ท่ามกลางความยากลำบาก ทั้งกายและใจ ที่จะต้องฝ่าฟันทั้งอุปสรรคปัญหา และผู้คนที่ก่อร่างมาทับถมเรา เรามีความต้องการคล้ายกัน เหมือนกัน ฟัง..แล้ว มีความสุขจังเลย

เห็นครูอ้อย เป็นคนจริงจังกับการทำงาน  กับการเรียน  กับเพื่อนพ้องพี่น้อง  

ครูอ้อยก็จริงจังกับ..ครอบครัว ด้วยเหมือนกัน  โดยเฉพาะคนข้างกายที่  กลับมาถึงบ้านก่อนครูอ้อยทุกวัน  วิ่งมารับสิ่งของ  สัมภาระที่หิ้วกลับบ้านทุกวัน  ทำให้หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งทีเดียว 

เมื่อกินข้าวเย็นเสร็จแล้ว   เราสองคน..อืมมม..สุดจะโรแมนติค  มีเนื้อที่เพียงน้อยนิด  หลังบ้านที่เป็นแฟลต  ให้เขาได้พักผ่อนในมุมของเขา 

ส่วนครูอ้อย  ก็จะไปคุยจุ๊กจิ๊กนิดนึง ตามประสา..แล้วก็จะมีรสชาติจากเรื่องที่คุยกันเสมอ แบบลูกคู่รับกันไป  ไม่ขัดคอกัน  น้อยครั้งนักที่จะขัดใจ...

และครูอ้อยก็สำนึก  หลังจากที่ได้ยินคำที่ออกมาจากปากที่ตรงกับใจ..วิ่งเข้ามาที่ข้างหู  หมายถึงจริงใจว่า...อยากพาแม่ไปพักผ่อน  ชมธรรมชาติที่สวนป่า  อยากไปพักผ่อน  เมื่อไรแม่จะปิดเทอม  และว่างจากการเรียน....

ครูอ้อยได้ยินคำพูดนี้แล้ว  ก็ถอนหายใจ  นึก..อะไรดีล่ะ....อูยยยย  พูดไม่ออก  เขียนไมได้   มันเป็นคำพูดที่ตรงกับใจของครูอ้อย  ที่ไม่เคยทำตัวให้ว่างเลย...นอกจากจะทิ้งมันไป 

ทิ้งโลกของงานและการเรียนไป..และไปโลกของธรรมชาติ  โลกที่แท้จริงของชีวิตเรา  

ครูอ้อยยังไม่ตอบพ่อบ้าน   แต่...จะต้องตอบแล้วไป  เดินทางไปเลย  ทันที....