หลายคนที่ต้องทำงานหนัก แต่กลับไม่ได้รับความชอบ คนไม่ได้ทำรับชอบ คนทำกลับต้องรับผิด ก็ในเมื่อทำเยอะก็ย่อมมีผิดเยอะเป็นธรรมดาใช่มั้ยคะแม่ หลังๆหนูเลยทำให้น้อยลง เพราะหนูไม่อยากรับผิด เป็นสิ่งดีรึป่าวจ๊ะ

แม่คะ

 

      ตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมา หนูได้รับโทรศัพท์จาก พี่ๆน้องๆ เครือข่ายคนทำคุณภาพเกือบทุกวัน แต่ละคนคุยไม่ต่ำกว่า ชั่วโมง ต่างก็ระบายถึงการทำงานที่ต้องหนักอกหนักใจ เพราะต้องคอยประสานงานกับผู้คน ต้องเป็นกามเทพ ต้องช่วยเหลือ แถมต้องติดตามงานที่ผู้คนมักจะเบื่อหน่าย ต้องอดทนกับอารมณ์ของตนและของคนอื่น ใครต้องการเรียกใช้เมื่อใดก็ได้ทันที่ นั่นหมายถึงการไปทำกลุ่มทบทวนปัญหาที่เกิด ซึ่งต้องใช้ไหวพริบอย่างมากมายในองค์การที่ยังไม่เข้าถึงคุณภาพอย่างแท้จริง

 

        หลายคนที่ต้องทำงานหนัก แต่กลับไม่ได้รับความชอบ คนไม่ได้ทำรับชอบ คนทำกลับต้องรับผิด ก็ในเมื่อทำเยอะก็ย่อมมีผิดเยอะเป็นธรรมดาใช่มั้ยคะแม่ หลังๆหนูเลยทำให้น้อยลง เพราะหนูไม่อยากรับผิด เป็นสิ่งดีรึป่าวจ๊ะ

        หลายคนโทรมาถามว่า ทำไมหนูไม่ได้ไปต่างประเทศ หนูบอกว่าหนูเลือกที่จะไม่ไปเอง หลายคนไม่เชื่อเพราะรู้ๆกันอยู่  มีพี่คนหนึ่งหวานอมขมกลืน  หากจะโวยไป ก็เหมือนจะอิจฉาน้อง ก็พี่เค้าเป็นคนดีมาก  รับหน้าแทนใครๆไปหมด พอจะมีเรื่องได้ไป เปิดกะโหลก ถึงเมืองนอกเมืองนาบ้าง กลับไม่ได้รับการเลือก ก็น่าเห็นใจ

        

         เรื่องความคิดของผู้บริหารกับผู้ปฏิบัติมักจะเห็นไม่ตรงกันอยู่เสมอเลยนะคะ หนูเห็นหลายคนที่เคยเป็นผู้ปฏิบัติ บอกว่าหากเป็นผู้บริหารเมื่อไร จะทำตัวไม่ให้เป็นแบบนี้ แต่สุดท้าย หลายคนก็ลืมคำพูดตัวเอง

         หนูก็แค่ได้บอกพี่น้องว่า คนทำดี ย่อมได้ดี ตอบสนอง อาจจะช้าหน่อยก็ต้องอดทน ของๆเราก็ต้องเป็นของเราวันยังค่ำ ของที่ไม่ใช่ของเรา มาอยู่กับเราก็ไม่ได้นาน  ถูกว่าถูกด่า ก็อย่ารับเข้าตัว สร้างรีเฟคให้สะท้อนกลับไปหาคนที่ว่าเรา

         หนูก็บอกเค้าไปอย่างนั้นเองค่ะ ในใจหนูชีช้ำไม่เบา ยิ่งน้องมาคุยเรื่องความดีความชอบที่กำลังพิจารณากันในช่วงนี้ ยิ่งทำให้หนูอยากเป็นขอมดำดิน ดำหนีไปไกลๆ ไม่อยากรับรู้ เพราะไม่รู้จะช่วยได้อย่างไร ตัวเองก็เอาตัวแทบจะไม่รอด

          คนรับราชการก็อย่างนี้ละคะ คงหนีไม่พ้นเรื่องของเหล่านี้ แม่เคยบอกให้มาเอาสองขั้นที่แม่ หนูขอซักร้อยขั้นได้มั้ยคะ หนูจะเอาไปแจกน้องๆของหนู ขอบคุณแม่จ๊ะ

 

ลูก

5 มีนาคม 2551 : 22.05 น.