วันนี้ ผมได้รับข้อความในมือถือว่า "ต้องอดทน ทั้งร่างกายและจิตใจ"
จึงได้โทรไปคุญกับคุณหมอบุญรุ่ง
ขอนำมาถ่ายทอด ดังนี้
ผมได้ถามโยคีน้อยว่าเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหมและได้บอกต่อไปว่า
การไปสร้างบารมีนี้ ต้องถือว่าเป็นงานที่ท้าทายและหนัก แต่ได้บุญมาก
เป็นช่วงเวลาที่มีค่ามาก ได้อยู่กับตัวเอง ได้สู้ด้วยตัวเอง
ได้เรียนรู้ชีวิตด้วยตัวเอง
ประสบการณ์ต่างๆ ที่เข้ามาในชีวิตในช่วงการสร้างบารมีนี้ ต้องถือว่าตื่นเต้น แปลกใหม่และน่าศึกษาน่ารู้ไปหมด
ขอให้โยคีน้อยจดจำและบันทึกความรู้สึกเหล่านั้นให้หมด เพราะเราเป้นผู้ที่ได้รับประสบการณ์นี้โดยตรงและเป็นคนเดียว
อย่างไรก้ตาม ขอให้โยคีน้อยดูตัวเองด้วย ดูจิตใจตัวเองว่าเป้นอย่างไร ไหวไหม ถ้าไม่ไหว ก็ปรับเปลี่ยนแปลงได้
ไม่มีอะไรผิดหรือต้องมากะเกณฑ์กัน อยู่ที่ตัวเราเองจะพิจารณา
ผมได้บอกด้วยว่า ขอให้มีสติและอยู่ในความไม่ประมาทเสมอ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็กลับมาได้......ฯลฯ
คุณหมอบุญรุ่งบอกว่า ยังสู้ได้ แต่อากาศร้อนเหมือนกัน
ได้ไปคลุกคลีกับหมออินเดียที่คลินิค อัธยาศัยดีและสื่อสารกันรู้เรื่องดีในเรื่องของยาและการรักษา
ในทุกวันก็ได้สวดมนต์ ทำวัตรเช่นผู้แสวงบุญอื่นๆ พระท่านเทศน์ก็ได้ฟังด้วย
โดยสรุปก็ยังสู้ไหว....................
ก็เลยนำข่าวมาเล่าสู่กันฟังนะครับ
ชาว G2K จะได้สบายใจ
ขอให้กำลังใจพี่บุญรุ่งครับ
สวัสดีค่ะท่านพลเดช
ขอบพระคุณสำหรับข่าวคราวของพี่รุ่งนะคะ แม้จะโล่งใจที่ปลอดภัยแต่ก็มีความห่วงใยว่าจะอยู่อย่างไร การได้รับข่าวเป็นระยะๆก็ทำให้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง
ขันติ ( อดทน )ดูจะไม่ได้ใช้แต่พี่รุ่งแล้วนะคะ ตัวเบิร์ดที่ไม่ได้ไปด้วยแต่มีความห่วงใยก็มองเห็นและเข้าใจคำๆนี้เช่นเดียวกัน ^ ^
ส่งใจช่วยให้พี่รุ่งสำเร็จได้ด้วยดีในทุกภารกิจค่ะ
ขออนุโมทนาบุญกับกุศลที่ได้ร่วมสร้างในครั้งนี้ด้วยค่ะ
สวัสดีครับ
อนุโมทนาสาธุ......ขอให้หมอรุ่งสู้ให้ถึงที่สุดนะครับ...อินเดียกับไทยไม่ไกลกันเท่าไหร่หรอก...อิอิ..(ดูได้จากแผนที่กรมทางหลวงนะครับ...แกรก...แกรก)
ขอให้โชคดีครับ
มาเยี่ยม
เห็นชื่อ เพื่อวัดไทย กุสินารา
นึกถึงเมื่อครั้งผมร่วมเดินทางไปกับท่านสมภารวัดนี้...เพื่อดูที่และชื้อที่ตรงนี้..ช่วงปี 2536-7 ครับ
ชื่มชมที่มีผู้ใจบุญร่วมด้วยช่วยกันสร้างวัดให้โดดเด่นเป็นพุทธบูชา...
โยคีน้อยมีช่องทางสื่อสารแล้ว
เดี๋ยวคงเข้ามาตอบทุกท่านครับ