ใจเย็น ๆ ตั้งสติ ยังไงก็ต้องทำ ทำให้ดีที่สุด

หลายปีมาแล้ว ไปเที่ยวเกาะพีพี จ.กระบี่ หลังสอบเสร็จ กำลังจะเป็นว่าที่คุณหมอใหม่   หาดทรายขาว เว้งว้าง กับน้ำใส เป็นสีเขียวหยก  ช่างสวยงามมหัศจรรย์ยิ่งนัก โดยไม่รอช้า ก็เลยลงไปเล่น ทั้งที่ว่ายน้ำไม่เก่ง (จะเรียกว่าว่ายไม่เป็นน่าจะถูกกว่า)  แล้วก็เกิดเรื่องค่ะ  ตั้งใจจะว่ายเรียบหาดส่วนที่ตื้น  เล่นไป ๆ ก็ห่างออกไป พอจะยืนขึ้นมา  ก็เหยียบพื้นไม่ถึง  ลอยตัวก็ไม่เป็น ตัวก็เลยอยู่ใต้น้ำ นี่เรากำลังจะจมน้ำ!!

ตั้งสติ พยายามถีบน้ำให้ลำตัวโผล่ขึ้นมาพร้อมยกมือทั้งสองข้าง เพื่อให้คนที่ฝั่งเห็น  พยายามอยู่หลายอึด ยังไม่เป็นผล รู้สึกว่าคงไม่รอดแน่  บอกลาขอโทษพ่อแม่ ที่อาจไม่ได้ตอบแทนบุญคุณ

แต่ไม่ได้ เราต้องอยู่ต่อไป ยังไม่อยากตาย  พยายามต่อไป  ใจเย็น ใจเย็น ตั้งสติ  ช้าลงนิด พยายามต่อไป ในที่สุดเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มบนฝั่งก็เห็น ก็เลยรอดชีวิตมาได้  ขอบคุณอัมพรมากๆ   

หลายวันนี้ คิดถึงเรื่องนี้อยู่เรื่อยๆ  เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ เหมือนกำลังจมน้ำค่ะ  มีงานถาถมเข้ามาจนทำไม่ทัน  ตอนนี้ อยู่ระหว่างการเตรียมรับการประเมินคุณภาพจาก 2 เจ้า  มีอะไรที่ต้องทำเป็นมากมายเพื่องานนี้   งานบริการ คือวินิจฉัยชิ้นเนื้อของผู้ป่วยก็เลยค้างเป็นภูเขา   เฮ้อ เราคงสร้างผลกระทบที่ไม่ดีต่อผู้ป่วยที่รอผลจากเราอยู่มากทีเดียว  งานเยอะไม่เท่าไร แต่ตรงนี้ซิ ที่ทำให้รู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ   แล้วก็ยังมีอีกมากมายที่เราควรจะต้องทำ ต้องดูแล  

แต่ก็พยายามทำใจเย็น ๆ   ตั้งสติ ยังไงก็ต้องทำ  ทำให้ดีที่สุด  เพื่อความอยู่รอดขององค์กร
ทุกเช้าก็ยังทำงานอย่างกระตือรือร้น ยืนหน้ากระจก ยิ้มให้ตัวเองด้วยความหวัง  เชื่อมั่นลึกๆ ว่า ทุกอย่าง น่าจะผ่านไปได้ด้วยดี 

วันนี้ พี่ชายที่แสนดีที่ทำงาน ก็ช่วยยืนยัน เธอบอกว่า “ทำไปเถอะ ไม่มีอะไรหรอก แล้วทุกอย่างก็จะผ่านไปได้เองแหละ”   แม้จะเป็นประโยคสั้นๆ  ก็สร้างกำลังใจไม่น้อย  เหมือนฝนเม็ดใหญ่ ตกลงกลางหน้าผาก ทำให้เย็นฉ่ำชื่นใจได้โข

ไม่รู้จะจบบันทึกนี้อย่างไร เพียงอยากเขียน  อยากบอกเล่าความรู้สึกในยามนี้  ขออภัยผู้อ่าน หากสาระน้อยไปบ้าง