เดินทางไกลคนเดียวแต่ละครั้ง เรื่องตื่นเต้นเรื่องแรกที่มีให้ลุ้น คือการคิดว่าที่นั่งข้างๆเราจะเป็นใคร ผู้หญิง ผู้ชาย ไม่ระบุเพศ เพศที่สาม ทหาร ตำรวจ คุณป้า พระ
เดินทางไกลคนเดียวแต่ละครั้ง เรื่องตื่นเต้นเรื่องแรกที่มีให้ลุ้น คือการคิดว่าที่นั่งข้างๆเราจะเป็นใคร ผู้หญิง ผู้ชาย ไม่ระบุเพศ เพศที่สาม ทหาร ตำรวจ คุณป้า พระ
นั่นคือทั้งหมดเท่าที่นึกได้ว่าเคยเจอ
...........................
เส้นทางระยะเวลาร่วม8 ชั่วโมง แพร่-กรุงเทพ ที่ต้องนั่งๆนอนๆข้างๆคนแปลกหน้า ในสถานที่แปลกตา ฉากเปลี่ยนไปทุกเวลาผ่านช่องหน้าต่างด้านข้าง ที่มีม่านสีสดพร้อมให้ปฏิเสธภาพเหล่านั้นได้ทุกเวลา มองออกไปด้านนอกมืดมิด ช่วงเวลาแห่งการนอนหลับพักผ่อนของหลายคน บางคนกลับเป็นช่วงเวลาแห่งการเดินทาง
เขาไม่ได้ขึ้นรถที่ต้นทาง เขามีเวลาลุ้นมากกว่าคนในรถกว่า 15 นาที ที่จอดรถ หญิงสาวอารมณ์ดียืนรอรถกับเพื่อนชายร่วมกับคนอื่นๆราว 4-5 คน รวมทั้งเขา บรรยากาศของการร่ำลา คุกรุ่น
ส่วนเขา พี่ชายมาส่ง และนั่งรอจนกว่าเขาจะขึ้น โดยมีอุปกรณ์การรอ เป็นเบียร์ 2 กระป๋อง และมันฝรั่งซองละหกบาท นับจำนวนได้ไม่ถึง 10 ชิ้น สิบห้านาทีผ่าน รถคันแรกมาถึง หญิงสาววิ่งเข้าหา แต่ก็ต้องหันหลังกลับ
"คันหลังครับ คันที่สองคันหลัง คันนี้คันที่หนึ่ง"
ทำให้เขาได้รู้ว่า เราคือผู้อาศัยรถคันเดียวกันในคืนนี้ รถคนที่สองตามคันแรกมาประมาณ 10 นาที เธอขึ้นไปก่อน เขาตามหลังไปหน้าบันไดเหลือที่ว่างสองที่ ไม่น่าจะผิด คงเป็นสองที่นี้แหละ
เธอขึ้นก่อน ที่นั่งด้านในติดกระจก ที่นั่งด้านนอก ติดทางเดินเป็นของเขา เธอหันมายิ้มและทักทาย"น่าจะเป็นตรงนี้นะคะ" "เท่าที่เห็นก็น่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ" เขาตอบกลับ (ได้อย่างน่าตบปากตัวเอง) ไม่สบสายตา แต่เปื้อนยิ้มให้
น่าอายที่ต้องให้เพศหญิงเป็นฝ่ายทักทายก่อน เขาคิดในใจ แถวคำตอบก็ไม่ได้น่าประทับใจเลย ความเงียบครอบงำ ผ่านไปประมาณ 10 นาที
หลังจัดแจงสัมภาระ อุปกรณ์การนอน พนักงานบริการ น้ำเปล่า และขนมปังสังขยา ในห่อพลาสติค
"เพื่อนมาส่งหรือครับ" หลังจากคิดในหัวอยู่นาน ว่าควรมีบทสนทนาบ้าง กับคนแปลกหน้าที่ทักทายเราก่อน
เธอยิ้ม น้องชายคะ เขายิ้ม (ในใจ)
ทีวีบนรถ ฉายซิตคอมเกี่ยวกับชายหนุ่มที่แอบรักหญิงสาว ซึ่งเป็นลูกเจ้าของบ้านเช่าที่ตนเช่าอยู่ โดยที่เจ้าหนุ่มไม่เคยปริปากบอกเธอ ท่าทางจะเป็นซิตคอมเรื่องโปรดสำหรับเธอ หน้าเปื้อนยิ้ม และตั้งใจดูเป็นพิเศษ
เขาดูที่หน้าจอทีวี สลับ กับหน้าเธอที่เปื้อนยิ้ม การแอบมอง รู้สึกดีตรงที่ ไม่รู้ว่าคนที่ถูกมองจะหันมาเจอเมื่อไหร่ และช่วงที่เราหันกลับอีกฝ่ายจะรู้ตัวรึเปล่า ?
