วันนี้เป็นอีกวันที่ต้องทำอารมณ์ความสุนทรีให้ออกมาเพราะมีลูกศิษย์(อาจารย์ ม.รังสิต)ซึ่งเป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยอิสลามยะลาของเราต้องการบทประพันธ์ที่จะช่วยไปอ่านในเวธีบรรยายให้แก่นักศึกษาของ มหาวิทยาลัยเจ้าคุณทหารลาดกระบังในการไปเป็นวิทยากรของเขาในวันอาทิตย์นี้ น่าภาคภูมิใจแทนมหาวิทยาลัยอิสลามยะลาจริงๆที่มีลูกศิษย์เก่งอย่างนี้ ในฐานะครูก็ยินดีแต่ไม่รู้ว่าผู้อ่านมีความคิดเห็นอย่างไร...
สังคมทุกวันนี้มีหลายหลาก
มากกว่ามากสารพันแห่งปัญหา
ความเป็นน้องเป็นพี่เคยมีมา
วันเวลาจะยิ่งพรากให้จากกัน
บทบาทเราทุกวันนี้อยู่ที่ไหน
ใช่ที่ใจก่อทำลายหรือสร้างสรรค์
บทบาทเราทุกวันนี้ยิ่งนับวัน
ผกเปลี่ยนผันมลายสิ้นสิ่งดีดี
โอ้น้องรักยังไม่สายจะกลับตัว
โละสิ่งชั่วมัวเมาซึ่งราคี
กลับมาเป็นมุสลีมะฮฺมีศักดิ์ศรี
สร้างชีวีด้วยแบบอย่างตามนบีฯ
กุรอานอีกซุนนะฮฺคือแนวทาง
ช่วยร่วมวางรากฐานอย่าหน่ายหนี
เพราะอย่างน้อยคงจะเป็นเลิศวิธี
สู่วิถีตามครรลองของสันติ...
จะเพียงให้ค่าของคำว่า "มุสลิมะฮฺ" เป็นเพียงผู้หญิงทั่วไป แล้วฮิญาบที่ใส่ไม่มีความหมายกระนั้นหรือ
hahahah ชื่นชมชื่นชม
ขอบคุณมากครับ
อาจารย์สำหรับคำชื่นชม
ขอบคุณครับ
อาจารย์ขจิต ไว้มีดอกาสคงได้เจอนะครับ (อินชาอัลลอฮฺ)
ขอบคุณมากๆสำหรับบทกลอนสะท้อนอารมณ์ผู้แต่ง จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดให้สมกับความตั้งใจของอาจารย์ จะเก็บค่าลิขสิทธ์ไหมค่ะ