ยิ่งอ่านมาก พูดมาก อยากเล่าเรื่อง ยิ่งรู้เขื่อง เล่าเรื่อง เนื่องสร้างสรรค์ อ่านให้มาก รู้ให้มาก ไม่ว่ากัน เบื้องหน้านั้น สร้างสรรค์ ให้จรรโลง อ่านน้อย กระจ้อยร่อย น้อยน้อยนิด เขียนก็ผิด อ่านก็ผิด สะดุ้งโหยง ด้วยอายเขา ด้วยตัวเรา ต้องมั่นคง ตั้งใจจง อ่านให้มาก อยากฝากวอน

เพิ่งจะได้หยุดพัก  ทั้งๆที่เป็นวันหยุดราชการ  หยุดจากการไปโรงเรียน  หยุดจากการทำงานในระบบ  แต่ไม่หยุดจากการทำงานแห่งชีวิต  หากหยุด...คงจะไม่ได้มานั่งเขียนบันทึกให้ได้อ่านกันต่อไป  

เช้าวันอาทิตย์นี้  ได้ว่าง..เพราะ 

หนึ่ง  เครื่องมือการทำงาน คือน้อง acer กำลังสแกนไวรัส 

สอง  พ่อบ้านไปทำงาน  เลยได้ทำงานกับบันทึก 

ในขณะที่รอการสแกนไวรัส  จึงนอนดูทีวี  เพื่อพักผ่อนจากการทำงานตั้งแต่ตีสาม  กดรีโมทไปเรื่อยๆ  จนพบ  ท่าน ว.วชิรเมธี  พระมหาวุฒิชัย  วชิรเมธี  เทศน์  น่าฟังมาก 

ท่านให้ข้อคิด  และยกตัวอย่างได้ชัดเจน  ประทับใจ  ท่านเล่าว่า.....ชีวิตคนเราเหมือนขอนไม้  ที่เคว้งคว้างอยู่กลางน้ำ   ใช้เวลาอันสั้น  ที่จะดำรงชีพ 

หากได้พบใคร  ก็ให้ยิ้มทักทาย ต้อนรับขับสู้   

การที่เคว้างคว้างอยู่กลางน้ำนั้น   คนที่อยู่ตรงข้างหน้า  คือ  คนที่สำคัญที่สุด  ครูอ้อยชอบตรงนี้มากเลย   เพราะว่า.....เป็นความจริงที่ชัดเจน   หากเราปฏิบัติต่อคนที่อยู่ตรงหน้า เราดีที่สุดแล้ว  ต่อๆไป ก็จะดีต่อเราไปเอง 

ส่วนคำว่า....ต้อนรับขับสู้นั้น  หมายถึง.....  

ต้อน  คือ  การที่มีแขกมาหามาเยี่ยมเรา  เราต้องเตรียมจัดที่ จัดทางให้แขกที่มาหานั้น  ได้นั่ง ได้มีที่ทางที่จะได้สนทนา  

รับ  คือ การที่มีน้ำดื่มมารับรอง 

ขับ คือ  เมื่อมีแขกมาเยี่ยม  อะไรที่ไม่ดี ก็ควร ขับออกไป  อย่าให้แขกที่มาเยี่ยมไดระคายเคืองใจ 

สู้  หมายถึง  การยิ้ม เสมอ  ถึงแม้ว่า...เราจะไม่มีอะไรมาต้อนรับ   แต่หากเรายิ้ม  แย้มแจ่มใส   ก็จะทำให้แขกที่มาเยี่ยมนั้น  เกิดความประทับใจ...

เช้านี้  ยิ้มแย้มแจ่มใส  กับ  ความประทับใจ  และต่อมา...ความสุขก็จะมาเยือน