ในที่สุด ทุกคนก็ต้องโดดเดี่ยว
แด่ผู้เพ่งเพียรเผากิเลสทุกคน ไม่ว่าจะเป็นใครและอยู่ที่ใด
เราทุกคน ในที่สุด ก็ต้องเป็นผู้โดดเดี่ยว
เพราะทางเดินสุดท้าย เป็นทางเดินของคนเดียว จิตเดียว
เอาอะไรไปด้วยไม่ได้เลย นอกจากบุญ
ทำบุญแต่อย่ายึดบุญ หลงบุญ
เดี๋ยวจะไม่ได้บุญ
ด้วยความปรารถนาดี
ทางนี้เป็นทางสายเดียว
ไปได้คนเดียว คนเดียวเท่านั้น
-----------------------------------
เอ กา ยิ โน อะ ยัง ภิข ขะ เว มัค โค
สาธุ สาธุ สาธุ
สวัสดีครับ
สมัยอยู่ มช.(1เทอม) เคยเดินขึ้นไปบนภูเขาหลัง มช.คนเดียวครับ ตื่นเต้นดีเหมือนกัน
อยู่กับธรรมชาติคนเดียว
ชีวิตในโลกในเวลาต่อมา ก็ไม่ต่างกัน
เป็นทางเดินสำหรับคนเดียว แม้จะไม่ได้อยู่คนเดียว
สาธุครับ
สวัสดีค่ะ
ยามโดดเดี่ยว เราจะสงบ จนมองเห็นเส้นทางอย่างชัดเจน และเฝ้าเพียรเดินอย่างมีความหมาย กับอีกหนึ่งชาติ อีกหนึ่ง...และอีกหนึ่ง...
สู่เส้นทาง...อย่างโดดเดี่ยว
สุญญเขตอนันต์ปัญโญภาส
คือนิวาส ที่มนุษย์สุดปรารถนา
ต้องเพียรเผากิเลส.....เหตุเกิดมา
ข้ามสังสารวัฏฏ์ ตัดวงจร
เหมือนดั่งนักเดินทาง ต่างก้าวไป
อยู่ที่ใคร ได้แรงดั่งแผลงศร
น้าวธนูหวังข้ามสีทันดร
กรรมตัดรอน มีน้อยค่อยเบาใจ
ยิงธนูไกลใกล้ ใครกำหนด
หรือเพียง มองจ้องจด หมดสมัย
ควรคำนึง ชาติหนึ่ง หนึ่ง ซึ่งผ่านไป
ต้องถามใจ ให้รู้ อยู่หรือเดิน
ถ้าเลือก....เดินเส้นชัยหมายเบื้องหน้า
เผากิเลสตัณหา อย่าตื้นเขิน
บนเส้นทางที่เปลียวกว่า.....กล้าเผชิญ
จิตดำเนิน เราผู้รู้......แต่ผู้เดียว
โยคีน้อย ผู้โดดเดี่ยว แต่อบอุนในใจ
แณณจ๊ะ
แหม กำลังคิดอยู่เหมือนกัน แต่คิดว่ารอว่าเมื่อไหร่ได้ย้ายไปที่อื่นจึงจะเอาภาพที่วาดในอินเดียมารวบรวมในภายหลังนะ
ตอนนี้สั่งสมอารมณ์และมุมมองวิถีชีวิตของคนอินเดียไปพลางๆ ก่อน
การวาดภาพเหล่านี้ ถ้าไม่มีอารมณ์ วาดไม่ได้เลย จึงเป็นเรื่องแปลก มีจินตนาการจึงจึงวาด แต่ต่อให้อยากวาดเพียงใด ไม่มีจินตนาการ ยังไงก็วาดไม่ได้
จึงคิดว่าแม้ในเรื่องวาดภาพ ก็เป็นศิลปะจัดสรร :)
โยคีน้อย
จะบอกว่า เราทุกคน ที่ได้ทำการเพ่งเพียรเผากิเลสในชีวิตประจำวัน ต่างก็ได้ชื่อว่าเป็นโยคีทั้งนั้น ตามที่คุณแม่สิริ กรินชัยกล่าวไว้ ทั้งนี้คุณแม่สิริเองนั้นเป็นคุณแม่โยคี
ส่วนเราจะเป็นโยคีน้อย โยคีใหญ่ โยคีอาวุโส โยคีเฮฮา ก็เป็นได้ทั้งนั้น เรียกว่ามีความเป็นโยคีอยู่ในตัวด้วยกันทั้งนั้น
สาธุจ๊ะ
สวัสดีครับ
