ความรู้นั้นดีจริงหรือ ถ้าดีจริงคนรู้มากก็แสดงว่าสุขมาก?
ตอนนี้คนเราในสังคมรู้มากหรือรู้น้อย
เห็นทุก ๆ วันก็อ่านหนังสือพิมพ์ ดูทีวีกันตลอดทั้งวัน แล้วก็มาคุยกันตลอดทั้งคืน
รู้มาก รู้มาย รู้บ้านเขา รู้โลกคนอื่น รู้ไปหมด รู้มากแล้วเป็นอย่างไร ดีไหม?...
รู้ไปเรื่อย รู้ไม่เข้าเรื่อง รู้แบบนี้ทุกข์แย่
เพราะมัวแต่ไปรู้เรื่องไม่เข้าเรื่อง
เรื่องที่ควรรู้เรื่องกลับไม่รู้
เรื่องชีวิต เรื่องลมหายใจ เรื่องกายของเรานี้ไม่ค่อยรู้ ไม่ค่อยสนใจ มัวแต่ไปใส่ใจเรื่องของคนอื่น
แล้วคุยว่าตัวเองรู้เยอะ รู้มาก รู้มาย เท่ห์ จากตัวเล็ก ๆ ทำให้ใจโต ข่มเหงด้วยความรู้ที่ไร้ปัญญา
บอกว่าคนรู้น้อยนั้นโง่ ฉันรู้มากฉันก็เป็นคนฉลาด
นี่คือชีวิตของผู้รู้ ผู้มีความรู้ ที่สังคมนี้เขาชอบ เขาศรัทธานิยมกัน
รู้แต่เรื่องที่ทำให้ตัวเองปวดหัว รู้แต่เรื่องที่ทำให้ตัวเองเมามัว รู้แต่เรื่องน่ากลัว ๆ ของสังคม
ชีวิตนี้เกิดมาเพื่อรู้แค่นี้เหรอ?
รู้แล้วเป็นอย่างไร สุขหรือไม่?
ดูทีวีทุกวัน เก็บสถิติแข่งขันกัน ใครดูทีวีมากคนนั้นเก่ง ดี แล้วจะมีสุข?
หรือความสุขของคนเราสมัยนี้ สุขกันที่ได้โชว์กันว่าฉันรู้มาก ฉันรู้เยอะ พอคุยกันกับคนอื่นแล้วเขาไม่รู้นั่นคือ “ความสุข”
อื่ม ชีวิต เป็นอนิจจัง
ทำไมหนอ เราถึงต้องเกิดมาเจอสังคมที่สอนเรา บอกเราให้รู้อะไรแบบนี้ด้วย
นับตั้งแต่เกิดมาก็ถูกหลอกล่อให้รู้เรื่องอะไรมากมาย สัพเพเหระ
เขาบอกว่าสิ่งนั้นดี สิ่งโน้นดี จนเราเชื่อ เราหลง เราศรัทธา จนกลายเป็นวิถีชีวิต เปลี่ยนแปลงสันดานในจิตใจ
เฮ้อ ใครนะช่างคิดระบบนี้ให้เกิดขึ้นมาในโลก
เจ้าระบบธุรกิจที่แข่งขันกันขายของเพื่อหาเงินกัน หลอกขายความรู้ปลอม ๆ กัน
เจ้าระบบนี้ “ตัวการ” เลยนะ หลอกเราได้ทุกอย่างเพื่อที่จะระบบอยู่ ธุรกิจอยู่
บอกอย่างโน้นอย่างนี้ โลกเราวุ่นวายอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเจ้าระบบนี้นี่แหละ
แต่จะว่าระบบอย่างเดียวก็ไม่ถูกหรอก
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นมาเพราะ “คน” ที่คิด ที่ทำ ที่ดำเนินระบบนี้ให้อยู่นี่แหละ “ตัวการจริง ๆ”
เหมือนจะหวังดี แต่แท้ที่จริง หวังเงินเรา หวังผลประโยชน์จากเรา เราจะเป็นอย่างไร จะตายจะอยู่ เขาไม่สนใจหรอก ขอแค่เขาขายของได้ ขอแค่เขาได้เงิน เขาก็พอใจ
คราวนี้มันก็กลายเป็นงูกินหาง กินกันไปเรื่อย
เขาเอาเปรียบเรา เราเอาเปรียบเขา เขาหลอกเรา เราหลอกเขา วุ่นวายกันไม่รู้จักจบ
ทำกันไปทำกันมา สิ่งที่ผิดก็กลายเป็นสิ่งที่ถูก เพราะใคร ๆ เขาก็ทำกัน กลายเป็นประชาธิปไตยกันไปหมด ธรรมาธิปไตยก็ไม่มี
พอใครคิดอยากจะหยุด ก็หยุดไม่ได้ เพราะหยุดก็อยู่ไม่ได้
ความเชื่อที่ฝังลึกอยู่ในใจคอยหลอกหลอนให้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
เราจะหลุดออกจากความเชื่อที่ถูกหลอกจากระบบเศรษฐกิจและสังคมแบบนี้ได้อย่างไร
ความเคยชินนี่ก็ตัวสำคัญ ตัวการที่คอยหลอกล่อต่อรองให้เรากลับไปยึดติดความสบายชั่วครั้งชั่วคราวแบบเดิม ๆ
เราต้องจัดการกับมัน ถึงแม้ว่าจะยากสักหน่อย (คงไม่หน่อยนะ) แต่อย่างไรก็ต้องสู้กันซักตั้ง เรามีโอกาสแล้วนี่
เรายังมีชีวิต เรายังมีลมหายใจ เราต้องสู้ได้สิน่า... สู้ไม่ได้ก็แค่ตายเท่านั้น
