"มีคนมาบอกชาวอีสาน ให้เปลี่ยนเสาไม้ไปเป็นเสาปูน มาวันนี้ จะเห็นว่าปลวกก็เรียนรู้ได้ หาวิธีขึ้นเสาปูนไปกินขื่อคาบ้านเหมือนเดิม ปลวกกับคน ใครเรียนรู้ได้เก่งกว่ากัน"
แนวคิดท่านอาจารย์ใหญ่ประเวศ วะสี เรื่องการมองอนาคต ..การมองอนาคตอีกแบบคือ เอาอนาคตมากำหนดปัจจุบัน แบบนี้อาจจะฟังดูแปลก เพราะอนาคตยังไม่เกิด ยังไม่มีตัวตนจะมากำหนดปัจจุบันได้อย่างไร เมื่อยังไม่จริงมันก็ต้องเป็น”จินตนาการ” คนส่วนใหญ่รังเกียจจินตนาการหาว่าเป็นความฝัน หรือใช้คำให้ด้อยค่าลงไปอีกว่าเพ้อฝัน โดยเชื่อว่าทำอะไรต้องมีฐานความรู้ซึ่งเป็นความจริง จึงใช้ความรู้นำ
แต่..อัลเบริร์ตไอน์สไตน์ กล่าวว่า “จินตนาการสำคัญกว่าความรู้” เพราะจินตนาการไม่มีข้อจำกัด สามารถไปได้สุดๆ ถ้าจินตนาการใหญ่จะเป็นพลังฉุดความรู้ตาม เจ้าชายสิทธัตถะทรงมีจินตนาการใหญ่มาก ว่ามนุษย์พ้นทุกข์ได้ แต่ไม่ทรงมีความรู้ว่าทำอย่างไร ดังที่ลองผิดลองถูกอยู่6ปีจึงพบความจริง ทุกวันนี้มีผู้กล่าวขานถึงพระองค์ว่าเป็นพระโลกนาถ
อีกตัวอย่างร่วมสมัยก็คือ จอห์น เอฟ เคเนดี้ ได้ปักธงว่า “อเมริกาจะเหยียบดวงจันทร์ภายใน10ปี” ซึ่งในขณะนั้นสหรัฐอเมริกาไม่มีความพร้อมเลยที่จะทำเช่นนั้น นั่นคือความรู้ ถ้าใช้ความรู้นำก็จะบอกว่าทำไม่ได้ แต่เมื่อมีจินตนาการมีความฝันใหญ่ร่วมกัน ก็เป็นแรงฉุดมหาศาลที่ทำให้คนอเมริกันทั้งประเทศเพียรพยายามที่ทำให้ได้จริง นี่แหละที่เรียกว่า.. เอาอนาคตมากำหนดปัจจุบัน
การพัฒนาไม่ใช่การแก้ปัญหา
คำพูดเช่นนี้อาจจะช็อคความรู้สึกเรา เพราะเราคุ้นเคยกับการพัฒนาคือการแก้ปัญหา การที่จะออกจากมหาวิกฤตการณ์ได้ ต้องใช้พลังจินตนาการหรือฝันใหญ่ร่วมกัน โปรดสังเกตว่า ความรู้ก็ดี อุดมการณ์ก็ดี ผลประโยชน์ก็ดี ร่วมกันไม่ได้ แต่ความฝันร่วมกันได้ วางปัญหาไว้ก่อน หันมาสร้างฝันร่วมกัน ให้ความฝันร่วมเป็นพลังที่จะดึงเราออกจากวิกฤตการณ์ปัจจุบัน
เมื่อโจทย์ตีแตกออกมาเช่นนี้ ผมก็จินตนาการบรรเจิดสิครับ ภายใน3ปีนี้ (คาดว่าจะมีชีวิตรอดได้) ผมอยากจะมีลูกหลานคนแซ่เฮสัก1,000คน ทำยังไงจะได้ครบตามนี้ละ น้าอึ่งอ๊อบ น้าสร้อย แม่น้องฟาง คนชอบวิ่ง คนแซ่เฮทั้งหลาย ช่วยบอกวิธีคลำหาหัวใจแกร่งให้หน่อย จะได้สะสมพลังคนดีไปบ่มเพาะจินตนาการชาติให้สุกงอม
เราจะรณรงค์ให้คนไทยทั้งประเทศมีวิสัยทัศน์และเป้าหมายร่วมกัน ว่าเราจะทำให้ประเทศไทยเป็นดินแดนแห่งความพอเพียง และมีความสุขถ้วนหน้าภายในปี 2560 คืออีก10ปี จากนี้ อย่าชักช้านะจ๊ะ
ขี้เกียจลุกจากโลงมาร่วมงาน เดี๋ยวจะหาว่า..พ่อทำให้เจ้าขวัญหนีดีฝ่อ
อิ.อิ..
