ลมร้อนพัดพาความอบอ้าวมา พร้อมกับหลายๆอย่าง
ที่เคลื่อนไปตามกฎ และเงื่อนไขของธรรมชาติ
และสิ่งที่มนุษย์กระทำขึ้น
หลายแห่งมีควันหมอกจากการเผาป่า (เฮ่อ..)
พายุฝน รุนแรง ทำร้าย ทำลาย สิ่งก่อสร้าง ต้นไม้ และ...
เสียงจักจั่น แมลงป่า แข่งกันร้องเพลงดังลั่น
เด็กอีสานจับกลุ่มกันออกล่ากิ้งก่าตามต้นไม้
ป่าเปลี่ยนสี สวย แต่ไม่สวย
แล้วร่วงหล่น... จนโกล๋น
หญ้าบนผิวพื้นดินชูใบอ่อน
โอชารสสำหรับสัตว์เลี้ยงวัวควาย
ดอกไม้ตามฤดูร่ำลาจากต้น รวมทั้งฝ้ายคำข้างบ้าน
ดอกติ้วสวย..ชูช่อไสว.. บ้างร่วงโรยเต็มพื้นดิน
นี่คือ “ความจริง” ใน “ของจริง” ที่เห็น..
ผมเข้าไปเยี่ยมบ้านหนองหมู
ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่กำลังเอารถอีแต๊กบรรทุกถุงปุ๋ย
เอาปุ๋ยไปใส่นาหรือครับ ผมถาม..
ใช่ครับ เป็นใบไม้ข้างบ้าน ผมให้ลูกๆเก็บกวาดเอาใส่ถุงปุ๋ยไว้
ผมจะเอาไปใส่นา ดีกว่าจะทิ้งเฉยๆ
ราคาปุ๋ยมันก็แพง ผมเลิกใช้มัน
เอาใบไม้นี่แหละ กลับคืนสู่ดิน….
เด็กๆปิดเทอมกันแล้ว ช่วงเวลาสนุกสนานมาถึงแล้ว..
เด็กน้อยที่ชายป่าดงหลวง ทำอะไร ?
ดงหลวง บ้านป่า ไม่มี Internet café
ไม่มีโรงหนัง ไม่มีห้างเย็นๆให้เดินละลายทรัพย์
ไม่มีสวนสาธารณะ
ไม่มีห้องสมุดประชาชน
ไม่มีสถานที่กวดวิชา
ไม่มี.... ไม่มี.....
แต่บ้านเรามีพ่อเฒ่า แม่เฒ่า
มีพ่อแม่ตัวดำๆขมุกขมอม
มีพี่ มีน้อง มีหมาจ่อย
มีเพื่อนบ้าน มีปู่ตา
มีป่าไม้ มีลำห้วยบางทราย
มีธรรมชาติ และมี น้ำใจ...
เด็กน้อยกลุ่มนี้ตามแม่ขึ้นภูไปเก็บผักหวานป่าและอื่นๆ
เธอตื่นเต้นกับถนนใหม่ ที่ผิวลาดยางแสนบาง
จะอยู่ได้นานสักแค่ไหนเชียว จะพ้นฤดูฝนหน้านี้ไหมล่ะ..
ถนนในชนบทคุณภาพก็แบบนี้แหละ
เมื่อเราถ่ายรูปเธอวิ่งหนีไปหาแม่ ด้วยสัญชาติญาน
ในถุงเธอมีผักหวานป่า พอกิน
น้องน้อยแบกกล้วยไม้ป่าเหี่ยวๆมากอหนึ่ง
มันหล่นมาจากยอดไม้ค่ะ..
หนูขึ้นป่าไปตั้งแต่กี่โมงกัน..
หนูไปกับแม่ตั้งแต่ เช้ามืดค่ะ...
เธอตอบด้วยใบหน้าที่ยิ้มแบบอายๆ..
ผมดูนาฬิกาตอนนี้มันสามโมงเย็นกว่าแล้ว...
ผมยืนดู ชีวิตเด็กน้อย เดินท่ามกลางแดดร้อน
เธอเดินนำหน้าแม่ไปลิ่วๆ ดูเธอสนุกและไร้เดียงสา
ผมยืนอยู่นาน....
มองเธอเดินหายเข้าไปในหมู่บ้าน
คิดถึงอนาคตของเธอ คิดถึงหมู่บ้านแห่งนี้
คิดถึงเรื่องราวของคน และสังคมที่เคลื่อนตัวไป
ผมคิดถึงงาน...