บรรยากาศในรถ กรุ่นไปด้วย ข้อความ และบทสนทนา ที่ส่งผ่านอากาศ เข้ามาในรถเป็นระยะ หลังจากผ่าน อุตรดิตถ์ ทีวีก็ปิดจอมืด
รถทั้งคันถูกคลุมด้วยสีดำ แสงจะเล็ดเข้ามาบ้าง เมื่อมีรถสวนทาง หรือผ่านเสาไฟส่องสว่างข้างทาง
"กลับไปทำงานที่กรุงเทพหรือครับ"
"คะ ทำงาน กลับบ้านวันแม่คะ เธอละ"
เธอ คือคำที่เธอเรียกเขา ด้วยไม่รู้อาวุโส
"ครับ แต่ผมต้องเดินทางอีกไกลเลย กลับภูเก็ต"
"ทำงานไกลจังเลยนะคะ ยังไม่เคยไปภูเก็ตเลย น่าสนุก"
"ว่างๆก็ไปเที่ยวสิครับ ช่วงนี้โลว์ซีซัน ถูก คนไทยเที่ยวได้"
เขา ทอดแห แม้แค่ปลาสร้อยปลาซิวติดมาสักหน่อยก็ยังดี
"คงไม่ได้ไปหรอกคะ งานเยอะมาก นี่ลามาวันแม่ได้ก็ถือว่าโชคดีแล้ว"
เขาดึงแหขึ้นจากน้ำพบว่าไม่ได้อะไรติดขึ้นมาเลย นอกจากเศษใบไม้แห้ง
"โทษนะครับ ทำงานเกี่ยวกับอะไรเหรอครับ"
"เป็นอาจารย์สอนดนตรีคะ อยู่ที่วิทยาลัยนานาชาติ นครปฐม"
"เปียโน" เขากล่าวลอยๆ
ในใจคิดถึงสาวลึกลับ ในเรื่องสั้นตอนหนึ่งของมุราคามิที่เพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนวาน
"รู้ได้ยังไงคะ ดูจากอะไร"
เขายิ้ม ทำให้ดูเหมือนมีอะไรพิเศษ แต่ในใจคิด กูเดา รถแวะพักทานอาหารที่ พิษณุโลก น้อยคนนักที่จะสามารถกินราดหน้าได้ตอนเที่ยงคืน
หลังจากตื่นนอน 20 นาที ได้ลงมานั่งนิ่งๆ พักอาการสั่นไหวของร่างกาย หลังจากนั้นต้องขึ้นไปนั่งไหวๆต่อร่วม 5 ชั่วโมง
"กลับขึ้นรถได้แล้วครับ" พนักงานบอกผู้โดยสาร
เขากลับไปขึ้นรถ นั่งติดหน้าต่าง แถวที่สี่นับจากหน้าสุด หลังจัดแจงสัมภาระ อุปกรณ์การนอน พนักงานบริการ น้ำเปล่า และขนมปังสังขยา ในห่อพลาสติค ของพี่ผู้ชาย ด้านหน้าแถวสี่ ติดกระจกซ้ายมือครับ คุณผู้หญิง ด้านขวาแถวสองติดกระจกขวามือครับ
คืนนั้นทั้งคืน ผมมองเห็นแค่ 1/6 ของความยาวหัวของเธอ ที่โผล่พ้นเบาะขึ้นมา รถออกจากแพร่ ผ่าน อุตรดิตถ์ พิษณุโลก นครสรรค์ อุทัยธานี สิงห์บุรี อ่างทอง อยุธยา
ผมมีชายร่างใหญ่ นอนกรนเป็นเพื่อนทั้งคืน ตีสามครึ่งที่รังสิต ตีสี่กว่า ที่สนามบินดอนเมือง
เครื่องบินออก 10 โมง ...........โหเรา...คริ คริ