สภาวธรรมจากภาพนี้เบื้องหน้าเป็นมหานที เบื้องหลังของท่านผู้บำเพ็ญเพียรนั้นเป็นป่ารกที่เพิ่งเดินออกมา ซึ่งท่านผู้บำเพ็ญเพียรกำลังจะว่ายน้ำข้ามไปยังเกาะที่ท่านมองเห็นอยู่อีกฝากฝั่งใช่ไหมครับ
ด้วยความเคารพครับ
คุณข้ามสีทันดรครับ
สาธุกับจินตนาการที่เป็นสภาวะธรรมนี้ครับ
จะเห็นว่า มีการจาก.....ออกมา
และกำลังจะ.......ไป
และเป็นทางเดินของคนเดียวครับ
คนเดียวแต่ธรรมชาติทั้งหมดอยู่ในจิตเดียวนี้ครับ
สาธุ สาธุ สาธุ
กราบสวัสดีคะท่าน
เอาอะไรไปด้วยไม่ได้เลย นอกจากบุญ
ทำบุญแต่อย่ายึดบุญ หลงบุญ
เดี๋ยวจะไม่ได้บุญ
ไม่ให้ยึด ไม่ให้หลง ขอบพระคุณคะท่าน
คุณ Suksom ครับ
เมื่อถึงเวลานั้น ที่จะออกจากไป และไปถึงจุดหมายปลายทาง
คงมีแต่ความสงบสุขครับ ความสงบสุขที่ถาวรด้วย
อนุโมทนาครับ
ความสุขสงบที่ถาวรนี่ เป็นจุดหมายปลายทางของมนุษย์ค่ะ
นอกรื่องนิดนึงค่ะ ปี2007 ไทยเราได้อันดับที่43ของโลกเรื่องท่องเที่ยว อินเดียได้ 66 ค่ะ ลองไปดูไหมคะ ค่อยยังชั่วหน่อย แต่ต่อไปไม่แน่ คงกำลังเร่งเครื่อง เพราะของดีเขาเยอะกว่าเราค่ะ
อ.หมูครับ
เป็นสิ่งที่เราทุกคนต้องพยายามครับ เพราะธรรมชาติของ เรา ปุถุชนจะต้องยึดและต้องหลง จึงจะเหมือนมีแรงจูงใจและแรงขับเคลื่อนที่จะทำสิ่งดีงามต่างๆ
แต่ในขณะที่ทำบุญนั้นเอง ก็สามารถไม่เป็นบุญได้เหมือนกันเพราะไปยึดและไปหลง......จนเกินพอดี
ถ้าเป็นตาชั่ง บุญแบกซ้าย บาปแบกขวา ก็เป็นสิ่งที่ต้องแบกเหมือนกันครับ
ถ้าทิ้งขวา ก็ต้องทิ้งซ้ายด้วยจึงจะพ้นเรื่องโลกๆ ในที่สุด หรือหากทำใจให้อยู่ในความสมดุลย์เสมอๆ ก็จะค่อยๆ เข้ามาที่ศูนย์กลางแกนคือจุดศูนย์กลาง ไม่ซ้ายไม่ขวา ก็พอไปได้
อยู่กลางแต่ก็ยังรู้ เอียงซ้ายก็รู้ว่าเอียงซ้าย เอียงขวาก็รู้ว่าเอียงขวา
ภาพดอกบัวที่ผมเคยนำเสนอจึงกลายเป็นไฟร้อนเผาไหม้ได้ทุกเมื่อ หากไม่ระวังใจ
อนุโมทนาสาธุครับ กับบ่ายวันเสาร์
คุณพี่ศศินันท์ครับ
ความสุขสงบที่ถาวร ไม่ได้เป็นจุดหมายปลายทางของมนุษย์ทุกคนครับ ซึ่งก็คงเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่จะต้องเป็นเช่นนี้
ขอบคุณครับ
พูดถึงเรื่องการท่องเที่ยว อินเดียมีส่วนในอนาคตการท่องเที่ยวไทยครับเพราะนับวันจะมีคนอินเดียมาเที่ยวเมืองไทยมากขึ้น
การท่องเที่ยวเป็นการบริหารจัดการครับ ดังนั้นหากผู้มีหน้าที่รับผิดชอบเป็นผู้บริหารที่เก่ง ระดับนานาชาติ ประเทศไทยจะได้ประโยชน์มากขึ้นอีกเยอะและตลอดไปครับ
ปัญหาอยู่ที่ว่าผู้บริหาร...เก่ง มีวิสยัทัศน์และมีคุณธรรมหรือไม่ หายากนะครับ