ท่ามกลางลมร้อน..ที่ดงหลวง
ภาพสวยงามมากครับผม...แค่ชมภาพก็เต็มอิ่ม
สวัสดีครับ
นครชัยศรีก็ร้อนนนน มหาศาล
ผมแก้ปัญหาโดยโหลดภาพหิมะๆ มาปะไปบนจอคอมพิวเตอร์ อิๆ ช่วยแก้ร้อนได้หน่อยนึงครับ
สวัสดีค่ะพี่บางทราย
สบายดีนะคะ...ช่วงนี้อากาศร้อนมากๆ โชคดีที่มีดอกไม้สีสดๆ ประดับบนต้นไม้ ไม่ว่าจะเป็นสีม่วงของดอกตะแบก อินทนิน เสลา สีเหลืองดอกคูณ สีส้มจากหางนกยูง ดอกทองกวาว...ทำให้อิสานยังคงหน้าอยู่แม้จะร้อนนนน... เด็กๆ คงร้อน และเหนื่อยมากนะค่ะ ไปเดินป่าร้อนทั้งวัน...
สวัสดีค่ะคุณบางทราย ดีใจจังที่ได้มีโอกาสมาเยี่ยมบล๊อกนี้เสียที เพราะเข้ามาที่นี่ได้ก็เพราะดอกจันกะพ้อที่บ้านของคุณบางทรายแหละค่ะ เห็นแล้วอิจฉาว่าเมื่อไหร่ต้นที่บ้านเราจะออกดอกแบบนี้บ้างนี่ พอเข้ามาเห็นบรรยาการแล้วนึกถึงต้นไม้ ดอกไม้ที่บ้าน แต่อดใจไว้ใกล้จะได้ไปแล้วสงกรานต์นี้ ดอกแก้วชอบดอกไม้ไทยๆ ที่มีกลิ่นหอมค่ะ ว้าแล้วเขาใส่รูปกันทำอย่างไรหรือค่ะ ถามผู้เชี่ยวชาญที่มาก่อนหน่อยค่ะ
สวัสดีค่ะคุณบางทราย
ยินดีต้อนรับกลับสู่กทม.อันแสนวุ่นวายค่ะ
ชอบดอกติ้วมากเหมือนกันค่ะ แต่ไม่รู้ว่าชื่อ ดอกติ้ว...คนไม่มีราก (เหง้า) ก็แบบนี้แหละค่ะ ไม่ค่อยรู้จักอะไรนอกจากของสำเร็จรูป ที่ประดาระบบบริโภคนิยมป้อนให้... จนไม่รู้จัก...ธรรมชาติใด ๆ
บ้านดงหลวงมีธรรมชาติที่งดงาม...หวังให้เพียง...คงอยู่เรื่อยไป...
สวัสดีครับอาจารย์แป๋ว
สวัสดีครับน้อง
6. ดอกแก้ว
ดีใจจังที่ได้มีโอกาสมาเยี่ยมบล๊อกนี้เสียที เพราะเข้ามาที่นี่ได้ก็เพราะดอกจันกะพ้อที่บ้านของคุณบางทรายแหละค่ะ เห็นแล้วอิจฉาว่าเมื่อไหร่ต้นที่บ้านเราจะออกดอกแบบนี้บ้างนี่
เออ เมื่อน้องดอกแก้ว พูดเรื่องดอกจันกะพ้อ ดอกไม้โปรดของพี่ ปีนี้แปลกครับ ไม่มีดอกเต็มต้นเหมือนปีก่อน ผิดหวังมาก ที่ยิ่งแปลกก็คือ ตรงข้าม ดอกสารภีกลับออกดอกสองครั้ง ??? พี่เข้าดงหลวง ชาวบ้านก็กล่าวว่า ปีนี้ดอกผักหวานป่าออกสองครั้ง เพราะอากาศมันหนาวแล้วมมร้อนสองวันแล้วก็หนาวอีกหนึ่งสัปดาห์แล้วก้เข้าหน้าร้อนจริงๆถึงปัจจุบันนี่แหละ ชาวบ้านว่างั้น
เออ พี่ให้น้องที่บ้านตอนกิ่งจันกะพ้อให้ อ.แป๋ว แต่มันไม่ออกราก ให้น้องอีกคนมาตอนใหม่ก็ไม่ออกราก นี่ยังไม่ได้บอกอาจารย์แป็วเลยครับ อิอิ..
