อำลา ม.3

สวัสดีค่ะ  .....ทักทายกันเย็นนี้ด้วยบรรยากาศที่เศร้าสร้อย(บ้านบนดอย)

ที่โรงเรียน  ...มีงานเลี้ยงอำลา  อาลัย นักเรียนชั้นม.3

ก้ต้องยอมรับนะคะว่า...ถึงแม้ว่าดิฉันจะรู้จักเด็กๆเพียงแค่ปีกว่าๆเท่านั้น 

แต่ว่าความรัก  ความผูกพันที่มีให้แก่กันนั้นมันทำไมช่างมากมายนัก...

ไม่เคยคิดเลยนะคะว่าในชีวิตนี้จะมีความรู้สึกดีๆให้กับใครแบบนี้

...(อันนี้ยกเว้น  พ่อ แม่ พี่นะคะ)...

คืนนี้จะมีงานเลี้ยง...แล้วทุกอย่างก็จะผ่านพ้นไป

เหลือไว้เพียงความว่างเปล่า.....

อ๊ะ ...เดี๋ยวก่อนค่ะ...

เหลือไว้เพียงความรู้สึกที่ดีที่เคยมีให้กัน   

...เสาธง  ต้นไม้  ดอกไม้  ห้องเรียน ฯลฯ

ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม...

ยังเหมือนเดิม...

แต่ทำไมทุกย่างก้าวที่เราเดินไป  ทำไมมันถึงช่างเงียบเหงา  และว่างเปล่าเสียจริงๆ

อยากจะบอกเด็กๆจริงๆเลยนะคะ

ว่า...ถึงแม้ว่าครูจะเป็นครูมือใหม่  เพิ่งหัดเป็นแม่พิมพ์

แต่ครูก็รักและหวังดีกับนักเรียนเสมอ...

ในวันนี้...ครูคงไม่มีถ้อยคำที่ซึ้งๆ  หวานๆให้กับนักเรียนหรอกนะคะ

ทุกอย่าง...ความรักและความหวังดีที่ครูมีให้

ทุกอย่าง...ที่ครูทำล้วนมาจากความจริงใจของครูทั้งหมดค่ะ

...ทำไมวันนี้มันถึงเศร้าแบบนี้คะ??????