โชคดีนะเพื่อน
สวัสดีคะพี่นายช่าง
กว่าเครื่องบินออก 10 โมง . . . . นั่งหลับต่อน่าจะดีนะค่ะ
สวัสดีครับอ.หมู
ก็สมควรอยู่หรอกครับ เพราะนั่งมอง 1/6 ของความยาวหัวทั้งคืน....สรุปแล้ว....อดดดดดดด..ครับ... อิอิ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ พี่บาวครับ
ผมกลัวจังเลยครับ หากใครมาจับภาพเวลาหลุดๆแบบภาพด้านบน บรรยากาศรถโดยสารเหมือนที่พี่เล่ามาเลยครับผม
อิ อิ อดดดดดดดดดดด .... ข้าดอกนะเจ้าชีวาวาย ไม่ตายดอกหากอดเสน่หา เวลาที่เหลือพักผ่อนต่ออาจพบในฝันเน๊อะ
สวัสดีครับน้องเอก
ทำไงได้ครับธรรมชาติที่สุด..คิคิ...ทุกคนเป็นเหมือนกันหมดครับ
โชคดีครับ
สวัสดีครับอ.หมู
ก็ตู้เย็นที่บ้านมันเสียนี่ครับ...อิอิ
ขอบคุณครับ
ไม่ใช่ผมแน่...ผมไม่นั่งรถทัวร์หลายปีแล้ว อิอิ
สวัสดีครับท่านอัยการชาวเกาะ
ไม่เฉียดเลยครับ...เพราะบ้านเขาอยู่เหนือโด้...อิอิ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับอ.ขจิต
ถ่ายได้ถ่ายไปครับ...รูปเราต้องมีค่าแน่ ๆ ครับเขาถึงอยากถ่าย...อิอิ....แต่เขาจะเก็บไปทำอะไรไม่รู้นะครับ...
ขอบคุณครับ
..สนุกดีครับ..
เรื่องราวแบบที่คุณครูเล่า..ทำให้คิดย้อนไปไกลทีเดียว..นึกแล้วก็ขำๆ..ถ้าเปรียบการนั่งรถโดยสารกับการเดินทางของชีวิต..บางทีก็คล้ายกันนะครับ..
สวัสดีครับลุงรักชาติราชบุรี
แสดงว่าอ่านแล้วตามทัน...มันเป็นเสี้ยวหนึ่งในการเดินทางของชีวิต...ถูกต้องแล้วครับ
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะ...พี่บ่าว
สวัสดีน้องอ้อยเหอ
อิ้...อีให้ตอนจบพระเอกพบรักกับนางเอกนั่นหมันในทีวี....เรื่องจริง.....ย๊ากกกกกก....กะนอนน้ำลายไหลพันนั้นนั้น
โรบิ้นมันอิโร่ไหล...ปานั้นมันคงหลอบไปนอนในถ้ำคางคาวนานแล้ว...อิอิ
แหลงเป็นภาษาบ้านเรามันสาหรอยสักหีด ฝากคิดถึงพี่ยาวกันเน้อน้องเหอ...สาแหลงชับหวาภาษาบางกอก
โชคดีน้องเหอ
หวัดดีค่า
สวัสดีครับอาจารย์แอน
ดีน่ะที่เขาเอามาออกแค่ทีวีวงจรปิด...ถ้าออกสะเก็ดข่าว ช่อง ๗ แล้วหนุกหนานแน่ ๆ พี่ว่า...หุหุ...โปรดรักษาสุขภาพด้วย...เหอ เหอ
ขอบคุณครับ