ดูสาระเชื่อมโยง ที่นี่
<p>http://gotoknow.org/blog/sompornp/165801</p>
http://gotoknow.org/blog/thaiwomen/161510
<p>http://gotoknow.org/blog/youthstell/165783</p></font></u></strong></span>
</div><div class="info">รวดเร็ว ชัดถ้อยชัดคำ ทั้งแนะนำที่มาพร้อมกำลังใจ </div>
ชอบมองดูความสุขของ คนแซ่เฮ ค่ะ
แต่ยังไม่กล้า...ขอใช้นามสกุลด้วย
เพราะยังไม่แน่ใจว่าตัวตนของเราเองค่ะ
</div><div class="info">อยากให้เล่ากระบวนการปลาบู่ เป็นระยะ </div>
<div class="content">
</div>
พ่อครูบาคะ
"วางปัญหาไว้ก่อน หันมาสร้างฝันร่วมกัน ให้ความฝันร่วมเป็นพลังที่จะดึงเราออกจากวิกฤตการณ์ปัจจุบัน"
สวัสดีค่ะพี่ชายใหญ่
http://gotoknow.org/blog/thaiwomen/161510
</div><div class="info">เป็นความปรารถนาดี ที่สุดยอด</div><div class="info">ขอให้คุณความดีนี้</div><div class="info">จงได้รับความรักที่แสนหวาน จากคนที่อยู่เคียงข้าง ตลอดไป</div><div class="info">อิอิ </div>
ครูบาคะ
มีประโยคของ คุณ
Conductor ในบันทึกถอดบทเรียนเกี่ยวกับชุมชนออนไลน์ (ตอนที่ 3) กล่าวว่า
ส่วนประเทศไทยรวมเลือดเนื้อ ชาติเชื้อไทย ที่ต้องเรียกร้องความสมานฉันท์นั้น เป็นเพราะว่าเราหันหน้าเข้าหากัน เราจึงมองกันไปคนละทิศคนละทาง เห็นกันคนละภาพ ทำเรื่องที่เชื่อมต่อเข้ากันไม่ได้ จับมือกันได้แต่ไม่สามารถรวมพลังกัน;
คงเสริม แนวคิดของครูบา ที่ว่า ความรู้ก็ดี อุดมการณ์ก็ดี ผลประโยชน์ก็ดี ร่วมกันไม่ได้ แต่ความฝันร่วมกันได้ วางปัญหาไว้ก่อน หันมาสร้างความฝันร่วมกัน ให้ความฝันเป็นพลังที่จะดึงเราออกจากวิกฤตการณ์ปัจจุบัน
ขอร่วมฝันในทิศเดียวกันด้วยคนค่ะ
โดนใจมากเลยค่ะ....การพัฒนาไม่ใช่การแก้ปัญหา.....ขอเก็บไว้เป็นทุนทางใจค่ะ
เป็นเรื่องที่อาจารย์หมอประเวศ คิด ผมเอามาขยาย อิอิ
<div class="content">
</div><div class="content"><ul>
</ul></div>
การพัฒนาไม่ใช่การแก้ปัญหา อันนี้ขอเพิ่มเติมครับ ถ้าพัฒนาแต่เฉพาะด้านวัตถุ ระบบงาน แต่ไม่พัฒนาด้านจิตใจก็คงแก้ปัญหาไม่ได้ เพราะปัญหามันก็พัฒนาตัวเอง อิอิ
การพัฒนาต้องพัฒนาจิตใจด้วย แต่ทำไงหนอ ?
ท่าน ผศ.ดร.แสวง รวยสูงเนิน เป็นประธานในประเด็นที่ 1 ค่ะ ท่านก็คงจะต้องช่วยมหาวิทยาลัย ในการดำเนินประชุมย่อยในเรื่องนี้ วันที่ 22 กพ 51 นี้ ด้วยค่ะ พ่อ
ขอบพระคุณอย่างสูงค่ะ