%e0%b8%84%e0%b8%b8%e0%b8%a2%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b9%81%e0%b8%94%e0%b8%94  

ดูหน้าแล้วที่นั่งอยู่นี้ตายแน่

พ่อตู้แม่ตู้ครับ พวกเรารุ่นอาวุโสที่นั่งอยู่ในห้องนี้ บอกให้ก็ได้ว่า อีก10 ปี ก็ล้มหายตายจากบ้านหนองบัวแปะไปแล้ว ถามว่าเราคิดเรื่องนี้กันอย่างไร เคยคิดไหม รึไม่คิดเลย ตายเมื่อไหร่ก็หามไปเผา เอายังงั้นใช่ไหมครับ ใครคิดยังไงช่วยบอกเล่าออกมาดังๆ ผมจะได้รู้ว่าคนหนองบัวแปะเลือกตายอีท่าไหน?

จะอยู่แบบเข้าท่า หรือจะอยู่ แบบหมาหางด้วน  ทุกคนคงอยากมีความสุข มีความอบอุ่น อยู่เย็นเป็นสุขกันทั้งเครือญาติ นอนตาหลับ วางใจได้กับอนาคตของลูกหลาน เรื่องนี้จะมาอยากมาฝันลมแล้งๆไม่ได้หรอก ในฐานะผู้อาวุโสของชุมชนเราต้องทำหน้าที่ วางแผนให้กับอนาคตหมู่บ้านของเรา แผนอนาคตของหมู่บ้านเปรียบเสมือนกองมรดกที่ดีที่สุด มันมีค่ามากกว่าทรัพย์สินเงินทอง ที่เป็นที่สวนที่นาวัวควายที่เอาจะแบ่งปันกันมากนัก เคยได้ยินคำนี้ไหมครับ วิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสนล้าน

จะเอาทุนที่ไหนมาดำเนินการ

·        มีที่นาไหม

·        ตัวเองยังหายใจได้ไหม ยังไม่ตายใช่ไหม แสดงว่ายังมีแฮง แรงกายเป็นทุน

·        หัวใจยังเต้นไหม แสดงว่า ยังพอมีแรงใจ

·        สมองยังคิดอะไรได้อยู่ไหม แอบฝันซื้อหวยไหม แสดงว่าสมองยังใช้ได้

·        ความรู้ละ พลังสติปัญญา ภูมิปัญญา น่าจะยังพอมีติดกะโหลกบ้าง

·        ทั้งหมดนี้เป็นทุนหลัก ที่สามารถทำอะไรได้โดยไม่ต้องไปกู้เงิน

·        ลงมือกอบกู้ความรู้ ดีกว่าไปกู้เงินนายทุน

เงินขยายความโง่เงินกองทุนหมู่บ้านถ้าคิดได้ ก็กองทิ้งไว้ตรงนั้นแหละ เงินพวกนี้ถ้าใช้ไม่เป็นมันจะนำความชั่วร้ายมาสู่หมู่บ้าน เป็นทุนจากภายนอกที่มาสร้างความโง่เขลาเบาปัญญาให้กับชุมชน  มันเป็นเงินบาป เข้าที่ไหนแตกแยกที่นั่น สร้างหนี้สร้างภาระต่างๆ เป็นเงินที่ไม่มีความรู้ไม่มีคุณธรรมกำกับมาด้วย เทียบไม่ได้หรอกกับทุนฐานชีวิตของพวกเรา ดังที่กล่าวมาแล้ว เข้าใจไหม?

อะไรคือบาป อะไรคือบุญวันที่พวกเรามาถึง ผมได้พูดถึงการพัฒนาและไม่เอาจริงของพวกเราทุกฝ่าย จะเห็นว่าโครงการต่างๆล้มเหลว หลายหมู่บ้านซอยเท้าอยู่กับที่ ส่งเสริมอะไรก็ จอด จบ เจ๊ง การที่ทำอะไรเล่นๆไม่เอาจริง”มันเป็นบาป” บาปหน้าตาเป็นอย่างไร โบราณว่า..สวรรค์อยู่ในอกนรกอยู่ในใจ พวกเราต่างรู้และอยู่ในวังวนเหล่านี้อยู่แล้ว ต่อไปนี้เราจะมาทำบุญกัน  การคิดดี ทำดี ทุ่มเทเอาใจใส่การงานอย่างจริงจังจะประสบผลสำเร็จเกิดความปลื้มปิติสบายใจ และมั่นใจกว่าแต่เก่าก่อน ความสบายใจเป็นตัวแทนของความสุข นี่คืออานิสงส์ผลบุญ สบายใจ กินอิ่มนอนอุ่น สุขภาพแข็งแรง ชีวิตสดชื่น อายุยืดยืนได้อยู่กับลูกหลานนานๆ สิ่งนี้แหละคือบุญ

