วันพุธที่สุดเศร้า

เช้าวันพุธที่ 23 มกราคม พ.ศ. 2551 ขอนลอยตื่นจากถ่ำ (ที่แฟลตกรมวิชาการ) แต่เช้าเป็นพิเศษเพราะว่าวันนี้จะไปฟังการอบรมเรื่อง การประกันคุณภาพชีวิตประจำวัน ขอนลอยรีบอาบน้ำแต่งตัวหวังว่าวันนี้คงโชคดีเจอสาวๆอิอิ แต่แล้วขอนลอยก็ต้องเหนื่อยแต่เช้า เพราะลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ในห้องเลยต้องกลับขึ้นมาเอากระเป๋าสตางค์(ห้องอยู่ชั้น4ครับพี่น้อง) ยังไม่ได้ไปถึงไหนเลย ร้อนซะเหงือชุ่มเลย พอไปถึงห้องประชุมที่มีการจัดอบรม ขอนลอยก็อดกินขนมอีกเพราะไปถึงสาย(ไม่สายเท่าไหร่หรอกแต่อายไม่กล้านั่งกินเขาเข้าห้องประชุมกันแล้ว) ขอนลอยนั่งฟังไปได้ซักครึ่งชัวโมงก็ได้เข้าเฝ้าพระอินทร์ ฮ่าฮ่า หลับแบบไม่รู้เรื่องเลยรู้สึกตัวอีกทีก็ห้าโมงครึ่งเกือบจะจบการอบรมแล้ว หลังจากจบการอบรมขอนลอยหิวข้าวมากเลยไปที่โรงอาหารกลางซื้อข้าวหน้าเป็ดมาทานอย่างอร่อยด้วยราคา 25 บาท (วันนี้ขอนลอยมีเงินติดตัวตั้ง 100 บาท) หลังจากอิ่มแล้วก็กลับมาที่ฐานบันชาการ ระหว่างทางเจอรถขายไอติมขอนลอยร้อนครีปมากเลยอยากกินไอติม ล้วงเขาไปที่กระเป๋ากลางเกงข้างขวา ทันไดนั้นก็พบกับความว่างเปล่าขอนลอยก็เลยล้วงกระเป๋ากางเกงข้างซ้ายก็ไม่พบกับเเบงค์ของขอนลอย ขอนลอยทำเงินหายไป 70 บาท เหลือเพียง เหรียญ 5 บาท ความซวยมาเยือนขอนลอยอีกแล้ว ตัดสินใจเดินกลับที่หมายกองบัญชาการหอสมุดด้วยใจที่แตกสลายทำได้แค่มองรถไอติมขี่ผ่านไป วันนี้ไม่ใช่วันของขอนลอย เย็นนี้ขอนลอยต้องกลับไปขับมอเตอร์รับจ้าง(เมื่อก่อนขับทุกวันแหละหลังเลิกงานแต่เดียวนี้ขอนลอยขี้เกียจอะเลยไม่ค่อยได้ขับ)เอาเงินไว้เป็นค่าข้าววันพรุ่งนี้ นี้ก็18.30 แล้วขอนลอยคงต้องกลับเข้าถ่ำแล้วพรุ่งนี้ค่อยเจอกันใหม่นะพี่น้อง  คำคมของขอนลอยวันนี้ “หลงทางเสียเวลา หลงรัชดาติดเม่งจ้าย” ฮ่าๆไปก่อนนะพี่น้อง