พอเข้ามาเห็นบรรยากาศแล้วนึกถึงต้นไม้ ดอกไม้ที่บ้าน แต่อดใจไว้ใกล้จะได้ไปแล้วสงกรานต์นี้ ดอกแก้วชอบดอกไม้ไทยๆ ที่มีกลิ่นหอมค่ะ
ดอกแก้วยังหอมที่หน้าบ้าน ดอกราตรีข้างหลังบ้านเพิ่งจะโรย
ว้าแล้วเขาใส่รูปกันทำอย่างไรหรือค่ะ ถามผู้เชี่ยวชาญที่มาก่อนหน่อยค่ะ
เออ เดี๋ยวพี่จะสรุปให้นะครับน้องดอกแก้ว
สวัสดีครับ 7. คนไม่มีราก
ชอบดอกติ้วมากเหมือนกันค่ะ แต่ไม่รู้ว่าชื่อ ดอกติ้ว...คนไม่มีราก (เหง้า) ก็แบบนี้แหละค่ะ ไม่ค่อยรู้จักอะไรนอกจากของสำเร็จรูป ที่ประดาระบบบริโภคนิยมป้อนให้... จนไม่รู้จัก...ธรรมชาติใด ๆ
ชีวิตอยากจะเลือก แต่ก็เลือกไม่ได้ ผมเข้าใจครับ ญาติพี่น้องหลายคนอยากจะออกจากกรุงเทพฯ ไปอยู่ต่างจังหวัด แต่ตั้งคำถามว่าจะไปทำอะไรกิน ก็อาชีพอยู่ที่กรุงเทพฯนี่ ... ชีวิตที่ไม่ได้เลือก แต่ต้องทำ และต้องทำให้ดีที่สุดด้วย.. น่าเห็นใจครับ
มีครั้งหนึ่งผมและครอบครัวไปเที่ยวเชียงใหม่กัน ไปพักที่โรงแรมภูคำ มีนักท่องเที่ยวมากมายไปพักที่นั่น ระหว่างขึ้นลิฟท์ ผมถามนักท่องเที่ยวว่ามาจากไหน เขาบอกว่ามาจากกรุงเทพฯ เขาบอกต่อว่า คุณครับ คนกรุงเทพฯน่ะเมื่อมีวันหยุดหลายวันก็ออกจากห้องสี่เหลี่ยมแล้วครับ ไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่กรุงเทพฯ ....
บ้านดงหลวงมีธรรมชาติที่งดงาม...หวังให้เพียง...คงอยู่เรื่อยไป...
ที่ดงหลวงเป็นพื้นที่ สปก. 4-01 เกือบทั้งอำเภอ พื้นที่เหล่านี้ตามกฏหมาย ซื้อขายไม่ได้ แต่ในทางปฏิบัติ เออ....นายทุนกว้านซื้อเอาไปปลูกยางพารา.. มันนอกเหนืองานที่ผมรับผิดชอบ แม้จะโวยวาย มันมีเทคนิคที่ทำให้ถูกกฏหมายได้ครับ (ศรีธนญชัย) ผมกล่าวในที่นี้ไม่ได้..
เราทำได้เพียง ให้ความรู้ ความเข้าใจชาวบ้าน กระตุ้น กระตุก ปลุกสำนึก ก็เป็นงานเข็ญครกขึ้นภูเขาน่ะครับ เกือบถึงยอดเขาแล้ว ครกมันกลิ้งลงไปตีนภูอีก อิอิ ต้องลงไปเริ่มใหม่
ใครข้างบนที่พูดปาวๆ ว่าต้องสร้างความยั่งยืน ให้ชาวบ้านมีส่วนร่วม และ.... ลองมาชนบทลงมือสร้างกันหน่อยไหมว่ามันง่ายอย่างพูด อย่างไร แค่ไหน.