มรดกของพ่อ-แม่ใหญ่เมื่อวานนี้วิทยากรกระบวนการ ก็พาไปดูมนุษย์ผู้ที่ทำอะไรง่ายไปหมด อะไรก็ทำได้ทั้งนั้น เพราะหัวใจเขาเป็นคนจริง เป็นนักสู้ เมื่อเขาคิดสู้ ทุกอย่างก็ระเบิดระเบย เมื่อคืนนี้วิทยากรพี่เลี้ยง ไล่เรียงถามเราเป็นรายตัว ว่าไปบ้านพ่อไล เราเห็นกิจกรรมอะไรบ้าง แค่ไปเห็นในช่วงสั้นๆก็พบว่าพ่อไลทำงานต่างๆถึง60-70รายการ อายุเกือบ70ปี ตัวเล็กๆดำๆแถมยังผอมกะร่อง แต่ทำไมร่างเล็กๆนี้ถึงอัดแน่นพลังมหาศาล ตัวอย่างนี้ เห็นกับตาว่าเราทำได้แน่นอน ได้พาไปให้ดูให้เห็นกับตา เห็นจะจะมาแล้ว และตอบคำถามพ่อใหญ่ที่บอกว่า ให้คัดคนจริงมาอบรม คนจริงเป็นอย่างไร จึงพาไปดูคนจริง

มรดกของชาติก่อนนอน พวกเราสวดมนต์ไหว้พระ แล้วหันหน้าไปทางพระบรมมหาราชวัง ร่วมกันร้องเพลงสรรเสริญพระบารมีกึกก้อง แล้วก็แยกย้ายกันไปนอน ผมคิดว่าเราอย่าร้องเพียงว่า..ธ.ประสงค์ใด ถ้าคนไทยมีหัวใจเศรษฐกิจพอเพียง รักในหลวงต้องทำตรงนี้ นี่คือวาระแห่งเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย

อบรมกันทั้งโคตรในรอบออกความเห็น พ่อสุข ศรีวัชระกุล เล่าว่า..ในการมาครั้งนี้ผมยกชุดมาเลย พ่อดองแม่ดอง ลูกเขย หลานเขย แม่ใหญ่ที่บ้าน ลูกสาว หลานตัวจ้อยเรียกว่าขนกันมาทั้งโคตร เพื่อประกันว่างานนี้พวกผมทุ่มเทใจทำกันทั้งหมู่บ้าน และผู้คนที่นั่งแวดล้อมอยู่นี้ก็ล้วนแต่เป็นเพื่อนร่วมหมู่บ้าน ที่ชอบพอและสนใจงานด้านนี้ เขาขอติดตามมาจากหมู่บ้านข้างเคียงก็มี

อาการตึ๊บ  ครูพี่เลี้ยงขอให้ทุกคนสะท้อนความรู้สึก ความเห็น อย่างอิสระ พ่อสุข ศรีวัชระกุล ผู้อาวุโสหัวหน้ากลุ่ม ชูมือขอไมค์คนแรก ..พ่อบอกว่า ดีใจหลาย ตั้งใจฟัง คิดตาม ทุกเรื่องวิ่งเป็นละลอกเข้ากระแทกใจ พูดได้แค่นี้ก้อนสะอึกตีสว้านขึ้น พ่อยกมือไหว้แล้วก็หันหลังไปเช็ดน้ำตา ไม่สามารถพูดอะไรต่อไปได้อีก แค่นี้เราก็สื่อทางใจกันได้หมดจดแล้วนะพ่อนะ

แม่ใหญ่ใจทระนงหลังจากนั้นแม่ใหญ่ทั้งหลาย ยกมือขอแสดงความในใจ แม่ๆยืนยันขันแข็งว่า ผู้ใหญ่บ้านโทรฯมาให้ไปเซ็นหลักฐานโครงการของหมู่บ้าน จึงมาลาแล้วยืนยันว่า..แม่จะไปเซ็นชื่อให้เขาก่อน แล้วจะรีบกลับมาให้ทันในบ่ายนี้ ระยะทางไป-กลับ ประมาณ120ก.ม.  นี่แหละแม่ใหญ่หัวใจเหล็ก ที่ทำให้ผมนั่งสะอื้นในระหว่างที่พิมพ์ข้อความนี้..แม่ๆบอกว่า มานอนบ้านพ่อครูบา นึกว่าจะได้นอนคุยด้วย แต่ก็เห็นพ่อทำงานตลอด ไม่กล้ามาถามมารบกวน

..เอาอย่างนี้แม่ๆเอ๋ย

คืนพรุ่งนี้ผมจะไปนอนในหมู่บ้านของแม่

ผมจะไม่เอาคอมเอาอะไรไป

..จะไปแต่ตัวและหัวใจ

..เพื่อที่ผมจะได้นอนฟังเรื่องราวจากใจในอดีตของแม่ๆ

เมื่อเป็นเช่นนี้ ลูกหลานชาวแซ่เฮเอ๋ย..

พรุ่งนี้น้ำตาอาจจะไปไหลอาบทุ่งกุลาร้องไห้ก็ได้ 

ฮือๆๆ.. แปลว่า มีหลายฮือ