เหมือนกำลังจมน้ำ


ใจเย็น ๆ ตั้งสติ ยังไงก็ต้องทำ ทำให้ดีที่สุด

หลายปีมาแล้ว ไปเที่ยวเกาะพีพี จ.กระบี่ หลังสอบเสร็จ กำลังจะเป็นว่าที่คุณหมอใหม่   หาดทรายขาว เว้งว้าง กับน้ำใส เป็นสีเขียวหยก  ช่างสวยงามมหัศจรรย์ยิ่งนัก โดยไม่รอช้า ก็เลยลงไปเล่น ทั้งที่ว่ายน้ำไม่เก่ง (จะเรียกว่าว่ายไม่เป็นน่าจะถูกกว่า)  แล้วก็เกิดเรื่องค่ะ  ตั้งใจจะว่ายเรียบหาดส่วนที่ตื้น  เล่นไป ๆ ก็ห่างออกไป พอจะยืนขึ้นมา  ก็เหยียบพื้นไม่ถึง  ลอยตัวก็ไม่เป็น ตัวก็เลยอยู่ใต้น้ำ นี่เรากำลังจะจมน้ำ!!

ตั้งสติ พยายามถีบน้ำให้ลำตัวโผล่ขึ้นมาพร้อมยกมือทั้งสองข้าง เพื่อให้คนที่ฝั่งเห็น  พยายามอยู่หลายอึด ยังไม่เป็นผล รู้สึกว่าคงไม่รอดแน่  บอกลาขอโทษพ่อแม่ ที่อาจไม่ได้ตอบแทนบุญคุณ

แต่ไม่ได้ เราต้องอยู่ต่อไป ยังไม่อยากตาย  พยายามต่อไป  ใจเย็น ใจเย็น ตั้งสติ  ช้าลงนิด พยายามต่อไป ในที่สุดเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มบนฝั่งก็เห็น ก็เลยรอดชีวิตมาได้  ขอบคุณอัมพรมากๆ   

หลายวันนี้ คิดถึงเรื่องนี้อยู่เรื่อยๆ  เพราะรู้สึกว่าตอนนี้ เหมือนกำลังจมน้ำค่ะ  มีงานถาถมเข้ามาจนทำไม่ทัน  ตอนนี้ อยู่ระหว่างการเตรียมรับการประเมินคุณภาพจาก 2 เจ้า  มีอะไรที่ต้องทำเป็นมากมายเพื่องานนี้   งานบริการ คือวินิจฉัยชิ้นเนื้อของผู้ป่วยก็เลยค้างเป็นภูเขา   เฮ้อ เราคงสร้างผลกระทบที่ไม่ดีต่อผู้ป่วยที่รอผลจากเราอยู่มากทีเดียว  งานเยอะไม่เท่าไร แต่ตรงนี้ซิ ที่ทำให้รู้สึกแย่กับตัวเองมากๆ   แล้วก็ยังมีอีกมากมายที่เราควรจะต้องทำ ต้องดูแล  

แต่ก็พยายามทำใจเย็น ๆ   ตั้งสติ ยังไงก็ต้องทำ  ทำให้ดีที่สุด  เพื่อความอยู่รอดขององค์กร
ทุกเช้าก็ยังทำงานอย่างกระตือรือร้น ยืนหน้ากระจก ยิ้มให้ตัวเองด้วยความหวัง  เชื่อมั่นลึกๆ ว่า ทุกอย่าง น่าจะผ่านไปได้ด้วยดี
 

วันนี้ พี่ชายที่แสนดีที่ทำงาน ก็ช่วยยืนยัน เธอบอกว่า “ทำไปเถอะ ไม่มีอะไรหรอก แล้วทุกอย่างก็จะผ่านไปได้เองแหละ”   แม้จะเป็นประโยคสั้นๆ  ก็สร้างกำลังใจไม่น้อย  เหมือนฝนเม็ดใหญ่ ตกลงกลางหน้าผาก ทำให้เย็นฉ่ำชื่นใจได้โข

ไม่รู้จะจบบันทึกนี้อย่างไร เพียงอยากเขียน  อยากบอกเล่าความรู้สึกในยามนี้  ขออภัยผู้อ่าน หากสาระน้อยไปบ้าง

คำสำคัญ (Tags): #จมน้ำ#สติ
หมายเลขบันทึก: 161035เขียนเมื่อ 24 มกราคม 2008 00:14 น. ()แก้ไขเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ 2012 22:27 น. ()สัญญาอนุญาต: จำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (9)
  • ไม่รู้เป็นไง วันนี้แวะเข้ามาแต่เช้า
  • เหตุการณ์ต่างกันนิด ครั้งนั้น ว่ายไม่เก่งแต่เสี่ยงเลยจม ครั้งนี้ต้องเรียกว่า ว่ายเก่งมากแต่คลื่นลมแรง
  • ยังไงก็ต้องการความช่วยเหลือที่มีมากมายที่พยา-ธินะครับ
  • เป็นกำลังใจให้ครับ
อ่านบันทึกอาจารย์แล้วตรงใจมากครับ เพราะผมตอนนี้ก็เหมือนกำลังจมน้ำอยู่เช่นเดียวกันครับ มีรายการของสิ่งที่ต้องทำและไม่ทำไม่ได้มากจนจะหมดกำลังใจว่าจะทำภายในเวลาที่จำกัดนี้ได้อย่างไรครับ

