หลังจากที่ออกจากบ้านแม่ต้อคี ก็มุ่งหน้าออกมาทงเดิม ตรงทางแยก บ้านแม่ต้อคี บ้านเลอผาโด้ และบ้านตะพิโจ จอดรถไปดูป้ายบอกทาง เขียนบอกทางว่า ตะพิโจ อีก 1 ก.ม. ไม่รีรอ ควบเจ้าสองล้อ เดินทางต่อ บ้านตะพิโจ ได้ยินชื่อมานาแล้ว แต่ยังไคยไป และได้ยินว่า คาราวาน โรงเรีนของหนู  http://www.rongreinkhongnoo.com/ ได้สร้างอาคารเรียนและมอบอาคารหลังนี้ ให้กับเด็กได้ใช้   เกือบถึงหมู่บ้าน ด่านแรกที่ต้องเจอ คือ ข้ามห้วย ที่มีก้อนหิน แต่ละก้อน หนัก ไม่ต่ำกว่า 5 กิโลกรัม วางเรียงรายอยู่กลางห้วย  แน่นอน เจ้า โซนิค 2 ล้อ มันต่ำอยู่แล้ว พื้นล่างต้องกระแทกก้อนหินแน่ เมื่อลงห้วย ก็กระแทกจริงดังที่คิดไว้ ใจหายวุ๊ป เลย คิดว่า พังเสียแล้วมั้ง แต่เมื่อลงไปดูแล้ว ไม่เป็นไร ไปต่อได้สบาย....

   

               ป้ายบอกทาง                                                 ลำห้วยที่ต้องผ่านเข้าสู่หมู่บ้าน

   

ถึงแล้ว ครับบรรยากาศภายในหมู่บ้าน ไม่แตกต่างจาก บ้าน แม่ต้อคีเลย

  

 

"เพลงชาติไทยดังก้องสองโมงเช้า ธงผืนเก่าพริ้วไหว.." นึกถึงเพลงครูลำดวน ทันทีเมื่อเห็น โรงเรียนกลางป่าดอย
นี่แหละครับ โรงเรียนแม่ฟ้าหลวงบ้านตะพิโจ ที่ ผู้ใจบุญจาก โรงเรียนของหนูสร้างให้เด็ก

  

เด็กบ้านบ้านตะพิโจ วันนี้ ครูกลับบ้านยังไม่กลับมาจึงไม่ได้ไปโรงเรียน กับการทอผ้า ยามว่างของพีพี

รูปนี้แถมให้เด็กโรงเรียนบ้านแม่โพ กับชุดประจำเผ่า เด็กจะใส่ทุกวันศุกร์
    การเดินทางลงพื้นที่ครั้งนี้คุ้มสุดคุ้มครับ ได้เก็บงานของตนเองกับได้กำไรชีวิตจาการเดินทางไปชมวิถีชีวิตของพี่น้องหากาญอ บนดอย แต่ก็ยังไม่หยุดอยู่แค่นี้หรอกครับ เพราะเป็นคนล่าฝัน ต้องล่ากันต่อไป จุดมุ่งหมายต่อไป คือบ้านมะโอโกร  บ้านต้อปว้าคี และบ้าน พะปอเลโค๊ะ ครับ แต่ต้องให้เจ้าสองล้อพักก่อน อาจจะเปลี่ยยางวิบาก หรือ เปลี่ยนเสตอร์ และโช่ ทั้งชุดเลยก่อน แล้วถึงจะเดินทางไปต่อ...

"ตะบลึผะโด้" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านครับ