แม้ลมที่พัดเข้าถูกกายจะแรงสักแค่ไหน ก็มิอาจสู้แรงของลมกิเลสที่พัดเข้าถูกใจนั้นไปได้
ความหนาวเย็นที่ลมนำพัดชักพาเข้าถูกร่างกาย หนาวแค่ไหนยังไม่หนาวเท่ากิเลสที่เกาะเกี่ยวรัดกุมจิตใจจนสั่นสะท้านในทุกคราที่หายใจ
ชีวิตนั้นก็เป็นเฉกเช่นนี้ หนาวกายสัมผัสได้ง่ายกว่าหนาวจิต
หนาวกายดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ถูกให้ความสำคัญและแก้ไขได้ง่ายสำหรับใคร ๆ
แต่หนาวจิตด้วยกิเลสนี้ไซร้กลับถูกมองข้ามและหมางเมิน
ชีวิตที่ถูกลมหนาวแห่งกิเลสนั้นพัดพา ก็มิต่างอะไรกับกระแสแห่งธาราที่มีแต่ไหล่เลื่อยลอยละลิ่วไม่มีการเอื้อนเอ่ยบิดพลิ้วต่ออกุศลกรรมที่นำพา นับเนื่องวันต่อวัน กาลต่อเวลา ยิ่งนำพาชีวิตหนาวสะท้านจนถึงก้นบึ้งแห่งจิตใจ
หนาวกายใช้ผ้าปกคลุม กลับหาย
หนาวจิตต้องใช้ ศีล สมาธิ ปัญญา นำทั้ง ๓ อย่างมาภาวนาปกป้องไซร้ กลับกลาย พลิกหาย โดยพลัน