แต่ดงหลวงยังคงสภาพชนบทอยู่มากๆครับ
ขอบคุณครับที่แวะมาเยี่ยมครับ
ขอบคุณค่ะพี่บางทรายสำหรับเรื่องการใส่รูป วันหลังดอกแก้วจะได้เอารูปดอกไม้ที่บ้านมาให้ชื่นชมหอมกันทั้งบล๊อกกันบ้าง
เรื่องการออกดอกของจันกะพ้อและดอกอื่นๆ ที่มีการเปลี่ยนแปลง ดอกแก้วว่าคงเพราะอากาศเปลี่ยนแปลงด้วยแหละค่ะ พออากาศแปรเปลี่ยนถ้าต้นไหนชอบอากาศแบบไหนก็จะออกดอกได้ดี และปีละหลายหน แต่ถ้าไม่ชอบก็คงไม่ค่อยออกหรืออกไม่มากหรือไม่ก็ไม่ออกเลยถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็คงเหมือนคนเราอากาศเปลี่ยนแปลงก็ไม่สบายบ่อยๆ นะนะค่ะ เดี๋ยวนี้มันแปรปวนไปหมดค่ะธรรมชาติ
น้องดอกแก้วครับ คอยก่อนนะเรื่องการเอารูปขึ้น จะทดลองทำคู่มือแบบฉบับตัวเองครับ
คงเป็นเพราะอากาศ และสภาพธรรมชาติอย่างน้องว่าแหละ จันกะพ้อที่บ้านที่ไม่ออกดอกนั้น พี่ไปลุ้นคอยดู ตลอดมา มีแค่ตุ่มดอก เพียงกิ่งเดียวที่ยอดต้นครับ ดอกที่ออกมาปีก่อน พี่ยังเก็บไว้ เป็นแบบ เก็บเอาไว้ชื่นชม แปลกจัง ยังมีกลิ่นหอมน้อยๆอยู่เลยครับ
สวัสดีครับน้อง
13. อ.ลูกหว้า ที่คิดถึงเช่นกัน
กรี๊ด...สายในรักนี้มีความยามมากกว่า 300 กม.เชียวนะครับน้องลูกหว้า อิอิ..
ขอบคุณครับ
ไม่เป็นไร ว่านตัวนี้ ปลูกง่าย เขามีไหล หากไหลยังอยู่เขาก็จะแตกขึ้นมาใหม่ได้ แต่หาก เจ้ามะหยี่ ฟัดซะเรียบวุธละก้อ ค่อยคอยเอาใหม่นะครับ แต่พี่ว่าน่าจะเปลี่ยนเป็นว่านหนุ่มหลงมากกว่านะ เอ..ไม่ต้องมีว่านนี้หนุ่มก็หลงแล้วนี่นา...อิอิ เอาเถอะ หากมีโอกาสก็จะเอาให้ใหม่นะครับ เขาหอมจริงๆ ตั้งแต่ใบยันรากเลย..
สวัสดีค่ะพี่บางทราย
ดอกไม้ตามธรรมชาติของบ้านเราก็สวยงามมากนะคะ น่าเสียดายที่น้อยลงไปเรื่อยๆ คนขาดความรู้ก็ไม่เข้าใจถึงระบบนิเวศน์ บางคนถึงรู้ก็ต้องตัดต้องเผาเพราะเขาต้องอยู่ต้องกิน ทำเพราะต้องการมีชีวิตรอดอยู่.. โอกาสของคนชนบทบางทีก็น้อยเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกัน เขาอาจจะมีความสุขกว่าคนกรุงหลายร้อยหลายพันเท่า..เพียงเพราะได้อยู่กับครอบครัว และไม่ต้องวุ่นวายกับกิเลสที่มาล่อตาล่อใจในสังคมเมืองมากนัก..
มีหลายมุมให้เลือกมองได้นะคะ จะมองว่าสวยก็สวย จะมองว่าน่าสงสาร จะมองว่าเป็นอันตรายก็ยังได้..แล้วแต่ใครเป็นผู้มอง..
เขียนไปเขียนมาชักไปเรื่องอื่น ^ ^ นานๆ แวะเข้ามาทีนึงเลยคุยนานหน่อยค่ะ อิอิ
สวัสดีครับอาจารย์ ตุ๋ย
ผมชอบดอกไม้ธรรมชาติมาก ดอกไม้ป่าจำนวนมากก็สวยๆ
หากเราเอาความพอเพียงมาเป็นเกณฑ์การดำรงชีวิต ชนบทจะเป็นที่ที่มีความสุขที่สุดครับ ซึ่งมีธรรมชาติ ที่ในเมืองหมดสิ้นไปแล้ว
หากจะเอาเทคโนโลยี่ที่มนุษย์สร้างขึ้นมาก็ ในเมืองมีพร้อม มีมากด้วย ก็แล้วแต่มุมมองอย่างอาจารย์กล่าว ปัญหาคือ คนไม่มีก็อยากจะมี มีแล้วก็อยากมีอีกอยากมีมากขึ้น มันเลยยุ่ง
ผมแอบไปเที่ยวหาอาจารย์ทางดาวเทียมหลายครั้งแล้ว อิอิ