วันที่ สาม มี.ค สองห้าห้าหนึ่ง เป็นวันเดินทาง เราออกเดินทางจากจังหวัด นครสวรรค์ เวลา ห้าโมงครึ่งเช้า ก่อนหน้านี้พวกเราก็ยังทำงานกันก่อนออกเดินทาง พวกเราไปกัน เก้าคนรวม ผอ.ด้วย มี พี่บุษ พี่ตา พี่ตุ๊ก พี่น๊อต พี่วิ เจ๊แอ๋ว พี่แป๋ว และตัวข้าพเจ้า ระหว่างทางพวกเราก็เม๊าส์กันไปเรื่อยๆตามประสา เหมือนคนไม่เคยคุยกัน เนื้อหาของการคุยบางครั้งก็เก็บสาระได้ แต่ส่วนมากมักจะไม่มี แต่ที่แน่ มีเสียงหัวเราะกันตลอดเส้นทาง ในกลุ่มพวกเราที่ไปด้วยกันนั้น พี่วิเป็นผู้เชี่ยวชาญการเดินทางโดยเครื่องบินที่สุด ส่วนพี่บุษนั้นไม่เคยขึ้นเลย ก่อนหน้านี้ พี่บุษได้มาฝากเนื้อฝากตัวกับเราแล้วว่า

 พี่บุษ "พี่ไม่เคยขึ้นเครื่องน๊า ต้องช่วยดูแลพี่ด้วย อย่าให้พี่ปล่อยไก่นะหมอเปิ้ล"

เรา "รับรองเราจะดูแลพี่อย่างดี"

หลังจากที่รับปากแล้ว เราก็ตั้งปฎิญาณว่าเราจะดูแลพี่บุษให้ดีที่สุด

พวกเราไปถึง ดอนเมืองเวลา บ่ายสามโมง เมื่อไปถึงเราก็ไปขึ้นตั๋วเครื่องบินหลังจากนั้นพวกเราก็รอ เพราะเครื่องออก ห้าโมงเย็น นั่งรอก็แล้ว เดินเล่นก็แล้ว ยืนเฉยก็แล้วก็ยังไม่ถึงเวลา

แต่ระหว่างที่เรากำลังนั่งคุยกันอยู่ก็มีผู้ชาย หน้าตาจีนๆ ผิวขาว ตัวสูงปานกลาง หน้ามีสิว เข้ามานั่งตรงที่กลุ่มเรานั่งอยู่ แล้วถามว่า "ที่ที่เค้าขึ้นเครื่องไปฮ่องกงไปทางไหน"

พวกเราก็มองหน้ากันเพราะงงกันว่า ทำไมมาถามเรื่องสายการบินระหว่างประเทศที่ดอนเมืองเพราะ มันมีแต่สายการบินระหว่างประเทศ

ชายคนนั้นก็ถามอีกว่า"ที่ที่เค้าอพยพกันนะ"

ได้ยินแค่นั้นพวกเราก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะคิดในใจว่า"สงสัยผู้ชายคนนี้อาจไม่ครบบาท"

มีคนในกลุ่มพวกเราบอกว่า" ให้ไปถามจนท.สิ มีจนท.ยืนอยู่ เค้าสามารถให้คำตอบได้ จะให้ช่วยถามให้ไม๊"

ชายคนนั้นก็เดินไป ตอนแรกเราก็คิดว่า เขาจะไปถามจนท. แต่แล้ว เขาก็เดินผ่านไป พวกเราก็เลยคุยกันว่า เขาจะกลับมาอีกไม๊

สักพักใหญ่ๆ ก็เป็นดังคาด ชายคนนั้นก็เดินมาอีก แล้วถามคล้ายๆเดิม พวกเราก็เลยเดินหนี

แต่พี่บุษ เดินไปบอกจนท.ว่า ต้องคอยจับตาดูผู้ชายคนนี้ให้ดีๆ เพราะเค้ามาถามอะไรก็ไม่รู้ มีพฤติกรรมไม่น่าไว้วางใจ จนท.ก็บอกว่าจะดูให้

แต่สุดท้ายเราไม่รู้ว่าลงเอยอย่างไร  เพราะ ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว ถึงเวลาตื่นเต้นของใครบางคนแล้วหล่ะ ลืมบอกไปว่าแค่ช่วงเวลาที่รอที่สนามบิน พี่ตุ๊ก ประเดิมการช๊อป เป้นคนที่หนึ่งโดยการซื้อแหวนที่สนามบิน หนึ่งวง

สำหรับวันนี้สิ่งที่อยากฝากไว้ก็คือ

หนึ่ง ถ้าเรารู้ตัวว่าเป็นคนหน้าตาดี (อย่างเราเป็นต้น) มีเครื่องประดับฯ เวลาไปไหนอย่าไปคนเดียว

สอง ต้องเป็นคนหูไว ตาไว คอยสอดส่องดูสิ่งที่อยู่รอบตัว เพื่อหาทางหนีทีไล่ไว้ก่อนโดยเฉพาะ ที่ที่เราไม่คุ้นเคย

สาม ถ้ามีเหตุน่าสงสัยต้องพยายามหาบุคคลที่สามมาช่วยเสมอ โดยเฉพาะจนท.

สี่ ทางที่ดี ถ้าไปไหน ขอร้อง อย่าใส่เครื่องประดับที่มีราคาแพง หรือดูเตะตามากเกินไปเพราะอาจนำพาอันตรายมาสู่ตนได้

ห้า บางครั้งคนที่ดูหน้าตาดี อาจไม่ใช่คนดีเสมอไป

หก ย้อนกลับไปดูข้อหนึ่งใหม่ แล้วแอบอมยิ้มคนเดียว

สำหรับตอนนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงของการเดินทางก็ที่จะขึ้นเครื่องที่สนามบินดอนเมือง พรุ่งนี้จะเป็นเรื่องของการขึ้นเครื่อง จนถึง รร.ที่ประชุม วันนี้แค่นี้ก่อน เพราะง่วงแล้ว พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ไปทำงาน  นอนหลับฝันดีราตรีสวัสดิ์นะค่ะ