สู้แค่ใจ
...เก็บงำความรู้สึกมากมาย
เพียงเพื่อต้องทนให้ได้เรื่องแค่นี้
ทนมานาน นานเหลือเกิน นานเต็มที
เพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้ ว่าไม่มีใครสนใจ
...จึงต้องระบายความรู้สึก
ว่าในส่วนลึกมันทนไม่ไหว
อย่าคิดว่าไม่พูด คือไม่เป็นไร
เพราะสิ่งที่อยู่ในใจ มันสุดความอดทน
...วันนี้ จึงขอระบายมันออกมา
พร้อมกับน้ำตา ว่าแสนล้า สับสน
ขอโทษที่ใจไม่อดทน
ความรู้สึกสีหม่น จึงล้นออกมา....
...28 มกราคม 2551...
วันที่อำลากับความอดทนกับเรื่องบางเรื่อง....
พักหน่อยเถอะนะคนดี
พรุ่งนี้ยังคงมีหวัง
วันนี้ที่เธอเผลอพลั้ง
อย่าเกี่ยวเก็บจำฝังใจ
......
ในหนังสือที่ผมเขียน มีท่อนหนึ่งที่อยากให้อ่านนะครับ
ทุกเรื่องราวของชีวิต
ล้วนมีจังหวะของมันเอง
บางครั้งอาจรื่นรมย์
บางครั้งอาจหม่นเศร้า
แต่ทั้งปวงนั้น ...
ก็ล้วนเป็นจังหวะของชีวิตที่เราต้องก้าวผ่าน
......
เป็นกำลังใจให้นะครับ