ที่อาจารย์เขียนว่า "แต่ไม่ได้ เราต้องอยู่ต่อไป ยังไม่อยากตาย พยายามต่อไป ใจเย็น ใจเย็น ตั้งสติ ช้าลงนิด พยายามต่อไป" ผมขออนุญาตใช้เป็นข้อเตือนใจให้ตัวเองครับ เหมือนได้กำลังใจจากอาจารย์ครับ ขอบคุณมากครับ
บันทึกนี้ของท่านเอื้อ ทำให้พี่เม่ยนึกถึงตอนที่มาทำงานใหม่ๆ เห่อน้ำทะเลม๊ากมาก ไปเล่นน้ำที่หาดแก้ววิลล่า สงขลา...เล่นไปที่ลึกๆแต่ขายังหยั่งถึง บังเอิญมีคลื่นลูกโตๆซัดมาโครม หลังจากนั้นก็บุ๋งๆไปเลย  โชคดีมีคนช่วยหิ้วขึ้นมาได้  รู้สึกตัวอีกครั้งก็ตอนที่พูดว่า "น้ำทะเลที่นี่ เค็ม.....ชะมัดเลย"

ท่านเอื้ออย่ากังวลไปเลยค่ะ  งานที่เราว่าล้นมือหรือหนักหนามากๆ ทำไปทำไปประเดี๋ยวเราก็สามารถผ่านไปได้เองแหล่ะ คิดซะว่า "ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้ ถ้าเราอยากจะทำ..."

พี่เม่ยก็เป็นกำลังใจให้อยู่เสมอนะคะ เชียร์ได้ก็เชียร์ ช่วยทำได้ก็ทำ...สู้ค่ะ..สู้..สู้!
 

 รีบเข้ามาอ่านเพื่อรับกำลังใจ  ขอบคุณ อ.เต็ม อ.ธวัชชัย  และ พี่เม่ยค่ะ 

เห็นโบกมือหย่อยๆ เลยรีบมาคว้าไว้

แน่....ไม่จมแล้ว....

ก็เราว่ายวนในทะเลเดียวกันนี่คะ

จึงคอยเหลียวมอง  ด้วยความเป็นห่วงเสมอ....

เรียน อาจารย์มาลินี

ขอบคุณค่ะ ที่ช่วยมาคว้าไว้  งานอาจารย์เองคงยุ่งกว่าของตัวเองมากมาย  เป็นกำลังใจให้อาจารย์เช่นกันค่ะ

สวัสดีค่ะ คุณหมอปารมี

  • แวะมาทักทายและให้กำลังใจคณะทำงานคุณภาพ มอ.ที่เป็นต้นแบบคนคุณภาพทุกท่านค่ะ....
  • อุปสรรค  ปัญหา  มีไว้ท้าทายความสามารถของคนเก่งเช่นชาวพยาธิ มอ.ค่ะ....
  • ขอให้กำลังใจในการผ่านวิกฤติการทำงานค่ะ
  • ...และขอฝากความคิดถึง  ถึงเพื่อนๆชาวพยาธิที่รักทุกท่านด้วยค่ะ

                                                 ด้วยความปราถนาดีเสมอ

สวัสดีค่ะ

 กำลังจะจมน้ำ มีประสบการณ์คล้ายกันเลยค่ะ เด็กๆ เคยจะจมน้ำแบบนี้เลย แต่มีคนช่วยทัน

 แต่ช่วงนี้ กำลังน่าจะเรียกว่า สำลักน้ำมังค่ะ ตัวเองก็ประสบอยู่เหมือนกัน งานมันโถมเข้ามาไม่หยุด ประชุมก็มาก แทบไม่มีเวลาหยิบงานคั่งค้างเลยค่ะ อยากมีสักสิบมือ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ ต้องช้าลงๆๆๆ เหมือนอาจารย์ว่าแหละคะ

ขอบคุณมากค่ะ

เพิ่งมาตามอ่านโดยละเอียดนะจ๊ะ

อยากฝากอันนี้ไว้จัง  (ตั้งแต่บันทึกที่ว่า กินข้าวตอนสามทุ่มแล้ว)

ดูแลสุขภาพบ้าง

เดือนมีนาคมจะไปเยี่ยม คุณย่า (สงขลา)

(มีอะไรให้ช่วยยุ่งบ้างเปล่าจ๊ะ)

**ชีวิตมีท่วงทำนอง เนื้อร้องเราแต่งเองได้ เต้นรำ เริงร่า โบยบินดังใจปรารถนา ให้เหมือนนกบนท้องฟ้า ความสุขอยู่แค่เอื้อมมือไขว่คว้า

เวลาเป็นสิ่งไม่คอยท่า ดั่งวารี เป็นสัจจะ
แต่อย่าเชียวนะคะ อย่าปล่อยตัวเองเป็นลูกน้องมัน จงเป็นนายของเวลา ท่องไว้ให้ขึ้นใจ อย่ารีบร้อนนักกับชีวิต ทุกชีวิตจุดสุดท้ายไปที่แห่งเดียวกัน.....

จะไปพร้อมรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ จดจำเรื่องขำขัน ตลก สนุกสนาน เฮฮา
หรือว่า...จะไปทั้ง..น้ำตา**

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี