ทำงานของคนอื่น มีความสุขกว่าทำงานของตนเองจริงหรือ เชื่อหรือไม่

ก่อนกลับบ้าน  ขอเขียนบันทึกสักเรื่องหนึ่ง  แบบอยากทำงานที่ชอบบ้างในวันหนึ่ง.....จะได้ไหม 

นั่งมองดูปฏิทินการปฏิบัติงาน  ก็เหลือเวลาไม่มากนักที่จะต้องสรุปงาน IS ส่งอาจารย์  แต่ครูอ้อยก็ไม่มีสมาธิมากพอที่จะจับงานของตนเอง  จนไม่ทำงานประจำ 

แอบสงสารตัวเอง  ที่ชอบคิดและชอบทำในเวลาเดียวกัน   มันเป็นอย่างไรล่ะ  

ก็คนเรามีหลายประเภทในการทำงาน  บ้างก็คิด เป็นนักคิด  คิดอย่างเดียวและให้คนอื่นทำ  ไม่ได้หมายถึงเฉพาะนักวิชาการที่นั่งคิด การสอนแบบนั้นแบบนี้  มาให้ครูสอนเท่านั้นนะ   ยังหมายถึงรวมกับคนระดับสมองที่ชอบคิด  เพราะธรรมชาติของการปฏิบัติงาน   ก็ต้องคิดอยู่แล้ว  เพราะเขาเป็นระดับสมอง 

เขาก็จะเหนื่อยใจ  มากกว่าเหนื่อยกาย  เพราะเขาใช้กำลังสมอง  สติปัญญา  ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่าขีดเขียนคิด  

แต่คนอีกกลุ่มที่ ทำ ทำ ทำ  วันทั้งวัน  เอาแต่ทำ  เพราะคนชั้นสูงกว่า......สั่งให้ทำ   พวกนี้ก็จะเหนื่อยกาย  แต่ไม่เหนื่อยใจ   ได้เงินค่าแรงมากลับบ้านก็หายเหนื่อย  เพราะเขามีธรรมชาติของการใช้แรงกายอยู่แล้วทุกเมื่อเชื่อวัน 

หันกลับมาดู  คนอีกกลุ่มหนึ่ง  คือ  ชนชั้นกลาง  ไม่สูง  ไม่ต่ำ  ไม่ใช่คิดอย่างเดียว  ไม่ใช่ออกแรงกายอย่างเดียวด้วย   พวกเขาจะเป็นทั้งนักคิดและนักปฏิบัติ   คนปกลุ่มนี้  จะเหนื่อยทั้งกายและเหนื่อยทั้งใจไปพร้อมๆกัน  

วกกลับมาหาพ่อนักคิดอีกครั้ง  ท่านก็คิด  ท่านไม่เคยทำ  คิด คิด คิด  เมื่อไม่เคยทำ  ท่านก็ไม่เคยพบไม่เคยเห็นปัญหา  ท่านก็จะไม่เหนื่อยใจ  และไม่เหนื่อยกาย 

ส่วนพ่อนักทำ ทำ ทำ โดยไม่คิดถึงความสำเร็จเท่าไร  เมื่อมีคำสั่งให้ทำ  พ่อก็ทำ    

แล้วความสบายตกอยู่กับใคร 

ก็แล้วทำไมไม่เกิดมาเป็นนักคิดซะล่ะ  มาเป็นนักทำ ทำไม  แล้ว  พ่อนักคิดด้วยปฏิบัติด้วย 

ก็เลือกเกิดไม่ได้......

เพียงแค่อยากอธิบายว่า.....คิดแล้วให้คนอื่นทำน่ะ.....ย่อมง่ายว่า....คิดด้วยทำด้วย  แน่นอน.....

เชื่อไหมล่ะ.........