งคุณแม่เป็นคนที่มีหน้าที่บริหารและควบคุมดูแลกิจการที่เขาเรียกว่า “ผู้จัดการ” ส่วนผมเองเป็นลูกโดยชอบด้วยกฎหมายที่เขาเรียกว่า “ผู้สืบสันดาน” แห แห...มีสิทธิ์ได้มรดก

     ทำอยู่เช่นนี้มาได้ประมาณ 20 ปีแล้วครับ กระผมต้องเปิดร้านเตรียมความพร้อมไว้รอผู้จัดการฯ ทุกอย่างครับกว่าผู้จัดการฯ จะมาถึงก็ประมาณตี 4 ก็เริ่มขายสินค้าได้ทันที (กาแฟร้อน,โอวัลตินร้อน) โดยขายให้กับบุคคลทั่วไปและญาติๆ ที่มานอนเฝ้าคนป่วยไข้ใน รพ.พยัคฆ์ฯ บางวันก็ขายดีบางวันก็ขายไม่ดีขึ้นอยู่กับจำนวนผู้ป่วย พูดกันตรงๆ ก็คือ “หากินกับคนใกล้จะตาย” นั้นแหละครับ

     การค่าขายนั้นถ้าไม่พึ่งระบบก็อยู่ยากครับจำเป็นต้องทำให้เป็น ระบบ (system) คือ การจัดสิ่งต่างๆ ให้เข้าเป็นระเบียบ เป็นกลไก เพื่อให้ถึงเป้าหมาย เช่น หม้อหุงข้าวไฟฟ้า เรียกว่าระบบเปลี่ยนแรงเคลื่อนไฟฟ้า เมื่อส่วนต่างๆ รวมกันเข้าจนทำงานตามเป้าหมายของมันได้ คือ ทำให้ข้าวในหม้อสุก ถ้าข้าวไม่สุกแปลว่าหม้อหุงข้าวเสียหาย มันไม่เป็นระบบต้องนำไปซ้อม ก็เหมือนกันกับการค้าขายถ้าปล่อยให้ลูกค้ามายืนรอนานๆ มันคงไม่ดีแน่จะต้องมีวิธีทำให้เป็นระบบ เช่น ควรเรียกซื้อแก้วที่นำมาชงกาแฟให้มีขนาดเท่ากัน และช้อนตักตวงก็ต้องมีขนาดเท่ากัน เพียงแค่รู้ว่าจะต้องใส่อะไรเท่าไรก็เป็นระบบแล้วครับ ไม่ต้องนึกไม่ต้องชิมความคล่องตัวรับรองว่าทันใจลูกค้าแน่นอนเพราะมีประสบการณ์มานาน

     การคิดเป็นและทำให้เป็นระบบนั้นทำได้ง่ายๆ ถ้าไม่คิดลึกซึ้งมากเกินไป เหมือนหมอผีเอาไม้หวายทุบตีผีแต่ไม่ได้ทุบตีคน ทั้งๆ ที่คนก็เจ็บจวนตาย หมอปราบผีหรือปราบคน จึงมีแต่ผู้เชียวชาญเฉพาะทางเต็มไปหมด หมอผีปอบ หมอผีฟ้า หมอผีคุณไสย หมอผีเข้าทรง

     เนื่องจากปัญหาใหญ่วันนี้ คือ การคิดแบบแยกส่วน ทำแบบแยกส่วน ไม่นำเอามาร่วมกันแล้วก็ทำไปพร้อมกัน โดยเฉพาะระบบเศรษฐกิจที่เป็นปัญหามานานปี ระบบ ถือว่าเป็นหัวใจสำคัญของเศรษฐกิจ ซึ่งเป็นบันไดขั้นที่สองที่จะทำให้กิจการต่างๆ บรรลุผลสำเร็จตามเป้าหมายที่ว่างไว้

     ระบบเศรษฐกิจฐานหลักมาจาก “ครอบครัว” ถ้าครอบครัวมีโอกาสได้เรียนรู้ในระดับอุดมศึกษากันทุกคน และเข้าใจความคิดเข้าใจระบบ ครอบครัวนั้นก็มีความสุขเหมือนคุณแม่และกระผม ซึ่งการค้าขายนั้นลำบากก็จริง แต่มันก็ทำให้เราทั้งสองมีบ้านเป็นของตนเองคนละหลัง ถึงแม้บ้านหลังนั้นจะปิดกั้นด้วยไม้ผุๆ สังกะสีเก่าๆ แต่เราก็ภาคภูมิใจและมีความสุขกับการได้อยู่บ้านของตนเองแถมยังมีโอกาสได้เรียนใน “โครงการมหาวิทยาลัยชีวิต”