การสนทนาเป็นสิ่งสำคัญ ใครๆก็รู้..... แต่ดูว่ายุคสมัยนี้...มันจะเปลี่ยนไป....
ความคล่องแคล่ว ว่องไว ในการปฏิบัติภารกิจต่างๆดูจะจำเป็นเพราะต้องแข่งกับเวลา....นัยว่าเวลาไม่พอ ไม่มีเวลา เดี๋ยวหมดเวลา ต้องเอาเวลาไปทำอย่างอื่น....
ดังนั้น เมื่อได้รับการจัดสรรเวลาให้ได้พูดคุยกันก็ควรใช้อย่างมีประสิทธิภาพ
แต่การรักษาพยาบาลที่มีต่อผู้ป่วยจำนวนมาก กดดันเรื่องการ(รอ)รับฟังปัญหาของทั้งผู้ป่วย ญาติ หรือผู้ร่วมทีมงาน.... ที่บางครั้งเราเองต่างหาก เป็นผู้ลดความสำคัญของมันลง
อาจารย์โสฬส ศิริไสย์ สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา กล่าวใน Bohmian Dialogue “สุนทรียสนทนา” เพื่อการคิดร่วมกันอย่างเป็นธรรมชาติ น่าจะนำมาดัดแปลงใช้ได้ดี
...เทคนิคที่ พรพ.นำเสนอ .... "เพียงเปิดประตูรับฟังเสียงของผู้อื่น....อย่างตั้งใจ"
นั่นเพื่อนำสู่การค้นหาหนทางแก้ปัญหาได้อย่างถึงแก่น.... เพียงเราตั้งใจฟังอย่างลึกซึ้งนั่นเอง
(ขอขอบคุณ : สถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล 9th.ha national forum ค่ะ)
พี่ติ๋วคะ
เพิ่งกลับจากประชุมเชิงปฏิบัติการ(14-15 มีค) เราชาวสายสนับสนุนเภสัช ใช้สุนทรียเสวนา ลักษณะ world cafe ในการบริหารจัดการเรื่องเล่าค่ะ แต่เปลี่ยนชื่อเป็น "สุมหัว" ผลที่ออกมา ได้ทั้งผลงาน ได้ทั้งกระบวนการ ได้ทั้งความสุข ไว้จะมาเล่าให้ฟังค่ะ แต่วิทยากรดีจัง เข้าใจง่าย เป็นกันเอง นารัก น่าขโมย อิอิ (น้องอึ่งอ๊อบกับทีมงานเองค่ะ.....ก๊ากส์....ฝึกวิทยายุทธมาจากคุณหมอชอบวิ่งค่ะ)
สวัสดีค่ะ น้องอึ่งอ๊อบ
มีกาแฟ เลี้ยงจริงๆมั้ยครับ เห็นป้ายบอกว่า เกี่ยวกับสภากาแฟ
ขอบคุณค่ะ คิดถึงจัง
ขอบคุณ คุณติ๋วครับ ที่ช่วยนำทั้งภาพและเนื้อความมาเผยแพร่ต่อ
ขอบอกเล่าที่มาของ World Cafe' ในปีนี้ครับ ว่าเป็นความคิดของ นกไฟ (อ.นพ.ดร.สกล สิงหะ) อีกทั้งฝีมือการออกแบบโปสเตอร์ก็เป็นฝีมือของนกไฟด้วย
ปีหน้าเรากะกันว่าจะจัดเวที World Cafe' ในห้อง 500 คนไปเลยครับ