(“ไร้”) สาระบันเทิง ได้กลายเป็นเครื่องปิดกั้นโอกาสในการเรียนรู้ในด้านอื่นๆ อีกมากมาย อย่างน่าเสียดาย

 

ในช่วง ๒ วันที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้เข้าร่วมประชุม “สัมมนาทางวิชาการ” ที่กรุงเทพ  แบบมีผู้ออกค่าใช้จ่ายให้ แต่ต้องพักห้องคู่ กับผู้เข้าร่วมประชุมอีกท่านหนึ่ง

 

ผมได้ถามเขาว่า เขามีหน้าที่การงานอะไร

 

ได้คำตอบว่า เป็น “เจ้าหน้าที่ประสานมวลชน” ที่ผมไม่ทราบว่าหมายความว่าอะไร

 

ผมพยายามถามต่อแต่ก็ไม่ได้ใจความอะไร ก็เลยเลิกถาม แต่คอยสังเกตพฤติกรรมเขามากกว่า

 

ผมพบว่า เขาจะชอบดูรายการ “กีฬา” เป็นชีวิตจิตใจ ทั้งๆที่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเป็น “นักวิ่ง” เหมือนคุณหมอนักวิ่ง หรือ “นักกีฬา” แต่ประการใด

 

หลังจากพยายามติดตาม “สังเกตการณ์” ผมก็ยังคิดไม่ออกว่าเขาจะดูรายการ “กีฬา” ต่างๆ ไปทำไม

 

และทำให้ผมนึกถึงคำพูดของอาจารย์ “แฮนดี้” ว่า

 

“จะรู้ไปทำไม (วะ)???”

 

ผมสังเกตว่าพอรายการทีวีอื่นที่มีสาระหน่อย ที่ผมสนใจดู เขาจะลดความสนใจทันที

 

ผมก็เลยมารวบรวมประสบการณ์ที่พบว่า เมื่อมีรายการกีฬา โดยเฉพาะ “ฟุตบอล” ระดับโลก ถนนแทบจะไม่มีรถวิ่ง (ก็ดีเหมือนกันแฮะ-พึ่งนึกออกว่า เราประหยัดน้ำมันกันวิธีนี้เอง  มั้ง??)

 

ผมยอมรับว่ารายการกีฬาบางรายการ อาจช่วยให้ผู้ชมบางคน “รัก” กีฬา และ การออกกำลังกาย

 

แต่  ผมก็สังเกตว่า คนอีกจำนวนมาก ไม่ได้เชื่อมโยงการดู รายการกีฬา  “กีฬา” กับการออกกำลังกาย”

 

 

แต่กลับใช้รายการดังกล่าวเป็น (“ไร้”) สาระบันเทิง และกลายเป็นเครื่องปิดกั้นโอกาสในการเรียนรู้ในด้านอื่นๆ อีกมากมาย อย่างน่าเสียดาย  (แม้จะเรียนรู้จากรายการกีฬาเหล่านั้นบ้างก็คงไม่มาก)

 

และยังกลับไปเชื่อมกับ “การพนัน” และ “ยาเสพติด” อีกต่างหาก

 

นอกจากนี้ผมยังโยงประสบการณ์ไปถึง

·       การเล่นเกมคอมพิวเตอร์ของเด็กสมัยใหม่

·       การดื่มแอลกอฮอล์และเสพสารเสพติดต่างๆ

·       การฟังเพลง หรือร้องเพลง “ทั้งวัน” ของคนบางคน

·       การคุยกันแต่เรื่องที่ไม่เป็นประโยชน์กับใครในวงเหล้า หรือวงกาแฟ ก็แล้วแต่

·       ฯลฯ

 

สิ่งเหล่านี้ได้ลดโอกาสการ “รับรู้” และ “เรียนรู้” มากมาย ทั้งจงใจ และ สถานการณ์ทางสังคมและสิ่งแวดล้อมบีบบังคับ

 

และ ผมสงสัยว่าอย่างน้อยก็กลุ่มหนึ่งของคนไทยที่อยู่กับความ “ไร้” สาระบันเทิง แบบนี้

 

พอจะมีอะไรที่เป็น “สาระ” บ้าง ก็จะหันหน้าหนี หรือแสดงความอึดอัดทันที

 

ที่ผมขอเรียกว่า “โรคกลัวความรู้”(Logophobia) ครับ

และกำลังระบาดในหลายวงการ กับคนทุกวัย

 

ทำให้ทรัพยากร “มนุษย์” และสิ่งที่เขาเสพอยู่ที่เป็นทรัพยากรของประเทศ กลายเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ ไปอย่างทันตาเห็น

 

ใครมียาแก้บ้างครับ