เบาหวานเรื้อรัง

แม่ของฉันอายุ 80 ปี

แม่ป่วยเป็นเบาหวานมาแล้ว  ประมาณ 20 ปี ดูแลตัวเองดีพอสมควร

ที่ไม่ดีที่สุด  เพราะบางครั้งแม่ก็จะตามใจปากบ้าง

มาหาหมอเบาหวานเป็นประจำ กินยาตามคำสั่งแพทย์ไม่เคยขาด

ประมาณ 2 ปี ก่อน... เริ่มมีชาปลายเท้าทั้งสองข้าง และใส่รองเท้ายาก ได้ยาแก้ขาชามารับประทานตลอด แต่อาการขาชาไม่ดีขึ้น

ประมาณ 1 เดือน ก่อน   พยาบาลที่คลินิกเบาหวาน รพ ศรีนครินทร์

เขาแนะนำว่า...ต้องระวังเท้าดีดี ให้ใส่ถุงเท้าและรองเท้านุ่มๆ

เราก็ซื้อหาถุงเท้าให้ แต่แม่ไม่ชอบใส่ถุงเท้าเพราะกลัวล้ม ไม่ถนัด

ไม่ทันจะกลับมาหาหมออีกรอบ  แม่เดินไปเตะก้อนหิน เป็นแผล ต้องทำแผลอยู่นาน ใช้แอลกอฮอล์เช็ดสะอาดและทาด้วยน้ำยาทาแผลโพวิดีน แผลดีขึ้น

ไปหาซื้อรองเท้าใหม่ให้เหมาะสม เพราะแม่ชอบใส่รองเท้าบางเบานุ่ม ให้ใส่หุ้มปลายเท้า แม่ไม่ชอบ พบกันครึ่งทาง

ต่อมา..แม่ก็มีปัญหามองไม่ค่อยเห็น มาหาหมอตา หมอบอกเป็นต้อหินและต้อกระจกอีก ต้องผ่าตัดตา พอเช็คก่อนผ่าตัด พบว่ามีปัญหาที่หัวใจอีก

แม่ก็ลุ้นไม่อยากผ่าตัดตา แต่รอดูว่า..หมอตานัดฟังว่าจะผ่าตัดตา  ให้วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2551

สรุป...มาถึงวันนี้ เป็นเบาหวานมา 20 ปี กินยาและหาหมอตามนัดไม่เคยขาด

โรคที่ตามมา

ความดันโลหิตสูง

ปลายท้าชา

ไขมันในเลือดสูง

มีอาการผิดปกติที่หัวใจ

ตาเป็นต้อหินและต้อกระจก

ท้องผูก

กินยา ประมาณ 10 อย่าง 

กินยาก่อน หลัง อาหารเช้า ก่อนอาหารเที่ยง ก่อนอาหารเย็น และก่อนนอน  หยอดตา 2 ชนิด  3เวลา และ 2 เวลา

แม่เริ่มท้อ ....

เรา...ก็ต้องทำใจในฐานะผู้ดูแล ว่าเมื่อถึงวัย 80 ดูดีแค่ไหน สังขารย่อมร่วงโรย

เราก็ต้องปลอบใจแม่ว่า.... ร่างกายเสียตรงไหนก็ซ่อมตรงนั้น เหมือนรถยนต์

จนกว่าหมอจะบอกว่า...ซ่อมไม่ไหวแล้ว