ผู้บริหารที่จะให้เกิดการเปลี่ยนแปลงได้มากที่สุด นั้นต้องเป็นมนุษย์ที่มีลักษณะขัดแย้งกันในตัวคน เดียวนั้นมีความมุ่งมั่นเจตนาแรงกล้าในอาชีพคู่กับความอ่อนน้อมถ่อมตน เป็นคนหวาดกลัวแต่ก็สู้ไม่ถอย ชลอย ยังเป็นคนขี้อายแต่ก็ไม่ขลาดกลัว

              ในการทำงานในหน่วยงาน องค์การนั้น มีขั้นของความสำเร็จสรุปเบ็ดเสร็จแล้วสู่การเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ที่ใครต่อใครใช้ชีวิตในโลกของการทำงานนั้นแตกต่างกัน มีข้อคิดเกี่ยวกับบันไดห้าขั้นจากความมีประสิทธิภาพสูงสู่ความยิ่งใหญ่ ที่ สตีเฟน อาร์ โควีย์ ได้เขียนไว้ที่ The 8th Habbit : From Effectiveness to Greatness ซึ่งโควีย์ได้อ้างอิงมาจาก คอลลินส์ ซึ่งได้ทำการวิจัยนานถึงห้าปี เพื่อที่จะตอบคำถามว่า สิ่งใดหนาที่ผลักดันองค์การที่ดีให้กลายเป็นองค์การที่ดีเลิศ  เมื่อเกิดลงมือทำการวิจัยไป ก็จึงได้คำตอบมาว่า มีห้าระดับของการเป็นผู้นำ และระดับที่ห้านั่นแหละสำคัญหาตัวจับยากเลยละ เอาลามาดูกันว่ามันมีอะไรในกอไผ่บ้าง              

                   ระดับที่หนึ่ง เป็นผู้ที่สร้างตนมาเป็นผู้มีความสามารถสูง หรือคนเก่ง ที่อาศัยพรสวรรค์ ความรู้ ทักษะ และอุปนิสัยที่ดีในการทำงาน             

                     ระดับที่สอง ต้องเป็นสมาชิกที่ดีมีคุณค่าของทีมงาน ช่วยทำกิจการของกลุ่มให้บรรลุวัตตถุประสงค์ ดำรงด้วยประสิทธิภาพและประสิทธิผล              

                     ระดับที่สาม มีความเป็นผู้จัดการที่มากด้วยความสามารถ               

                     ระดับที่สี่ คือผู้นำที่มีประสิทธิผล กระตุ้นให้ผู้คนเกิดความผูกพันมุ่งมั่นสู่วิสัยทัศน์ที่ชัดเจน มีเกณฑ์มาตรฐานงานอยู่ในระดับสูง              

                     ระดับที่ห้า อาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่  ด้วยมีไฟแห่งเจตนาแรงกล้าในอาชีพผสมผสานกับความอ่อนน้อมถ่อมตน             

                     จากการค้นพบนี้ มีประเด็นที่น่าสนใจสรุปไว้ว่า ผู้บริหารที่จะให้เกิดการเปลี่ยนแปลงได้มากที่สุด นั้นต้องเป็นมนุษย์ที่มีลักษณะขัดแย้งกันในตัวคน เดียวนั้นมีความมุ่งมั่นเจตนาแรงกล้าในอาชีพคู่กับความอ่อนน้อมถ่อมตน เป็นคนหวาดกลัวแต่ก็สู้ไม่ถอย ชลอย ยังเป็นคนขี้อายแต่ก็ไม่ขลาดกลัว ซึ่งโดยทั่วไปหาคนแบบนี้ได้ยาก แต่หากขาดผู้นำในระดับห้านี้แล้วก็ไม่แคล้วที่องค์การจะไม่สามารถสู่ความเป็นเลิศได้