ผมเป็นคนชอบท่องราตรี สนุกสนานและหาความรู้จากโลกไซเปอร์ ผมถึงนอนดึกเกือบทุกคืน ที่สำนักงานที่ผมทำงานอยู่ มีอินเตอร์เนตให้ใช้ โดยเสียเป็นรายเดือน สำนักงานเป็นผู้จ่าย ผมจึงได้อานิสงค์ด้วย โดยไม่ต้องเสียค่ารายชั่วโมง จุ๊ๆๆๆ อย่าแอะไป เดี๋ยวเจ้านายมารู้เข้าจะคิดค่าชั่วโมงผม ผมไม่คอยมีเพื่อนมากเท่าไร ด้วยการที่ไม่ชอบสูงสิงกับใคร จึงทำให้มีเพื่อนน้อย ตอนกลางวัน ผมจะทุ่มเทกับการทำงาน จึงมีเวลาท่องโลกไซเปอร์ตอนกลางคืน และยามว่างเท่านั้น และการท่องโลกไซเปอร์เป็นงานอดิเรก ของผมไปแล้ว ผมหาความรู้และบันเทิงบ้าง เป็นบางครั้งคราว

ความรักที่ไม่ต้องการสิ่งตอบแทน
แค่หวังที่จะได้รักเขา
ขอแค่ให้เขามีความสุขกับสิ่งที่เขาชอบ
ให้เขามีความสุขกับคนที่เขารัก
แค่นี้ก็เพียงพอแล้วแหล่ะ

การได้แอบรักใครซักคน
ทำเพื่อเขาทุกๆอย่าง
แม้เขาจะไม่รู้ หรือ จะรู้ก็ตาม
เราไม่ได้บอกว่ารักเขา
จะดีกว่ามั้ย?
ดีกว่าให้เขารับรู้แล้วเขาปฏิเสธเรา
จะเจ็บแค่ไหน?
เราจะทนได้ไหมถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ?

สร้างความผูกพันธ์อันหนาแน่น
ขอแค่เป็นเพื่อนข้างกายของเขา
ไม่ใช่เพื่อนข้างใจก็พอแล้ว
ดีกว่าเป็นเพื่อนข้างใจที่จอมปลอม
เป็นเพื่อนกันแค่ข้างกายพอนะ
ถ้ามากกว่านั้น เราอาจจะเจ็บมาก
ในวันที่เขาทิ้งเรา..

http://www.udonthani.com/webboard/lofiversion/index.php/t20063-11050.html


      ส่วนความรักของผมตอนนี้ รักพ่อรักแม่ รักพี่น้องไม่ต้องพูดถึง ผมรักพวกเขาเหล่านั้นตั้งแต่ ผมจำความได้แล้ว และยังรักต่อๆไป แต่ตอนนี้ ผมมีความรักให้กับเด็ก ที่ผมได้ช่วยเหลืออยู่ ผมรักพวกเขาแบบไม่หวังสิ่งใดตอบแทน ไม่หวังกำไร ขาดทุนจากเด็กๆเหล่านั้น  ส่วนรักแบบหนุ่มสาวได้แต่แอบรัก แอบชอบเขาข้างเดียวไปวันๆ  รักเขาเช่นเดียวกับรักเด็ก ไม่หวังสิ่งตอบแทน ไม่หวังที่จะครอบครอง ไม่เคยร้องขอสิ่งใด จากเขา ขอเพียงแค่ คนที่ผมรัก นั้น มีชีวิตที่ดี มีความสุขกับคนรักของเขา  ทำได้ทุกอย่างเพื่อเขา   ผมก็ยังไม่มีคนรักเป็นตัวเป็นตนของตัวเองสักที  ทั้งที่ประเทศไทย มีประชากรหลายล้านคน ที่เป็นผู้หญิง จะหาใครสักคนที่มาเข้าใจ มาเป็นกำลังใจ ต่อสู้ฟันฝ่าอุปสรรคร่วมกับผมนั้นช่างหายากเย็นแสนเข็ญ 
ปวดหัว ผมปวดหัวมากครับ หัวแทบจะระเบิดอยู่แล้ว