เสียงลมรำเพย เหมือนเพลงกล่อมให้อยากหลับอย่างสนิทนั้น แผ่วผิวปานใด

  ในที่สุดวันนี้ ฝนก็ตกถึงชลบุรีจนได้ ผู้เขียนชอบเดินตากฝน ที่เวลาเริ่มตกใหม่ๆ เป็นละอองฝอยๆ แล้วก็จินตนาการว่าเป็นหิมะ โปรยลงบนเส้นผม ตามบ่า ไหล่ ผู้เขียนไม่เคยรู้ว่าหิมะตกนั้น อากาศจะต้องหนาวทรมานขนาดไหน แต่ในความนึกฝัน วันที่หิมะลง มันมีความอบอุ่นด้วย เคยเสียเงินเข้าไปสวนสนุก เพื่อเข้าไปในบรรยากาศหิมะตกจำลอง แต่มันก็ไม่เหมือนที่คิดอยู่ดี เมื่อไหร่เมืองไทย หิมะจะตกบ้างนะ

  แต่ที่แน่ๆคือฝนนี่แหละ จะยังตกชั่วนาตาปี โดยไม่ต้องอธิษฐาน ชอบวันที่ฝนตก เวลาหยาดฝนร่วงสู่พื้นโลก มันใสสะอาดทุกเม็ด กระทบสิ่งใดก็เกิดเสียงไพเราะ เสนาะหู ไม่เห็นมีใบไม้ใบหญ้า ต้องเจ็บข้ำเพราะสายฝนเลย มีแต่จะพลิกใบต้อนรับทุกครั้งไป

 สมัยเด็กๆ ฝนหยุดใหม่ๆ น้ำจะเซาะพื้นดินเป็นร่องลำธารเล็กๆ ไหลคดเคี้ยว นี่ก็สนุกอีก เอาดินนิ่มๆ ไปทำคันกั้นน้ำไว้ หรือบางครั้งก็พอกให้เป็นแอ่งใหญ่ๆ แต่ไม่นาน น้ำก็รวมพลังกัน ไหลจนเขื่อนชั่วคราวพังอยู่ดี เด็กบ้านนอก หาเรื่องเล่นกับธรรมชาติได้ทุกรูปแบบ

 พอโตขึ้นมา เราก็เริ่มสร้างกฎเกณฑ์ให้ตัวเอง เชื่อว่าตากฝนแล้วจะป่วยไข้ เป็นหวัด เล่นน้ำฝนตามพื้นดิน พยาธิจะไชเข้าเท้า ไม่ควรถูกแม้กระทั่งละอองฝน แล้วก็พากันสร้างกันสาด ให้กว้างออกไปๆๆๆ  แม้จะนั่งริมหน้าต่าง เราก็จะมองไม่เห็นหยาดฝนอีกต่อไป

  เรากำลังเลิกสนใจกับธรรมชาติ ลืมแล้วว่าเวลาฟ้าแล่บเป็นทาง เราจะมองเห็นเหมือนปราสาทราชมณเทียร ตามรอยแยกของสายฟ้า เริ่มจะนึกไม่ออกว่าดาวตกเป็นอย่างไร และแสงจันทร์มีมนต์เสน่ห์ขนาดไหน ทำไมถึงมีพระอริยเจ้าบรรลุธรรม ในคืนเพ็ญ

 และเมื่อแสงจันทร์กระทบผิวน้ำ เป็นสีเงินยวงนั้น เป็นอย่างไร เสียงลมรำเพย เหมือนเพลงกล่อมให้อยากหลับอย่างสนิทนั้น แผ่วผิวปานใด เราลืมกันไปแล้ว

   การได้ฟัง ได้เห็น ได้สัมผัสรรมชาติ ทำให้เราอิ่มเอิบ เบิกบานภาพในมโนจิตก็สวยงาม เหมือนวันนี้ ที่ผู้เขียนได้ ถูกสายฝนหลงฤดู พากลับสู่ความสุขในอดีตได้อีกครั้ง อยากเชิญชวน ฝนตกคราวหน้า ลองให้สายฝนนำกลับไปสู่วันชื่นคืนสุขกันดูบ้างซิคะ จะได้พลังอย่างประหลาดทีเดียว

                             ลองดู  นะ อยากให้ลอง